منم باید با آخرین قطاری که آخرین گلوله آخرین خشاب بود می رفتم
اما نرفتم
یه اسلحه جدید آوردم
خشاب جدید
گلوله های زیاد
خیلی زیاد

آدمایی که دارن بلاکم می‌کنن یا باهام قطع ارتباط می‌کنن
بدون اینکه دلیلشو خودم بدونم

داره از موهای سرم بیشتر میشه

من عاشق لحظه‌هایی می‌شم که آدم بعد از انجام یه کاری
بیاد بگه
واقعا من بودم که اون کاررو انجام دادم؟

دیروز گفت:«اگر روزی مشکلی داشته باشم که نتونم حلش کنم نفس کشیدن رو تموم می کنم. حتی باور دارم مشکلات روحی روانی هم درمان دارن. تماما»
فردا جنازه‌اش بود و یک برگه کاغذ که روش نوشته شده بود:
مشکلم وجود من بود
حل شد!

احساس می‌کنم او مدت ها بود منتظر شکست خوردن است
اصلا انگار علاقه خاصی به شکست داشت!
برایم سوال شد
چرا؟
چرا یک آدم دلش می‌خواهد در یک مسابقه
در عشق
یا حتی در زندگی و اهدافش شکست بخورد؟
یعنی تا این حد همیشه موفق است؟
تا پاسخش را یک شب خودش به من داد
گفت:«من یک آدم تنوع طلبم. و سال‌هاست شکست نخوردم و دنبال این حسرت و تنوع می گردم. می‌دانی چرا؟ چون مدت هاست من تماما شکسته ام. پس جایی برای شکست بیشتر وجود ندارد»

تبریک می‌گویم
نقاب‌های شکسته‌ات را با ظرافت تعمیر کردی!
خسته نباشی

از لفظ اجتماع
حکومتا
لفظ حاکمیت

حالم به هم میخوره

خب حجم زیادی از اطلاعات و احساسات و روابط رو یهو بریزی تو سر یه آدم ۱۵ ساله
تو اون کشمکش های ذهنیش
تا سال های سال
همین گندهایی به بار میاد که الان بین نوجوونا و جوونا هست

کدوم گند؟
اینکه دیده نشه خودش یه ایراد بزرگه!!

بعد یه موج زیادی از احساسات بهشون حمله می‌کنه
تهش چی میمونه؟
ناامیدی کاذب
حالا این آدم چون فقط یه جا یه رفتاری از یه آدم نابالغ تر از خودش دیده
تا آخر عمر گند میزنه به تمام دیدگاه های اطراف خودش
بعد با خودش میگه وایییییی
این پوچی عجیب چیه اطراف من
خب مرض!

حس می‌کنم بعد ۱۷ سال هنوز به خودم عادت نکردم

پلی لیست مرتب نمی‌کردم
انیمه ندیده بودم تاحالا
یوتیوب گردی نمی کردم
شب نمی رفتم دوچرخه سواری
انقدررر آنلاین نبودم
تو کتابخونه با گوشی ور نمیرفتم
رمان فلسفی رو همینجوری شروع نمی کردم
حتی
تعداد گل های فرش اتاقمو نمی‌شمردم
چی شد که این شد؟
امتحانا شروع شد!

نوجوانی عجیب گلوگیر است. دستش را لای موهایت می کند و آرام آرام وارد مغزت می شود. نوجوانی عجیب بیمار است. به همه چیز و همه کس باید اهمیت بدهی الا خودت. به آینده ات باید اهمیت بدی؛ به دیگران باید اهمیت بدی؛ به احترام و اعتبار و اعتکاف و هزار کوفت و زهرمار دیگر باید اهمیت بدی الا خودت. نوجوانی عجیب دل‌گیر است. قلبت که در خواب ناز فرو رفته را با مشت و لگدهای سخت بیدار می کند و می گوید بلند شو دنیا را دارد آب می برد و تو را خواب. قلب بیچاره حیران بلند می شود تا ببینید دقیقا چه خبر است. چند سال طول می کشد تا بفهمی دنیا چه خبر است. وقتی که فهمیدی دلت می خواهد نوجوانی را خفه کنی اما دیگر آن جا نیست. نوجوانی عالمی پرشور است. برای یکی شیرین و برای من سخت می گذرد. شاید هم من هیچوقت نوجوان نبوده ام.

تو دنیایی که به ناتالی پورتمن خیانت میکنن
من چه حرفی برای گفتن دارم؟

گوش های عزیزتون رو از شنیدن موسیقی‌های فارسی بخاطر تعصب احمقانتون محروم نکنید
بعضی صداها و اشعار اهنگای ایرانی هیچ جای دیگه پیدا نمی‌شن

امتحانی که استرس سخت بودنش از خودش بیشتره رو باید بدی سگ بگازه(گاز گاز کنه)

ایلیا و امیرعلی
اگر صدای منو میشنوید
از همین جا دارم التماستون میکنم فردا رو برسونید تموم بشه بره

مود من امشب؛

اگر کسی با پاندا کونگ فوکار ۲ بغض نکرده باشه انسان نیست
سنگه
سنگکگگ!