تا روزی که نفس‌های خودت خفت کنن…

خوبم
خوبم


-لیلا کردبچه
-آواز کرگدن

حدود ۵۰۰ روز از اولین متنی که برای اینجا نوشتم میگذره

اصول پدر مادری دو 😂
@Sooriland
@Sooriland
@Sooriland
..
لینک یوتیوب:
https://yt.openinapp.co/f6oxu
https://yt.openinapp.co/f6oxu

اسپانسر: ایمالز

براتون حق آوردم

پست‌چی (قسمت چهار)

امروز که پست‌چی جدید زنگ خانه را زد من چایی به دست روی مبل ننشسته بودم تا بروم در را باز کنم. بی‌توجه به صدای زنگ همچنان محو عکس‌های قدیمی او شده بودم.

لطفا شک کنید و کتاب بخونید
زیاد شک کنید و کتاب بخونید
جوری بخونید انگار گفتن مجبورید از مفاهیم اون کتاب ایراد بیرون بکشید
نقد کنید
زیاد نقد کنید
اگر اسمش بزرگ بود توجه نکنید
به اسم بزرگ نویسنده توجه نکنید
به این فکر نکنید دیگران چه فکری میکنن
کتاب رو زیرسوال ببرید
روزی که این شکلی
با کمترین تعصب
کتاب ورق زدید
اون روز
شکوفایی شما اغاز میشه

شاید ما ریشه‌ایم
باید زیرزمین برویم
تا رشد کنیم

ما چیزی از بقیه کم نداریم که تنها میشیم
ما معمولا چیزهایی بیشتر داریم که تنها میمونیم

می‌دانی چرا حرف زدن گاهی بیهوده است؟ شاید چون حجم حقیقت زیاد شده. حقیقت انقدر بزرگ شده که تمامش در ذهن هیچکس جا نمی‌شود. جوری شده که هر کس تکه‌هایی از حقیقت را بیرون می‌گذارد، نه بخاطر اینکه دوستش ندارد بلکه به این خاطر که ذهنش جا ندارد.
پس ریشه خیلی جنگها اینجاست، در کم ظرفیتی ذهن‌ها. آن تکه‌ای که در ذهن من جا نشده همان است که در ذهن تو خوب جا افتاده و آن تکه‌ای که تو نتوانستی جا بدهی همان است که من جای خوبی برایش یافتم. پس گفتگو گاهی جز فرسایش حاصلی ندارد. تلاش محتوم به شکست برای دادن آدرس خانه‌ای که وجود ندارد. اشاره به حقیقتی که ثبت نشده. بازی با کلمات بی‌معنی، دویدن به دنبال سراب.

برای گفتگو باید ابتدا فضای بازی در ذهن داشت. اتاق خالی‌ای برای مهمانی که ممکن است از راه برسد. پنجره‌ای که پرده‌اش کشیده نشده. ذهن‌های پر گفتگو‌ نمی‌کنند، همین است که مهترین پرسش پیش از هر گفتگو‌ این است: در ذهنت کمی جای خالی داری؟

من دوست داشتم مثل نوشته‌های دیگران ساده بنویسم
اما نمی‌دانم چه شد
که زندگی همیشه برایم همینقدر مثل نوشته‌هایم خط صاف نبود!

از سخنران ساکت درونم بیزارم