حسین صفا(بدون مسخره بازی)

شعر زیبای اخوان با صدای نامناسب من

خ‌آس


(مجددا) امروز که این متن را مینویسم دلم برای خودم تنگ شده. و من از ته دل حس می‌کردم که دل‌تنگی عجیبی در من نفوذ کرده و اشتباه بود. حس می‌کردم که اگر خاص بودن برچسبی بود که بر پیشانی‌ام می‌چسبید و مرا تافته ی جدا بافته می‌کرد حس سرفرازی خواهم گرفت. کمی طول کشید که فهمیدم که خاص بودن برای کسی که او را خاص خطاب می‌کنند ضربه ی تبری است بر پیشانی.
نگاه آدم‌ها نافذتر می‌شوند و قلب آن فرد را سوراخ می‌کنند. انسانی که خاص تلقی می‌شود چنان تنها می‌ماند که تنها می‌تواند با گره موهای خود هم‌دردی کند. درحالی که آن فرد می‌داند از درون چقدر مثل دیگران است.
چقدر خاص شدن نامناسب و چقدر دور از راحتی و آسایش است.
درد تفاوت قلب را چنان می‌خراشد که تو را با باورهای پوسیده‌ات تنها بگذارد. باورهایی که به دست آوردیم و نمی‌دانیم از کجا.

به احتمال خیلی زیاد من حوصله ی تعریف کردن روزتون یا گفتن از حال خوبتون رو ندارم
اما مهم نیست کی باشید
قطعا کنار حال بدتون تا آخرش می‌مونم

مامانم یه بار بهم گفت: این سردرگمی بیش از اندازه ی تو
و خستگی های زیادت برای ایمان نداشتنه
گفت اصلا مهم نیست به چی
به پول
به عشق
به خواب
به خدا
به هر چیزیییی تو ایمان داشته باشی دلیلی برای موندن داری

دلیل داشتنه که تو رو سرپا نگه میداره
و
اگر یه روز خواستی برای رهایی به چیزی ایمان بیاری من مجبورت نمیکنم خدا باشه
اما حواست باشه زندگیت رو وقف چی میکنی

خب باشه الان خودت رو یه آدم کم‌حرف گوشه گیر غیر اجتماعی درونگرای غمگین نشون دادی
که چی؟
ریدن براتتتتت؟؟؟؟؟؟؟

I can't find any peace in any lifestyle

چرا پشه‌های اصفهان آدم رو می‌گزند ولی پشه‌های قم آدم رو نمی‌سوهانند؟

و من می‌دونم کثافت‌کاری های پشت پرده هیئت‌هارو
جاهایی که بویی از هیچ انصافی نبردن
عربده‌ها و حسین حسین گفتنای الکی و مسخرشون
مزاحمت هایی که ایجاد میکنن
غذاهایی که تو شکم کسایی میره که نباید
بله
میدونم!
اما قضیه حداقل برای من خیلی فراتر از جنگ قومیتی دو گروه عرب ۱۴۰۰ سال پیشه
خیلیی!

بعد مدت‌ها یه متن به سبک متنای قدیمیم نوشتم

تیز!


اگرچه حزن سراسر شش‌ها را پوشانده و مردمک حسرتت تو را می‌بلعد اما بازهم یک نفر رو‌به‌رویت ظاهر می‌شود که اصولا غریبه نیست. بدون این‌که دستش را دراز کند به تو می‌گوید:«بلند شو. دستم را بگیر.» و نمی‌بیند دستان من چه‌طور غرق بسته شدن‌های خود هستند.
شب‌هنگام که همه‌گان در بغض و رنج تکه‌پاره ی خود فرو می‌روند من فقط با چشمانی نصف خشک و نصف پلاسیده گریه ی دل‌هایشان را با خاک کف ذهنم گِل می‌کنم تا شاید برای گل‌های داوودی سفت‌تر بشوند.
پر می‌شوی از نفس‌های بی‌فایده و از بی‌فایدگی‌هایت پر می‌شوی برای نفس‌های بعد. نفس‌هایی که تو را به آغوش‌های دیگران برساند. همان‌هایی که سراسر دست و بازوهایشان را تیزترین می‌بینی و هربار چشمانت را می‌بندی و می‌گویی:
چه خراش‌های دوست‌داشتنی!

عزیز من
اون حسی که تو فقط از ساعت یک شب به بعد داری و تو طول روز هیچی به هیچی
بعدش میای از ساعت یک به بعد چرت و پرتای غمگین میذاری و میگی من افسرده‌ام
و اغلبببب براش دلیل موجهی نداری
اسمش افسردگی نیستتت احمق!
اسمش به هم ریختن هورموناته

نه حرفی از این باد بود نه قصه‌ای از بیدی هست

یه سریا فکر کردن هیئت مکان شست و شوی گناهه
هر غلطی بخوان بکنن بعد بیان بگن خب اوکی تموم شه بره
بعد نمیان به ماجرا دقت کنن که این قضیه یه حرکت سیاسی بود
اصلا چطور جرئت می‌کنید تو خود هیئت حق بخورید وقتی اصل قضیه این جریان برای بازپس گیری عدالته؟

اصلا بیاید از یه زاویه ی خیلی مناسب تر نگاه کنیم

کسایی که جلوی حسین بن علی قرار گرفتن کیا بودن؟
یاران پیامبر
نماز شب بخون
روزه بگیر
دین و ایمان از اینا میباریدددددد


چی شد که این شد؟؟؟؟
افرین

دقیقا نکته اینه که اینا از هم قاطی نشن

طرف حافظ قرآن بود
فلان بود
بیسان بود
ریش
عمامه
شیخ

اصلا این داستان شروع شد که بگه بابا این ادم‌هایی که تو ظاهر مومنن رو بریز دورررر

ببین که دنیارو بی ارزش میدونه

خانه‌ای از جنس پاهای من




روزگاری را در خاطرم هست که می‌دویدم به سوی تو. تویی که لبخند‌های نخراشیده ی من را به لب داشتی. روزگاری که با پایی سرشار از آغوش تو می‌دویدم و رخت می‌بستم از پل‌های خراب پشت سر. از سد شکسته شده ی دل که سیلاب خون بعد از شکستنش به راه انداخت. می‌دویدم و امروز را با چشمانی نیمه‌باز و انکارهایی دوست داشتنی می‌بوسیدم. تا روزی که پایم را فروختم برای خریدن خانه‌مان. برای اینکه ستونی از محبت تو و فرومایگی من بالای سرمان باشد. برای این‌که تو دوست داشتی خانه ی ما بیابان را لمس کند؛ دور از تمام آدم‌ها. و روزی که تمام این‌ها رخداد تو خانه ی مان را در دل جنگل موهایت خیلی دور تر از من بنا کردی و منی که دیگر پایی برای آمدن نداشتم این‌جا با عقرب‌ها هم‌زیستم. تو! تویی که روزگاری من بودی. خود من!

امروز در قالب نگاه چه کسی تکه تکه شدی تا بتواند تو را اندازه ی نگاهش ببیند نه خود تو را؟

ببخشید اضافه گویی شد*
اما می‌دونم شما ۲۴۰ نفر به عنوان خونواده ی دومم درد دلای من رو گوش میدید