وقتی قاف داشت ترک "فتوا" رو می‌نوشت، احتمالشو نمی‌داد که اون "صد سال بعد"ی که می‌گفت، تو کمتر از دو دهه این‌قدر به واقعیت نزدیک بشه. انگار دست گذاشت روی یه آرزوی جمعی که خیلیا فکر نمی‌کردن دنیا با این سرعت به سمتش بره. بی‌مرز بودن و دنبال کردن رویای آزادی همیشه یه حسرت بزرگ تو دل آدم بوده و کلی جنبش هنری و فرهنگی از همین جا شروع شدن.
سوال‌های قاف:

قاف این ایده رو با چند تا سوال مهم شروع می‌کنه:
- بالاخره دعواهای قومی و نژادی تموم می‌شن یا نه؟
- وقتی کارا رو ماشینا انجام بدن و تفاوتا کم بشن، هنوز جنسیت و این چیزا مهمه؟
- آیا آدم‌ها هنوز برای رسیدن به خواسته‌هاشون حاضرن اخلاق رو زیر پا بذارن؟

و بعد، اون جمله‌ی طلایی رو میگه

:

قاف این‌جا یه تصویری از آینده می‌ده که توش، تکنولوژی و روبات‌ها دیگه کارای سخت و طاقت‌فرسا رو انجام می‌دن و آدم‌ها مجبور نیستن واسه زنده موندن سر همدیگه رو شیره بمالن

-

قاف معتقد بود که آدم‌های آینده مرز براشون معنایی نداره. این ایده‌ش خیلی شبیه به تفکرات جهان‌وطنیه، جایی که ملت و کشور و پاسپورت کم‌کم رنگ می‌بازن. یه جورایی مثل چیزی که تو اروپا داره اتفاق می‌افته؛ مرزا کم‌رنگ‌تر می‌شن و آدما فارغ از ملیت، به یه هویت مشترک نزدیک‌تر میشن

ولی این بی‌مرزی فقط مربوط به کشورها نیست. قاف داره درباره‌ی شکسته شدن مرزهای ذهنی، فرهنگی و اجتماعی هم حرف می‌زنه. اون دیوارای نامرئی که بین آدم‌ها فاصله می‌ندازه. تصویری که قاف از آینده داره، یه دنیاییه که توش این مرزا یکی‌یکی از بین می‌رن و مردم دارن به سمت یه زندگی برابرتر و بدون تبعیض میکنه

"فتوا" فقط یه ترک رپ نیست؛ یه پیش‌بینیه، یه نگاهی به آینده. آینده‌ای که توش xدیگه آدم‌ها واسه پول، مرز، نژاد یا جنسیت با هم نمی‌جنگن. حالا که دنیا داره کم‌کم به این تصویر نزدیک‌تر می‌شه، یه سوال مهم پیش میاد: آیا تاریخ دقیقا همون‌طور که قاف می‌دید داره جلو می‌ره؟ یا هنوزم قراره ما رو غافل گیر کنه

هر گونه کپی برداری و بازنشر این مقاله بدون اجازه نویسنده پیگیری خواهد شد