دیگران حوصله ی اینکه شما فریاد بزنید کی هستید و چه سختی هایی کشیدید رو ندارن.

بین خودها کیه خود اصلی که نمی‌شه حل تو خرد جمعی؟



بهرام

یه موقع هایی فقط بگو که چی؟!
تو پوچ گرا نمی‌شی
یه موقع هایی به همه‌چی امیدوار باش
احمق نمی‌شی
یه موقع‌هایی فقط بگو خدا!
تو دین‌زده نمی‌شی
یه موقع هایی بیخیالش شو
یه موقع هایی سفت بچسب بهش
یه موقع هایی داد بزن و از نظر بقیه بی‌ادب باش
یه موقع هایی متمدن و آروم بمون
یه موقع‌هایی عاشق شو
یه موقع‌هایی متنفر بمون

مگه اصن ما چیزی جز همین یه وقتایی یه چیزی شدن هستیم؟

همه ی ما می‌توانیم نیمه ی گمشده ی هم باشیم
مهم اینه که یکی بیاید و تمام ما شود!

من با اندک علم نداشته‌ام از نوشتن و ادبیات
فهمیدم
جملات قصار برای چندلحظه زیبان
اگر با متنی که می‌خونی تا آخر عمر زندگی کردی اون شاهکاره و بس!

انگار دنیا پیچکی در دل من کاشته. یا روزی گل خواهم داد و باغچه ی این باغبان ظالم را زیبا خواهم کرد؛ یا به آدم های قیچی نما دستور چیدنم را می‌دهد.

خدا نکنه حالت یه روز انقدر خوب بشه که یادت بره هنوز هم باید از خیلی چیزا انتقام بگیری!

فایل کامل رمان!

تمایل به نبودن مانند کشتی بزرگی در دل ماست
با ابهت
اما همیشه ساکن!

من دردها رو دوست دارم و با غم ها زندگی می کنم
اما تو به من بگو
غم واقعی کجای این دنیا نشسته و منتظر منه؟

حاج اقا بازار از دستمون در رفته چیکار کنیم؟
+ پول داریم فرار کنیم؟
نه حاجی شما دو سال دیگه اینجا مسئولید
+ چه کار کنیم؟
مثل همیشه حواسشون رو پرت کنیم
+ این دفعه دست رو نقطه ضعف بذارید. یه کمم احساسیش کنید بیشتر جوگیر بشن
بریزیم تو مدرسه ها؟
+ نه برادر، شیمیایی بزنید کافیه

و سوال پیش میاد که حاجی
نماز صبح مگه اول وقتش خوب نبود؟
پس چرا نمیری سر نمازت!

ذهن نیمه مرده



وقتی که بخار شیشه را بوسید توقع داشت آب از گلویش پایین برود. تشنه بود. تشنه ی لب‌های خودش که ردشان روی بخار چسبیده بود و ترک هارا مشاهده می کرد. میوه های بهاری زودرس و شکوفه‌های خجالتی هم با خیانت زمستان به بهار دوباره داشتند می‌ریختند. او محو تمامشان بود. محو خیابان‌های ترسناکی که تنها عامل ترسش دوپا بیشتر نداشت. هرجا که چشم می‌دید دستش را ناخودآگاه باز می‌کرد. نفسش را ذره ذره مثل مسکن قورت می‌داد. اما او توهمات ترسناکش را دوست داشت. می‌فهمید که باید پایش به خاطره‌ها گیر کند و زمین بخورد تا زخم‌هایش را دوست داشته باشد. گاهی عاشق می‌شد تا در دره نگاه معشوقش پرت شود. می‌خواست کمی بسوزد. دست گیری دیگران را بکند و خیانت ببیند و از تن زخمی سرشار از پشت کردن های دیگران راضی باشد. او حتی خودش را هم نمی‌فهمید اما همه چیز او دوست‌داشتنی بود. حداقل برای خودش! حداقل برای ذهن نیمه مرده ی او…

روزها قاتلمن
غیراز جمعه که خون‌ریز تره

خیلی خب!
ولی چیزایی که داری بهش فکر می‌کنی احمقانه است!

نقصم اشتباه خوبم شد
تا نویسنده بشم و بنویسم

ذهن نیمه مرده( نسخه اصلاح شده)




بوسه‌اش با بخار شیشه که همراه شد چشم به راه آب بود تا از گلویش پایین برود. تا دیگر رد ترک‌های لب های تشنه اش روی شیشه باقی نماند.
میوه ها درادغام خجالت و خیانت بهار و زمستان زودتر می‌افتادند. او محوشان بود. محو ترس‌های دوپای داخل خیابان‌ها. ترس‌هایی که چشمان به او می‌دادند و او ناخودآگاه دستانش را برایشان باز میکرد. نفسش را ذره ذره مثل مسکن قورت می‌داد. اما هیچ چیز باعث نشد او توهماتش را دوست نداشته باشد. توهماتی که کابوس‌وار در ذهنش شکل می‌گرفتند و پژمرده می‌شدند. و می‌آموخت از آن‌ها که زخم‌ها زمانی دوست داشتنی می‌شوند که پایش به خاطره‌ای گیرکند و زمین بخورد. گاهی دره نگاه معشوقش پرت‌گاهش می‌شد و گاهی می‌خواست کمی بسوزد برای نبودن! گاهی می‌خواست دست‌گیر دیگران شود و خیانت‌ها و خنجرهای از پشت فرو کرده‌شان را ببیند و از تن زخمی خود مسرور باشد.
او خودش را هم نمی‌فهمید اما همه چیز او حداقل برای خودش دوست داشتنی بود. برای ذهن نیمه مرده ی او…

من برای شما نسخه اولیه متن رو همون لحظه که نوشتم اول فرستادم
بعد اومدم بازنویسیش کردم(تازه فقط یکبار) و نسخه بازنویسی شدش رو هم براتون گذاشتم تا مقایسه کنید

کسایی که متن میفرستادید و من می‌گفتم بازنویسی کنید خیلی بهتر می‌شه
منظورم تقریبا همچین چیزی بود
فرقی داشت؟
کمکی کرد؟