صدهزار بار گوش باید داد

ای ساربان!

نه عزیزم. فشار چیه. حسرت کجا بود.(وی از درون دارد می‌ترکد چون کنکور دارد نمی‌تواند برود)))))))))

از انسان‌هایی که حرف‌هاشون رو کامل نمی‌زنند تنفری عجیب دارم!

بعد مدت‌ها یه کتاب رو دارم تموم می‌کنم

کوری
از ژوزه ساراماگو
این کتاب نوبل ۱۹۹۸ رو برده و می‌تونم بگم هرررررچیزیی که از یک کتاب خوب می‌خواین اینجا هست!

شاهکاره
خط به خطش شاهکاره!

اینکه فهمیدم فردا شب آلبوم جدید پیشرو تو گوشمه
یه جون به جون هام اضافه کرد

احتمالا روزی می‌رسه که آدم‌ها برای شما دو دسته می‌شن
یا غیر قابل تحمل
یا قابل تحمل اما خسته کننده

آینه(برگرفته از داستان کوتاه)


آینه‌ها غریب‌اند و غریبه. پژواک صدا را بازتاب نمی‌دهند. و جدا از شانه‌های به سر و آرایش‌های بیهوده آینه‌ها گویا کور شده‌اند. هیچ چیز جز غرق شدن در مردمکت نیست که اگر چشم‌هایت را ببندی انگار تمام دنیا مردمک‌اند. شاید هم کسی را در دل تصویر ببینی که دلت می‌خواسته و به آن نرسیدی. عشق به خود پوسته ی دوم انسانیت است که خیلی سخت‌تر از آن چه فکر ‌می‌کنیم در مقابل آینه‌ها ترک برمی‌دارد تا هرچیز که درون اوست ببخشد به تصویری جدا از آینه.
به هر حال با تمامی این تفاسیر من خودم را جز در کدری پشت آینه نمی‌بینم!

من به تازگی درک کردم که بی‌احساس شدن در انسان‌ها به دو دسته است
یا گیرنده‌های حسشون از بین رفته
یا انقدر غرق در احساسات خودشون شدن که سِر شدن

یه کم برقصید خب

شما نباید از انسان‌هایی که وجود خودشون برای خودشون مهم نیست توقع داشته باشید وجود شما پیششون اهمیت داشته باشه

مگر اینکه معجزه‌ای توی زندگیشون باشید

زاویه دوربین خوب باشه
شهر منم قشنگه

اینجا ورامینه*

حس جنازه‌ای رو دارم که نیاز داره یکی با وجود جنازه بودن اون رو برای بغل کردن تحمل کنه

تو نمی‌توانی لب‌های بی‌قرارت را برای نبوسیدن کنترل کنی!

عواطف انسان ممکن است یک ترک بسیار کوچک بردارد اما تا اعماق وجود آزرده خاطر شود
چون وقتی انسان ترک برمی‌دارد به شکستگی‌هایی فکر می‌کند که بعدها از آن ترک ریز نصیبش می‌شود
و اینگونه حتی کوچک‌ترین آسیب‌ها ما را به عمیق‌ترین دره‌های غم می‌برد

امروز نشستم انیمیشن شگفت انگیزان ۱ رو با دوبله گلوری دوباره دیدم(به اصطلاح ریواچ کردم)

تباهید اگر تا هفته آینده نرید دوباره ببینیدش