از چشمان آدم‌ها بیرون بیا و در نگاه من مخفی بمان.

من اخیرا احساس می‌کنم پاندای متولد شده از تو تخم بابا غازه ی پاندا کونگ‌فوکارم.

انسان بعد از مدتی حتی غمِ وجودش رنگ می‌بازه. اون موقع رنگ خاصی ندارن. وقتی کسی رنگ خاصی نداشته باشه جزو سلیقه‌ ی عموم برای شروع ارتباط و حتی ادامش قرار نمی‌گیره. گذران زندگیش آن‌چنان براش اهمیت پیدا نمی‌کنه و کم‌کم همه‌چیز این وسط گم می‌شه چون نمی‌تونه هم‌رنگ‌های خودش رو کنارش نگه داره.
بی‌رنگ‌ها موجودات کوچک و شکننده‌ای هستند. اهمیتی نداره چقدر بی‌تفاوت و قوی با شما برخورد کنند بلکه درنهایت اون‌ها حتی از نگاه‌ها رنج می‌کشند.
انسان‌های بی‌رنگ رو شما از این فاصله که ایستاده‌اید نخواهید دید.

دستانت که شرم می‌کنند از سرما
در خفای جیب می‌لولند
ندامت سرمای انگشتانم را
حرارت لب‌های تو می‌دانند

اگر گل نحیف سرت شرمنده‌ی باران شد
بگو ببار
حاصل سر به زیری اشکت
کسی شاداب خواهد شد

خوشا فَصلی کِه دور از غم

هَمَه کَه شُنَه وا شُنَه

دَست وا دَست ، سایَه وا سایَه

شارَفتَه خُنَه وا خُنَه

خَزُنِ زَرد ایسالُن نُوبَتی تَمُنِن

بَهار از راه اَرسیدِن زندِگی چِه جُنِن



-شاعرش نمی‌دونم چه کسیه

همه‌جوره همه‌جا.

خرده دستاوردها و آزادی‌ها همیشه بلای جان ما بوده و هست. حتی گاهی شکست‌هایمان را این چنین جلوه می‌کنیم. یا بی‌اهمیت‌ترین‌ها را برای چنگ زدن به یک لقمه رستاخیز درخشان نشان می‌دهیم. آزادی با تقلب به دست نمی‌آید و تقلب نان شب سیاست‌مداران شده.

داشتم فکر می‌کردم درحالی که من اینجا نشستم داستان‌هام تو چندتا کشور مختلف تا الان خونده شدن
هه
ذوق کردم
باانرژی برم سراغ درسام

ادبی بودن یادداشت‌ها و غیرادبی بودن سبکش هر دو محصول «آگاهی حاد» او، خصومتش با کلام دیگران و وابستگی‌اش به آن‌هاست.


ريچارد پوی یر

ازتون خواهش می‌کنم کم‌کم این فاز «خنده برلب می‌زنم تا کس نفهمد درد من» و «غمگینم ولی میخندم»و «من ظاهرم شاده باطنم غمش گینه» رو بریزید دور
ببینید حس می‌کنم این چیزا برای صد سال پیشه
چطور بگم
انگار چیزی نیست که با ارائه کردنش جالب به نظر بیاید
نکنید
مرسی