دلم می‌خواد یه دورهمی از نویسنده‌هایی که خیلی جدی می‌نویسند و پیگیر “داستان‌نویسی” یا نوشتن در ابعاد گسترده هستند راه بندازیم. کسایی که علاقه‌مند هستند خودشون یا افرادی رو به این شکل می‌شناسند که قصد نویسندگی حرفه‌ای رو دارند به این بات زیر پیام بدن تا دور هم از ارزش نویسند‌ه‌های این کشور بیشتر استفاده کنیم.

توجه داشته باشید این بات ناشناس نیست و ایدیتون برام ثبت میشه.


https://t.me/UnMakoos_bot

فراموش کردم بگم
اگر پیام میدید یا بات رو استارت می‌کنید
نمونه کار هم لطفا برام بفرستید
اگر داستان باشه چه بهتر
لطفا تا جایی که امکان داره دل‌نوشته و نوشته‌های عاشقانه کوتاه نباشه

به‌نظرم هر ایرانی حداقل یکبار عشق رو تو آهنگ سوغاتی هایده تجربه کرده. حتی اگر معشوقی نداشته باشه.

امروز روز کتابه. چه خوب. چه ترسناک. چه شیرین.
مبارکه.

فکر کنم این پست رو باید امروز قرار می‌دادم
به هر حال به مناسبت امروز:

همیشه سعی کنید شخصیت اجتماعیتون هیچ ربطی به شخصیت فردیتون نداشته باشه تا آدما رو غافلگیر کنید

غم من مثل یک بیماری‌ست که باعث می‌شود چشمان زیبایی داشته باشم یا موهایم به‌طور چشم‌نوازی سفید شوند؛ یک اختلال مثبت.

-نوشته شده در تابستان ۱۳۹۸

تماشای فیلم، مطالعه رمان، رفتن به سالن تئاتر یا استندآپ، تماشای انواع ورزش‌های مختلف مثل فوتبال، بازی با کنسول‌ها و pc و هزاران تفریح پرهزینه یا کم‌هزینه دیگه توجیهی هستن برای ادامه زندگی. هرکس که هرکدوم از این‌ها رو پوچ و بیهوده و هدر دادن پول و وقت و زوال عقل دونست بهش بگید بدن شما با ساده‌ترین مواد غذایی هم زنده می‌مونه و متابولیسمش رو انجام می‌ده. اگر اون‌ها بیهوده هستن پس خوردن غذاهای متنوع و رنگی و خوشمزه پرزحمت هم بیهوده‌ست.

پشت تمام خراب‌کاری‌ها کسی حوصله‌اش سر رفته؛ کودکی، پسربچه‌ای، دختر نوجوان کنجکاوی، مرد تنوع‌طلبی، عقل مردمان جهان بعد از رفاه نسبی یا حتی سیاست‌مداری!

من فکر می‌کنم زجر بزرگ انسان این نیست که کسی او را درک نکند. زجر بزرگ یعنی درک اشتباهی از او، دست به دست بین دیگران بچرخد.

آخر ویدئو: لذت ببریم بود که نصفه اومد

وسط ویدئو قبلی هم سوتی دادم به‌جای بنیان گفتم بنیاد.

به نظرم اگه سبک زندگی و تفکرات آدما آزارمون نده باید اجازه بدیم و بپذیریم هرطور که دوست دارن زندگی کنن؛ هرطور.

اینکه به یاد اون کار من این کار رو کردی باعث افتخاره

چه اشکالی دارد؟ گاهی باید در برخی مسائل “هیچ” بودن را بپذیریم. بنشینیم لبه جوب. ته‌سیگار بشماریم و زیر لب به همه چیز فحش بدیم. انسان گاهی باید متوجه باشد کل باغچه‌ وجودش را نمی‌تواند بیل بزند.