و البته پنجره اتاقم رو به یه تیر چراغ برق نارنجیه (که با دود، نصفه‌شب تصویر قشنگی می‌سازه) و کوچه‌ای که معمولا صدای لخ‌لخ قدم کسی ازش شنیده می‌شه. دم خونمون دو تا درخت لاغر داریم که اسمشونو نمی‌دونم با چند تا زیتون تلخ که دست تکون می‌دن. دلم برای برادرم تنگ می‌شه. دلم برای خیلی چیزا تنگ می‌شه اما گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم همین که می‌تونم بدون اینکه در اتاقم رو ببندم دراز بکشم و فکرهای تو سرم رو به سقف اتاق توضیح بدم نعمت خوبیه.

کلی حرف دیگه هم موند که برای بعد.
البته نمی‌دونم اصلا گفتنشون مهمه یا نه
یا می‌شه
یا درسته
نمی‌دونم به هر حال
هنوز چیزایی از این ماه‌های اخیر آزارم می‌ده که نمی‌ذاره چنین چیزهایی رو بنویسم. نمی‌دونم. زنده‌ام دیگه.

به عنوان کسی که سعی کرده تقریبا همه بازی‌های انواع ورزشکارای ایرانی رو ببینه و از بردشون لذت ببره وقتی می‌بینم نمی‌تونم از بازی تیم بنجل فوتبال لذت ببرم واقعا ناراحتم می‌کنه.

‌
https://t.me/reverse131313/28603
دوست دارم اون تیر چراغ برق نارنجی رو ببینم

چند تا از خفن‌ترین پیش‌بینی‌ها که به واقعیت پیوستند:

- جنگ نخواهد شد و مذاکره نخواهیم کرد.
- نفت آمریکا تا سال ٢٠٢١ تمام خواهد شد.
- جوانان انقلابی سوریه را پس خواهند گرفت.
- آمریکا رو به افول است.
- اسرائیل ۲۵ سال آینده را نخواهد دید.
- دورانِ بزن و در رو تمام شده است.
- اگر برجام را پاره کنند، ما آن را آتش می‌زنیم.


@ParalWorld

اولین امتحان دوران دانشجوییمم تیک خورد.

اینجا برای فرستادن آهنگامونه. پلی لیست از ما بمونه یادگاری.

آهنگاتونو بفرستید دور هم گوش می‌دیم. زیاد بفرستید. لطفا خسیس نباشید. هرچی دوست دارید بفرستید. ممنونم.

«فقط» آهنگامون.

https://t.me/sedaroziadkon

با صدایی بی‌طنین فریاد زدم: «نمی‌دانم، هیچ نمی‌دانم. کسی نمی‌آید، که نیاید. من به کسی بدی نکرده‌ام، کسی به من بدی نکرده است، ولی هیچ‌کس خیال ندارد به من کمک کند. هیچ‌کس‌های بسیار. ولی این‌طورها هم نیست. فقط این که هیچ‌کس به من کمک نمی‌کند _، وگرنه هیچ‌کس‌های بسیار، زیبا می‌بود. هیچ بدم نمی‌آمد _ چرا که نه _ در معین هیچ‌کس‌های بسیار به گشت‌و‌گذار بروم. مسلما به کوهستان و نه به جائی دیگر. این هیچ‌کس‌ها چه جمعیت متراکمی می‌شدند، با دست‌های از هم گشوده و درهم‌حلقه کرده، پاهای فراوان، به فاصله‌ی گامی کوتاه از هم! مسلما همه لباس فراک به تن دارند. همگی شاد و شنگول گام بر می‌داریم، باد از شکاف میان ما و اعضای بدن‌مان می‌گذرد. گلو در کوهستان باز می‌شود! مایه‌ی تعجب این‌که ما آواز سر نمی‌دهیم.»


Der Ausflug ins Gebirge
-فرانتس کافکا

به من گفت: «واقعیت اینه که تنها چیز ثابت درونت ناپایداریه. و به شکل عجیبی با اعتماد به نفس زیاد از این ناپایداری دفاع می‌کنی. هروقت هم راجع بهش باهات حرف می‌زنیم دلت می‌خواد ما رو هم با خودت بکشی تو چاه. ولی خب حداقل کسل کننده نیستی. به شکل عجیبی تهاجمی و غیرکسل‌کننده‌ای!»

سفرنامه مشهد
خرداد و تیر ۴۰۵

(از اینجا به پایین)