‍ ‍
چه چیز میانِ آدم‌ها عوض شده؟
نمرة کفش‌ها، نمرة عینک‌ها، رنگِ لباس‌ها
یا رنج  که هیچ تغییری نمی‌کند؟

آیا مُـردنِ آدم‌ها
اخطار نیست؟
چرا آدم‌ها خود را به گاوآهنِ فلسفه می‌بندند؟ 
چه چیز جز ما در این مزرعه درو می‌شود
چه چیز ؟
من از پیچیده‌شدن در میانِ کلمات نفرت دارم
چه چیز ما را از این توهّم ــ زنده بودن ــ
از این توهّم‌ ــ مُردن ــ نجات خواهد داد

شهرام شیدایی

احساس می‌کنم وجود زنان پر از مخدرهای گوناگون و مشروب‌های مختلف است. اما در هر مرد تنها یک نخ سیگار نیمه‌شب آرام می‌سوزد.


-

اسمشم میذارم صوفی

و این دست حرف‌ها و انسان‌ها همه چیز را به گوه می‌کشند.

یکی این رو فرستاد و گفت با دیدن اون تابلو یاد این تیکه از کتابم افتاده.
فکر نمی‌کردم یه روز تو نگاه شهر جریان داشته باشم.
فکرشم نمی‌کردم انقدر برخلاف جسمم وجود داشته باشم.
ازتون ممنونم(علی‌الخصوص عکاس)

بسیار فریدونم و کمی فرخزاد.

بلدرچین ظهر از خواب بیدار شد. از دیشب خوابش نبرده بود و تا دم‌دمای اذان صبح برای آسمان شب روضه خوانده بود. بلدرچین شب‌ها خوابش نمی‌برد.
در آینه خودش را نگاه کرد. موهای آشفته‌اش را آشفته‌تر کرد. بلدرچین از شانه‌های طاووس متنفر بود. صبح علی الطلوع مرغ و خروس‌ها دانه‌هایش را خورده بودند و چیزی برایش نمانده بود. کبوتر‌ها پروازشان آسمان را پر کرده بود و جایی برای بال‌های کوچک بلدرچین نبود. کسی زحماتش را تحویل نمی‌گرفت. کسی تخم بلدرچین نمی‌خورد. قدش به ظرف آب نمی‌رسید.
اما شب که می‌شد می‌رفت کنج لانه. آواز خودش را می‌خواند. جایی که خفاش‌ها به او گوش می‌کردند.
بلدرچین هرروز بیشتر گرد می‌شد؛ کسی چه می‌داند؟ شاید بلدرچین درونش بزرگ‌تر شده بود.

ناتوان از تنها بودن. ناتوان از تنها نبودن.
‏چه عجیب؛ آدمی هر دو را می‌پذیرد.

- ‏آلبر کامو

داستان جدید من و مادربزرگم اینطوریه.
از این قراره که همیشه میگفت موهات رو کوتاه کن. حالا اینم جایزه کوتاه شدن موهامه😂😂😂❤️


(لازم به ذکر هست که من جنون نون برنجی دارم و همتون رو به نون برنجی می‌فروشم)

زندگی را از ما دزدیده بودند. به ما یاد داده بودند، به صورت‌های خونی یک‌دیگر خیره شویم و کک‌مان نگزد، که دوستی‌هایمان را به نان شب بفروشیم، از چیز‌های موردعلاقه‌مان تهوع بگیریم. به ما یاد داده بودند باید دیوارها هم جاسوس همدیگر باشند. شب‌ها که کم کم خیابان تاریک و چراغ خانه‌ها روشن می‌شد، و دود از دودکش‌های سنگی برمی‌خواست، شبح شبی که به خودش می‌گفت مبلغ، دعای مرگ می‌خواند. در کوچه‌ها فریاد می‌زد: "بکشید! که برای شما پاداشی در نظر گرفته شده بِه از بهشت برین". کسی که کشتن رداپوش را حرام می‌دانست، شب مردم را به رویای خونین می‌برد‌.
-@reverse131313

تو یادت می‌آید که گم شده‌ای عزیزجان؟ من یادم نمی‌آید. نمی‌دانم بوی عابری، گربه‌ای، برگ افتاده‌ از درختی یا حتی سایه‌ای از یک غریبه بود که افتاد زیر دماغم و من کوچه‌‌های زیادی را رفتم و رفتم و رفتم تا دیدم خانه‌مان از بین دستانم چکه چکه ریخته تو مسیر و ردش غیب شده.
تو یادت می‌آید که کوچه ماشین و آدم و در و دیوار و آسفالت داشت عزیزجان. من نمی‌دانم کجا نشستم و کجا خاک‌بازی کردم. من فراموش کردم کسی نصفه شب آمد که پتویی اضافه از ته کمدش روی من بیندازد یا نه. من دلم برای نگاه‌های مادرم ته کوچه‌هایی که گم شده بودم تنگ شده بود عزیزجان. من می‌خواستم ترک‌هایم را با ترک‌های کف آسفالت محله خودمان قسمت کنم و خیابان‌ها مرا از در رنگ‌باخته‌ی خانمان پرت کردند دور. آنقدر دور که بوی قرمه‌سبزی مادرم نیامد. آنقدر که گرد خستگی پدرم دیگر روی تنم ننشست. آنقدر که دیگر جهان را به رنگ روشن موهای همسر مهربانم قسم نمی‌دادم. من رنگم را با کاردک بریده‌اند. مرا از هرکس که به او عزیز می‌گفتم بریده‌اند. نمی‌دانم هنوز دستی دارم یا نه. خاطرم نیست کجا از من گرفتنشان اما هنوز مادربزرگم دهانم غذا می
گذارد و چاک‌های انگشتانش آن را لذیذتر می‌کند.
من حرف درست حسابی ندارم.

من و تو آخورمان مرگ است.