زندگی تو ایران به این صورته که به یه بچه فرصت می‌دن. جلوی یه دروازه‌بان بزرگ پنالتی بزن و به آرزوت برس. آیا اون دروازه‌بان از سر دل‌سوزی اجازشو می‌ده؟
هه!

وقتی سوغاتی مشهد نخودچی کشمش نیست

چون این تیکه شعر رو خیلی دوست داشتم وسط چرک‌نویسام نوشتمش بمونه. خط خوبی ندارم. حس خوبی داره

در مقطعی از زندگی انسان دلش می‌خواهد فریاد بزند «از همتون متنفرم. تمام آدم‌ها»
و اگر آن زمان انسانی باشد که این فریاد را بشنود و پس از آن باصبر و سکوت همچنان تو را بخواهد و دوست داشته باشد، شاید تو خوش‌بخت باشی.

اونجا که سعدی می‌گه:
«برگ درختان سبز درنظر هوشیار
هر ورقش دفتری است معرفت کردگار»
یا علی‌ابن ابی‌طالب گفته هیچ‌چیز رو ندیدم مگر با خدا و معرفت عمیق رو حضور خدا در هرچیز دیدن؛ احتمالا فهمیدن که که باید خدا رو تو جنگ و ویرانی و مرگ و اشک و کوفت و زهرمار هم دید.

من نمی‌گم تو هیچ مملکتی احمق وجود نداره. تو اروپا و آمریکا کسایی هستن که از مزخرف‌ترین عقاید سیاسی و اخلاقی پیروی می‌کنن و ازشون حمایت می‌کنن.
منتها مشکل اینجاست که تو کشور ما چنین انسان‌هایی برخلاف اون اروپایی و آمریکایی که از سر شکم‌سیری احمقن از سر خیلی چیزای دیگه جز شکم‌سیری احمق می‌شن و الاماشاالله کمم نیستن.

اگر قلب مرا سرد دیده‌اید فریب دستانم بوده.

قلم بی‌حجاب هلف علاجشه

-صفیر

غرییییییییییب آشنااااااااا

بلاشک زجر بدتر از مرگه.
زندگی وسط ایران یک فیلم آخرالزمانیه که هزاربار بدتر از تبدیل شدن ۹۹ درصد مردم به زامبیه.

لطفا تلاشی برای اجتماعی کردن انسان‌های غیراجتماعی نکنید. بذارید تو این «به‌اصطلاح» درد و مشکل خودشون بمونن.
سپاس.

مثل چسبیدن عطر نارنگی به سرانگشت‌ها

پاییز اگه صدا بود