انسان ها مرده اند
وقتی زیر خاک می روند
بیشتر می میرند
و اطرافیانشان
تازه
زنده می شوند

میخوام لو بدم ایده داستان اولین بار کجا بوده


https://www.aparat.com/v/NDcQH


از دقیقه سه و ۵۰ به بعد این انیمیشن

انسان های کوچیکی که از دل یه انسان بزرگتر میان بیرون و درگیر روزمرگی ها و نون بالای سرشونن


اینجا ایده داستان به ذهن من رسید

ولی بهترین روز برای مردن
بهترین روز زندگی آدمه

آینه ی خانه ی ما مبهوت ترین چشم ها را دارد. آینه ی خانه ی ما خراب ترین صورت را دارد.
چه آینه ی بدبختی!
دستان مرا نشان می‌دهد

اگر قرار بود تا آخر عمر یه آلبوم موسیقی رو گوش کنید؟


من خودم آلبومی که چاووشی برای شهرزاد خوند!(:

حسم نسبت به تابستون رو منوچهری میگه:


مرا خورشید کرد آبستن از دور

ما مالک خانه هایمان نیستیم و در حال پرداخت اقساطی طویل المدتیم
و نگرانیم که مبادا اتفاقی بیفتد که نتوانیم آخرین قسط خانه را پرداخت کنیم.
ما کاملا خریداری شده ایم و هر چه بیشتر پول بپردازیم،
بیشتر فروخته می شویم.
📚هوای تازه:
جورج اورول

پیشنهاد من به شما وقتایی که حالتون بده پیاده رویه؛

من خودم پارسال که حس هیچی رو نداشتم

۳۰ کیلومتر یه دفعه پیاده روی می کردم
گاهی با آهنگ
گاهی با سکوت

قطعا بهترتون می‌کنه

ولی حیف شد!

امروز که به جان خودم افتادم فهمیدم ماندنی درکار نیست. من مجبور به خودمم.
عجب!
فکر می کنید من خودم را می شناسم؟
بعیده
عمیقا بعیده
پس من مجبور به نشناختنم؟
آه
من تماما ناشناخته ام
درست مثل رفتار تو نسبت به دیگران که ناشناخته است
انگار تویی از تو جدا می شود و میرود کنجی می نشنید و به تو و رفتارت از بالا تا پایین دوباره نگاه می کند و می گوید ای احمق
و فکر کردی دروغ می گوید؟
مهم نیست!
مهم این است که مثل مار دور روح و جسمت می پیچد
و معلوم نیست هربار که فکر می کنی چند تا بختک برای خودت می خری تا به جانت بیوفتند!

من هنوز دارم زور می زنم تا فارسی حرف بزنم
فقط!

یاد زمانی می افتادم که غروب‌ها را عاشقانه دوست داشت و مرا وادار به تماشا می کرد. می نشست لبه ی بلندای شهر و می گفت نمی خواهی برای خورشید دست بزنی؟ وقتی هر بار سرم را به نشانه تعجب تکان می دادم می گفت چند ساعت است که دارد در صحنه آسمان برای ما می رقصد. برای من و تو! نمی‌خواهی وقتی دارد صحنه را ترک می کند برایش دست بزنی تا روز بعد دوباره برایمان برقصد؟

چه خبرتونه دارید از این قلبا میذارید😀

ولی
من متنایی که اینحا میذارم رو کاری ندارم
اصل تموم نوشته های من
داستان هایی هست که براتون می‌ذارم
تمامش تو این ها خلاصه می‌شه
پس
لطفا
اگر چیزای دیگرو دوست دارید
این‌ رو حتما بخونید

ولی من جدی جدی بلد نیستم ناراحت بشم

حس میکنم انسان ها هرچقدر که از میزان عادی جامعه بزرگتر میشن
به میزان بزرگیشون
بیشتر مسخره میشن
و بیشتر کم محلی میشه بهشون

جدی جدی متن های من سبک خاص خودشو داره و شما می‌تونید این رو تشخیص بدید یا دارید اذیتم می‌کنید؟