من مدت‌ها بود به یه اپیزود از یه سریال ۱۰/۱۰ نداده بودم. قسمت آخر فصل ۲ سریال severance باعث شد از شدت هیجان خیس عرق بشم واقعا!

ببینید شعور و انسانیت همین‌طوری کف خیابون ریخته. انسان کافیه حداقل یکبار سرشو بندازه پائین و به‌جای لگد کردنشون یه بار یکیشون رو برداره و بذاره جیبش. بسیار راحته.

و پناهتون میده.

#معرفی_فیلم

Robot dreams

یکی از بهترین انیمیشن‌هایی که تا به حال دیدم و عجب پایانی…
واقعا عجب پایانی
من سکوت می‌کنم تا خودتون برید ببینید
درد و بلای پایانش تو اکثر انیمیشن‌های سه چهار سال اخیر دیزنی.

لطفا یه بار برای همیشه پرونده این موضوع رو برای خودتون ببندید

به قول شاعر

من اون قطره خونیم که پاک نمی‌شه از رو لباس خلخالی

از اینجا کپی شده

دو/ پایتخت ۷
لابد این هم به خاطر زمان و پیرشدن من است که دیگر با سریالی که فصل‌های آغازینش را دوست داشتم ارتباط برقرار می‌کنم. به رفیقی گفتم این فصل جدید را انگار هوش مصنوعی ساخته و او هم گفت حس مشابهی دارد. سریال "فقط" محسن تنابنده را دارد و انبوه ایده‌های برگرفته از شوخی‌های فضای مجازی. تا قسمت چهارم هنوز ساختاری به وجود نیامده و حتی شخصیت‌های ثابت سریال هم غریبه شده‌اند. با تمام این‌ها، پایتخت هنوز "اتمسفر" درام روستایی را حفظ کرده و می‌تواند با میان‌وعده‌های کوچک شیرین تک‌سکانسی، مخاطب مشتاق گرسنه را دنبال خود بکشد. صدالبته که در زمان نگارش این متن تازه چند قسمت گذشته و قضاوت درست ممکن نیست، اما لااقل تا این‌جا برای من فصل جدید پایتخت یک یأس کامل است

گلوم خلوت‌ترین پس‌کوچه بن‌بست
سرم سرکش‌ترین فواره میدون
یه فنجون قهوه تو غمگین‌ترین کافه
یه عابر تو خیابونای سرگردون
چشامو بستمو وا کردمو دیدم
یکی از بال بستم آسمون ساخته
یکی بختک شده افتاده رو سینم
یکی از استخونام نردبون ساخته
سرم چندتا کتاب رنگ‌و‌رو رفته
یه بالن با طناب از گلو پاره
یه اعدامی که امیدش به دنیا نیست
ولی دنیا براش جذابیت‌ داره


حسین صفا

حقیقت امشب:
۱۴۴ تا بیمارستان به اسم خمینی داریم و هر ۱۴۴ تا دوران پهلوی ساخته شده.

هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم فکر می‌کنم باید آن چیزی باشم که دلم می‌خواهد. اما همه‌چیز بعد از اولین “سلام صبح‌ به‌خیر” از بین می‌رود. وقتی می‌خواهم «من» باشم انگار تمام نگاه‌ها مرا هدف گرفته‌اند؛ حتی اگر این خیال‌ احمقانه باشد.

#معرفی_فیلم

Naked lunch

دیالوگی از فیلم:
«و یک نویسنده با حقیقت تلخ زندگی‌ می‌کنه؛ مثل باقی مردم. تنها فرقش اینه که یه گزارش به زندگی ضمیمه می‌کنه.»

🔴این فیلم اصلا مناسب همه نیست🔴

من این فیلم رو فقط به کسایی که فکر می‌کنن هرنوع تفکر و هرنوع نگرشی رو تحمل می‌کنند توصیه می‌کنم و الا این فیلم روان شما رو ازتون می‌گیره.
احترام ویژه و خاص من به سبک سورئال باعث شد که مشتاقانه ببینمش. فیلم راجع به دالان‌های ذهنی یک نویسنده‌ست که به یک نوع پودر سوسک‌کش به عنوان ماده‌مخدر اعتیاد پیدا کرده و کارگردان ما رو به جهان ذهنی نویسنده می‌بره. برای من این فیلم جان دوباره بود. انگار یادم اومد حضور دارم.

یه بادوم وسط تخمه ژاپنی(جابانی‌)ها.

قدیم‌ها اغلب مردم شبیه به هم بودند. یه عده خیلی خیلی کمی از جامعه با بقیه فرق داشتن و معمولا روی خوشی از دیگران نمی‌دیدن و به هر شکلی که ممکن بود طرد می‌شدن.
امروز؟ امروز آدم‌ها به‌دلایل مختلف تو دسته‌های گوناگون قرار می‌گیرن. مشکل این زمونه منزوی شدن یکی دو نفر نیست. مشکل اینه که ما تو گروه‌های نسبتا کوچیک و مخصوص خودمون، غربت تفکراتمون رو تحمل می‌کنیم و گارد می‌بینیم از اون‌هایی که ما رو طرد کردن؛ ما هم اون‌ها رو.

من نود و نه درصد حرف‌های بقیه رو نمی‌فهمم یا من نفهمم، یا من نفهمم... همین.