همه‌جوره همه‌جا.

خرده دستاوردها و آزادی‌ها همیشه بلای جان ما بوده و هست. حتی گاهی شکست‌هایمان را این چنین جلوه می‌کنیم. یا بی‌اهمیت‌ترین‌ها را برای چنگ زدن به یک لقمه رستاخیز درخشان نشان می‌دهیم. آزادی با تقلب به دست نمی‌آید و تقلب نان شب سیاست‌مداران شده.

داشتم فکر می‌کردم درحالی که من اینجا نشستم داستان‌هام تو چندتا کشور مختلف تا الان خونده شدن
هه
ذوق کردم
باانرژی برم سراغ درسام

ادبی بودن یادداشت‌ها و غیرادبی بودن سبکش هر دو محصول «آگاهی حاد» او، خصومتش با کلام دیگران و وابستگی‌اش به آن‌هاست.


ريچارد پوی یر

ازتون خواهش می‌کنم کم‌کم این فاز «خنده برلب می‌زنم تا کس نفهمد درد من» و «غمگینم ولی میخندم»و «من ظاهرم شاده باطنم غمش گینه» رو بریزید دور
ببینید حس می‌کنم این چیزا برای صد سال پیشه
چطور بگم
انگار چیزی نیست که با ارائه کردنش جالب به نظر بیاید
نکنید
مرسی

نه منی مانده نه ما.
این‌ها که می‌بینید خرده‌ریزه‌هایی‌ست که از چشمانمان ریخته شده.

چه کسی می‌فهمد؟ هیچ‌کس! و شاید بهتر هم همین باشد. شاید بهتر است که دیگران ندانند چه بر سرم آمده. در این تنهایی، دیگر نیازی به توضیح دادن نیست.

کافکا

یک سری از نویسنده‌هایی که برای زنده موندن تو این دنیا به نوشته‌هاشون نیاز داریم:



https://t.me/reverse131313/18311

https://t.me/reverse131313/18320

https://t.me/reverse131313/18329

https://t.me/reverse131313/18335

چیزی ندارم جز این دستان تهی دست
اما دوستت دارم
رگ‌هایم را برای تو آورده‌ام که علاقه‌ای به آبی نداری
عذر می‌خواهم از تو
زیرا نیمی از قلبم
نزد دوستانم به امانت است
در این سن بالا و ارتفاع کم
آستینم به چشمم نمی‌رسد
گهواره‌ای در قلبم تکان می‌خورد
به تازگی پا به جهانت گذاشته‌ام
و افسوس می‌خورم
که برای عبور از خیابان‌های عریض
قدم‌های کوتاهی دارم
این گلدان را کجای دلم بگذارم
که مشرف به پنجره‌ات باشد
واقعا چه ساعاتی از روز را
به چشمانم اختصاص دهم
که ناودان‌ها و معابر نرنجند از من؟
غمت غمگینم کرده است
اما دوستت دارم


-حسین صفا

موزه فرش ایران: