به خدا من تو چشم همه شما دیدم انقلاب

این همه نصفه بودنم در خودم را با کدام زخم کامل کنم؟

یک متوهمم که درمیان متوهم‌ها زندگی می‌کنم

.

این آدم یکی از انسان‌هایی بود که دوستش داشتم. مطالبی که می‌گفت رو دنبال می‌کردم و احترام زیادی برای بازخوردهاش داشتم

اما


متاسفم برای خودم که میبینم این کلمات به ظاهر محترم چطور وقف توهین می‌شه. درحالی که کل بشریت هرروز و هرروزه خون بوده و مرگ.
و یک سری فقط اسلام به چشممون سرخ تر جلوه داده

دیروز به آن شکل اعتقادات من مظلوم بود

امروز هم این چنین بین عزادارن به ظاهر‌ واقعی و غیرخودی‌ها مظلوم است

چقد سخت است یک سیاه پوش محزون را گوشه‌ای از دنیا مشغول عزاداری فردی دیدن که دلش با این حال آرام می‌گیرد؟

من نمی‌دونم این حسین چه افسانه و دروغی است که اربعین بیست میلیون نفر فقط حرمش سراغش میرن؟!

از فاز مبلغ بودن میام بیرون
از فردا همون چرت و پرتای عادی همیشگی رو میذاریم!
ممنونم ک تحمل کردید

قول داده بودم که خیره نشم…

اگر روزی حس کردی که عشق کم‌کم دارد زخم‌هایت را التیام می‌بخشد
چسب زخمی است که بعدها عفونت خواهد کرد

لفظ تاکسیک رو بگیرید از نصف محتوای چنل‌های تلگرامی چیزی نمی‌مونه

موزیک بفرستید
تا مشخص کنیم سلیقتون ایمان‌آوردنی هست یا نه!

مثل لحظه چکیدن بارون روی گل بابونه است

قدم‌های آدم افسرده خیلی بزرگ نیستند. درواقع اصلا بزرگ نیستند. شاید درکنار اینکه هنوز هم سعی می‌کنه زنده بمونه، بخواد گلدون اتاقش رو صاف کنه یا گرد آینه‌ش رو پاک کنه یا بجای دراز کشیدن رو تخت بره روی چمن پارک اینکار رو بکنه... هر کدوم اینا حس روز پربارتری رو بهش میدن و شاید دفعه بعد بره یه گلی هم برای گلدون بگیره نه؟

‏با من حرف بزن. از روزمّره‌ت برام بگو؛ من دلم می‌خواد بدونم کِی از خواب بیدار شدی، دیشب چه خوابی دیدی، صبح چایی خوردی یا قهوه، کتاب چی خوندی، فیلم چی دیدی، موزیک جدید چی گوش کردی. برام از کارت بگو، از مشکلاتت، از آرزوها و رؤیاهات. باهام حرف بزن؛ من بندهٔ لحظات گفت‌وگو با توأم.

✍پسر اسفندیار
@Twite_hub

از کل دکور خونه فقط به جای تختم اهمیت می‌دم

عزیزانی که در پائیز قصد شروع عاشقی رو دارید درمیان برگ‌ها و باران‌ها
کم کم باید استارت بزنید

پیوی منتظرتونم😔😔😔

بگایی یک خط ممتد در زندگیه که هرزگاهی در ذهن نویسنده تبدیل به داستان میشه

:::::::



تو آمدی که ببوسی
رنج‌های نازکم را
اگرچه مزه ی خون دارند
تو رگ‌ترین سرخ من هستی
که چشم‌های آوارم
برای دیدن سقفی نو
ستون‌ها اشک می‌ریزند