به رسم هر سال

مبارک.

این آهنگ برای من عیده، بهاره، اصلا خود زندگیه.

داستان‌های من در سال ۱۴۰۳:

چهره سکرآور باران
(مردی ثروتمند که از روزمرگی خسته‌ است و دنبال عطر زندگی می‌گردد و سوزی سنگین ناگهان در اتاقش می‌پیچید…)

بهمن بوی اسفند می‌دهد
(پسری که سر کلاس عربی نشسته و ناگهان بغل‌دستی‌اش به او می‌گوید اگر یک اسلحه داشتی چه کسی را می‌کشتی؟ و او خیلی جدی‌تر از یک شوخی ساده به این موضوع فکر می‌کند…)

یک خانه کف دریای مدیترانه
(توضیحی ندارم. خودتون بخونید.)

مشکل این‌جاست انسان نمی‌تواند آن میزان که دلش می‌خواهد «بی‌شعور» باشد.

من مدت‌ها بود به یه اپیزود از یه سریال ۱۰/۱۰ نداده بودم. قسمت آخر فصل ۲ سریال severance باعث شد از شدت هیجان خیس عرق بشم واقعا!

ببینید شعور و انسانیت همین‌طوری کف خیابون ریخته. انسان کافیه حداقل یکبار سرشو بندازه پائین و به‌جای لگد کردنشون یه بار یکیشون رو برداره و بذاره جیبش. بسیار راحته.

و پناهتون میده.

#معرفی_فیلم

Robot dreams

یکی از بهترین انیمیشن‌هایی که تا به حال دیدم و عجب پایانی…
واقعا عجب پایانی
من سکوت می‌کنم تا خودتون برید ببینید
درد و بلای پایانش تو اکثر انیمیشن‌های سه چهار سال اخیر دیزنی.

لطفا یه بار برای همیشه پرونده این موضوع رو برای خودتون ببندید

به قول شاعر

من اون قطره خونیم که پاک نمی‌شه از رو لباس خلخالی

از اینجا کپی شده

دو/ پایتخت ۷
لابد این هم به خاطر زمان و پیرشدن من است که دیگر با سریالی که فصل‌های آغازینش را دوست داشتم ارتباط برقرار می‌کنم. به رفیقی گفتم این فصل جدید را انگار هوش مصنوعی ساخته و او هم گفت حس مشابهی دارد. سریال "فقط" محسن تنابنده را دارد و انبوه ایده‌های برگرفته از شوخی‌های فضای مجازی. تا قسمت چهارم هنوز ساختاری به وجود نیامده و حتی شخصیت‌های ثابت سریال هم غریبه شده‌اند. با تمام این‌ها، پایتخت هنوز "اتمسفر" درام روستایی را حفظ کرده و می‌تواند با میان‌وعده‌های کوچک شیرین تک‌سکانسی، مخاطب مشتاق گرسنه را دنبال خود بکشد. صدالبته که در زمان نگارش این متن تازه چند قسمت گذشته و قضاوت درست ممکن نیست، اما لااقل تا این‌جا برای من فصل جدید پایتخت یک یأس کامل است

گلوم خلوت‌ترین پس‌کوچه بن‌بست
سرم سرکش‌ترین فواره میدون
یه فنجون قهوه تو غمگین‌ترین کافه
یه عابر تو خیابونای سرگردون
چشامو بستمو وا کردمو دیدم
یکی از بال بستم آسمون ساخته
یکی بختک شده افتاده رو سینم
یکی از استخونام نردبون ساخته
سرم چندتا کتاب رنگ‌و‌رو رفته
یه بالن با طناب از گلو پاره
یه اعدامی که امیدش به دنیا نیست
ولی دنیا براش جذابیت‌ داره


حسین صفا

حقیقت امشب:
۱۴۴ تا بیمارستان به اسم خمینی داریم و هر ۱۴۴ تا دوران پهلوی ساخته شده.

هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم فکر می‌کنم باید آن چیزی باشم که دلم می‌خواهد. اما همه‌چیز بعد از اولین “سلام صبح‌ به‌خیر” از بین می‌رود. وقتی می‌خواهم «من» باشم انگار تمام نگاه‌ها مرا هدف گرفته‌اند؛ حتی اگر این خیال‌ احمقانه باشد.