بعد مدت‌ها یه متن به سبک متنای قدیمیم نوشتم

تیز!


اگرچه حزن سراسر شش‌ها را پوشانده و مردمک حسرتت تو را می‌بلعد اما بازهم یک نفر رو‌به‌رویت ظاهر می‌شود که اصولا غریبه نیست. بدون این‌که دستش را دراز کند به تو می‌گوید:«بلند شو. دستم را بگیر.» و نمی‌بیند دستان من چه‌طور غرق بسته شدن‌های خود هستند.
شب‌هنگام که همه‌گان در بغض و رنج تکه‌پاره ی خود فرو می‌روند من فقط با چشمانی نصف خشک و نصف پلاسیده گریه ی دل‌هایشان را با خاک کف ذهنم گِل می‌کنم تا شاید برای گل‌های داوودی سفت‌تر بشوند.
پر می‌شوی از نفس‌های بی‌فایده و از بی‌فایدگی‌هایت پر می‌شوی برای نفس‌های بعد. نفس‌هایی که تو را به آغوش‌های دیگران برساند. همان‌هایی که سراسر دست و بازوهایشان را تیزترین می‌بینی و هربار چشمانت را می‌بندی و می‌گویی:
چه خراش‌های دوست‌داشتنی!

عزیز من
اون حسی که تو فقط از ساعت یک شب به بعد داری و تو طول روز هیچی به هیچی
بعدش میای از ساعت یک به بعد چرت و پرتای غمگین میذاری و میگی من افسرده‌ام
و اغلبببب براش دلیل موجهی نداری
اسمش افسردگی نیستتت احمق!
اسمش به هم ریختن هورموناته

نه حرفی از این باد بود نه قصه‌ای از بیدی هست

یه سریا فکر کردن هیئت مکان شست و شوی گناهه
هر غلطی بخوان بکنن بعد بیان بگن خب اوکی تموم شه بره
بعد نمیان به ماجرا دقت کنن که این قضیه یه حرکت سیاسی بود
اصلا چطور جرئت می‌کنید تو خود هیئت حق بخورید وقتی اصل قضیه این جریان برای بازپس گیری عدالته؟

اصلا بیاید از یه زاویه ی خیلی مناسب تر نگاه کنیم

کسایی که جلوی حسین بن علی قرار گرفتن کیا بودن؟
یاران پیامبر
نماز شب بخون
روزه بگیر
دین و ایمان از اینا میباریدددددد


چی شد که این شد؟؟؟؟
افرین

دقیقا نکته اینه که اینا از هم قاطی نشن

طرف حافظ قرآن بود
فلان بود
بیسان بود
ریش
عمامه
شیخ

اصلا این داستان شروع شد که بگه بابا این ادم‌هایی که تو ظاهر مومنن رو بریز دورررر

ببین که دنیارو بی ارزش میدونه

خانه‌ای از جنس پاهای من




روزگاری را در خاطرم هست که می‌دویدم به سوی تو. تویی که لبخند‌های نخراشیده ی من را به لب داشتی. روزگاری که با پایی سرشار از آغوش تو می‌دویدم و رخت می‌بستم از پل‌های خراب پشت سر. از سد شکسته شده ی دل که سیلاب خون بعد از شکستنش به راه انداخت. می‌دویدم و امروز را با چشمانی نیمه‌باز و انکارهایی دوست داشتنی می‌بوسیدم. تا روزی که پایم را فروختم برای خریدن خانه‌مان. برای اینکه ستونی از محبت تو و فرومایگی من بالای سرمان باشد. برای این‌که تو دوست داشتی خانه ی ما بیابان را لمس کند؛ دور از تمام آدم‌ها. و روزی که تمام این‌ها رخداد تو خانه ی مان را در دل جنگل موهایت خیلی دور تر از من بنا کردی و منی که دیگر پایی برای آمدن نداشتم این‌جا با عقرب‌ها هم‌زیستم. تو! تویی که روزگاری من بودی. خود من!

امروز در قالب نگاه چه کسی تکه تکه شدی تا بتواند تو را اندازه ی نگاهش ببیند نه خود تو را؟

ببخشید اضافه گویی شد*
اما می‌دونم شما ۲۴۰ نفر به عنوان خونواده ی دومم درد دلای من رو گوش میدید

پست‌چی(قسمت یک)




پست‌چی لنگ محله ی ما مثل همیشه دیرتر از موعود سر رسید و پاکت نامه را تحویلم داد. روی پاکت طبق انتظار فرستنده را «من» نوشته بود. درون آن نامه‌ای نبود. کاغذ مچاله‌ای از نوشته‌های قدیمم را برایم فرستاده بود. کاغذی که سرتاسر آن نوشته شده بود: مرا در خاطراتت مرور کن. من توهم دیروز و حماقت فردای تو هستم!

روزبه برای این‌که روز را برای خودش بهتر کند
اشک‌هایی که وسط روز می‌ریخت را پاک کرد(چشمانش دیگر برای شب خشک شد و بابت این موضوع افسوس خورد)
بعد از این‌که چشمانش دیگر تار ندید در جواب پیامک ریحانه همسر خودش نوشت: حالم خوب است!

روزبه انسان دروغ‌گویی بود. یک دروغ‌گو که حس می‌کرد دارد شرافتش را جمع و جور می‌کند؟ نه! روزبه فقط انسان کم‌رویی بود. همین و بس.

اشک خلا یک حس تموم شده و اغاز احساساتی با خلا بیشتر است!

نیاز دارم حسین صفا رو از نزدیک ملاقات کنم

به نظرتون عیبی ندارد اگر حال خوش نیست یا عیب دارد؟

می‌خوام بهتون یک سریال معرفی کنم که هیچ‌جای دنیا نمونش رو نمی‌بیند:
Bojack Horseman

من هرمعرفی راجع بهش بکنم کمه
فقط و فقط برید اپیزود اول رو ببینید

پست‌چی(قسمت دو)

فردا پست‌چی با حرص در خانه را با انگشتانش رقصاند. من هم که تازه از خواب بیدار شده بودم و غرق در رویای کاغذ مچاله شده بودم رفتم در را باز کردم. تا در را باز کردم یقه‌ام را چسبید و دادش به هوا رفت: «من با این پای لنگم دارم برای فقط نامه‌های تو از صبح تا شب اونجا دست و پا می‌زنم. داری چه غلطی می‌کنی؟ به اندازه پر کردن کل اداره نامه داری!» وقتی هزار و پانصد تا از نامه‌ها به دستم رسید تازه فهمیدم جریان از چه قرار است. انگار از دهانم جایی درز کرده بود که من خودم را گم کرده‌ام و تمام مردم دنیا نامه‌ای نوشته بودند که مرا پیدا کردند و قصد دارند او را به من بازگردانند. اما مشکل اینجا بود که آدرس هیچکس شبیه آن یکی نبود. یکی از نامه‌ها داخلش دقیقا نشانی خانه ی خودم بود. دست به قلم شدم تا برای صاحبش نامه‌ای بنویسم.

اگر مترادف انسان خوش‌بخت رو ناآگاه درنظر می‌گیرید من هم با شما می‌تونم موافق باشم

داره سقوط میکنه، ولی خیلی آروم.
انقد آروم که حوصله‌ش از سقوط کردن سر میره.
تو تک تک حرکات روزمره‌اش، تو هر بار نگاه کردنش به آیینه، هر شب وقتی سرش رو میذاره روی بالش و هر طلوع، داره خیلی آروم سقوط میکنه..

جمله:

شرافت یکی از احمقانه‌ترین نیاز‌های انسان‌هاست. نیازی که از سر اجبار معمولا بین یک‌دیگر صرفا مبادله می‌کنیم برای چرخاندن چرخ مالی و‌ هم‌زیستی آسان‌تر.