عزیزانی که در پائیز قصد شروع عاشقی رو دارید درمیان برگ‌ها و باران‌ها
کم کم باید استارت بزنید

پیوی منتظرتونم😔😔😔

بگایی یک خط ممتد در زندگیه که هرزگاهی در ذهن نویسنده تبدیل به داستان میشه

:::::::



تو آمدی که ببوسی
رنج‌های نازکم را
اگرچه مزه ی خون دارند
تو رگ‌ترین سرخ من هستی
که چشم‌های آوارم
برای دیدن سقفی نو
ستون‌ها اشک می‌ریزند

صدهزار بار گوش باید داد

ای ساربان!

نه عزیزم. فشار چیه. حسرت کجا بود.(وی از درون دارد می‌ترکد چون کنکور دارد نمی‌تواند برود)))))))))

از انسان‌هایی که حرف‌هاشون رو کامل نمی‌زنند تنفری عجیب دارم!

بعد مدت‌ها یه کتاب رو دارم تموم می‌کنم

کوری
از ژوزه ساراماگو
این کتاب نوبل ۱۹۹۸ رو برده و می‌تونم بگم هرررررچیزیی که از یک کتاب خوب می‌خواین اینجا هست!

شاهکاره
خط به خطش شاهکاره!

اینکه فهمیدم فردا شب آلبوم جدید پیشرو تو گوشمه
یه جون به جون هام اضافه کرد

احتمالا روزی می‌رسه که آدم‌ها برای شما دو دسته می‌شن
یا غیر قابل تحمل
یا قابل تحمل اما خسته کننده

آینه(برگرفته از داستان کوتاه)


آینه‌ها غریب‌اند و غریبه. پژواک صدا را بازتاب نمی‌دهند. و جدا از شانه‌های به سر و آرایش‌های بیهوده آینه‌ها گویا کور شده‌اند. هیچ چیز جز غرق شدن در مردمکت نیست که اگر چشم‌هایت را ببندی انگار تمام دنیا مردمک‌اند. شاید هم کسی را در دل تصویر ببینی که دلت می‌خواسته و به آن نرسیدی. عشق به خود پوسته ی دوم انسانیت است که خیلی سخت‌تر از آن چه فکر ‌می‌کنیم در مقابل آینه‌ها ترک برمی‌دارد تا هرچیز که درون اوست ببخشد به تصویری جدا از آینه.
به هر حال با تمامی این تفاسیر من خودم را جز در کدری پشت آینه نمی‌بینم!

من به تازگی درک کردم که بی‌احساس شدن در انسان‌ها به دو دسته است
یا گیرنده‌های حسشون از بین رفته
یا انقدر غرق در احساسات خودشون شدن که سِر شدن

یه کم برقصید خب

شما نباید از انسان‌هایی که وجود خودشون برای خودشون مهم نیست توقع داشته باشید وجود شما پیششون اهمیت داشته باشه

مگر اینکه معجزه‌ای توی زندگیشون باشید

زاویه دوربین خوب باشه
شهر منم قشنگه

اینجا ورامینه*

حس جنازه‌ای رو دارم که نیاز داره یکی با وجود جنازه بودن اون رو برای بغل کردن تحمل کنه