منم می‌خوام یه قاب عکس شم



مهیار*

خانه ی ما از درون گرم است و بیرون آفتاب<

انسان‌های غمگین
کسایی که از بیخ و بن دیگه توان ندارن
معمولا درد و دل نمی‌کنن
نمی‌تونن دیگه حرف بزنن راجع بهش
اونا یه گوشه می‌شینن
حتی ممکنه تو جمع بالا و پایین بپرن بخندن و وسط باشن اما اگر دقت کنید می‌فهمید که درنهایت اون‌ها گوشه نشین می‌شن
و هیچ چیز نمی‌خوان جز اینکه یک نفر بفهمه اون نشستن رو و بیاد و فقط کنارشون بشینه
همین!

حسین صفای عزیز*

بذارید یه بار عین آدم الان براتون میخونم

حسین صفا(بدون مسخره بازی)

شعر زیبای اخوان با صدای نامناسب من

خ‌آس


(مجددا) امروز که این متن را مینویسم دلم برای خودم تنگ شده. و من از ته دل حس می‌کردم که دل‌تنگی عجیبی در من نفوذ کرده و اشتباه بود. حس می‌کردم که اگر خاص بودن برچسبی بود که بر پیشانی‌ام می‌چسبید و مرا تافته ی جدا بافته می‌کرد حس سرفرازی خواهم گرفت. کمی طول کشید که فهمیدم که خاص بودن برای کسی که او را خاص خطاب می‌کنند ضربه ی تبری است بر پیشانی.
نگاه آدم‌ها نافذتر می‌شوند و قلب آن فرد را سوراخ می‌کنند. انسانی که خاص تلقی می‌شود چنان تنها می‌ماند که تنها می‌تواند با گره موهای خود هم‌دردی کند. درحالی که آن فرد می‌داند از درون چقدر مثل دیگران است.
چقدر خاص شدن نامناسب و چقدر دور از راحتی و آسایش است.
درد تفاوت قلب را چنان می‌خراشد که تو را با باورهای پوسیده‌ات تنها بگذارد. باورهایی که به دست آوردیم و نمی‌دانیم از کجا.

به احتمال خیلی زیاد من حوصله ی تعریف کردن روزتون یا گفتن از حال خوبتون رو ندارم
اما مهم نیست کی باشید
قطعا کنار حال بدتون تا آخرش می‌مونم

مامانم یه بار بهم گفت: این سردرگمی بیش از اندازه ی تو
و خستگی های زیادت برای ایمان نداشتنه
گفت اصلا مهم نیست به چی
به پول
به عشق
به خواب
به خدا
به هر چیزیییی تو ایمان داشته باشی دلیلی برای موندن داری

دلیل داشتنه که تو رو سرپا نگه میداره
و
اگر یه روز خواستی برای رهایی به چیزی ایمان بیاری من مجبورت نمیکنم خدا باشه
اما حواست باشه زندگیت رو وقف چی میکنی

خب باشه الان خودت رو یه آدم کم‌حرف گوشه گیر غیر اجتماعی درونگرای غمگین نشون دادی
که چی؟
ریدن براتتتتت؟؟؟؟؟؟؟

I can't find any peace in any lifestyle

چرا پشه‌های اصفهان آدم رو می‌گزند ولی پشه‌های قم آدم رو نمی‌سوهانند؟

و من می‌دونم کثافت‌کاری های پشت پرده هیئت‌هارو
جاهایی که بویی از هیچ انصافی نبردن
عربده‌ها و حسین حسین گفتنای الکی و مسخرشون
مزاحمت هایی که ایجاد میکنن
غذاهایی که تو شکم کسایی میره که نباید
بله
میدونم!
اما قضیه حداقل برای من خیلی فراتر از جنگ قومیتی دو گروه عرب ۱۴۰۰ سال پیشه
خیلیی!

بعد مدت‌ها یه متن به سبک متنای قدیمیم نوشتم

تیز!


اگرچه حزن سراسر شش‌ها را پوشانده و مردمک حسرتت تو را می‌بلعد اما بازهم یک نفر رو‌به‌رویت ظاهر می‌شود که اصولا غریبه نیست. بدون این‌که دستش را دراز کند به تو می‌گوید:«بلند شو. دستم را بگیر.» و نمی‌بیند دستان من چه‌طور غرق بسته شدن‌های خود هستند.
شب‌هنگام که همه‌گان در بغض و رنج تکه‌پاره ی خود فرو می‌روند من فقط با چشمانی نصف خشک و نصف پلاسیده گریه ی دل‌هایشان را با خاک کف ذهنم گِل می‌کنم تا شاید برای گل‌های داوودی سفت‌تر بشوند.
پر می‌شوی از نفس‌های بی‌فایده و از بی‌فایدگی‌هایت پر می‌شوی برای نفس‌های بعد. نفس‌هایی که تو را به آغوش‌های دیگران برساند. همان‌هایی که سراسر دست و بازوهایشان را تیزترین می‌بینی و هربار چشمانت را می‌بندی و می‌گویی:
چه خراش‌های دوست‌داشتنی!

عزیز من
اون حسی که تو فقط از ساعت یک شب به بعد داری و تو طول روز هیچی به هیچی
بعدش میای از ساعت یک به بعد چرت و پرتای غمگین میذاری و میگی من افسرده‌ام
و اغلبببب براش دلیل موجهی نداری
اسمش افسردگی نیستتت احمق!
اسمش به هم ریختن هورموناته

نه حرفی از این باد بود نه قصه‌ای از بیدی هست