از حالا به بعد اگر یک درصد ازم تعریف کردید دیگه تکذیب نمی‌کنم و استیکر «دروغ نگو دریغ نگو» نمی‌فرستم و صرفا ازتون کمال قدردانی رو می‌کنم.

پناه تورا قشنگ تر میکند، چه باشی برای کسی، چه کسی باشد برای تو.

پاتو بذار رو گلوشون خفشون کن بره بابا.

مثل التماس موج برای رسیدن به انتهای ساحل
همانقدر…

بسیار خسته و رنجور و تنهام و حوصله‌ام نمی‌کشد غرهایم رو قورت دهم یا آن‌ها را در قالب نوشته و داستان بیان کنم.

بنرای ولیعصر و انقلاب تو ماتحتتون باو.
طرح جمع‌آوری کمک برای فلسطین و لبنان
سرپرستی خانوار لبنانی و کوفت و زهرمار…
ما که اطلاع داریم اینا همه پروپاگانداهای کثیفتونه
اینا همه حواس‌پرتی اجتماعی برای کور کردن مردمه
راه‌های نزول و چیزای دیگست
ولی خون با هیچی پاک نمی‌شه.

خب داشتی می‌گفتی…

قطعا زندگی من با عروسک‌ها گره محکمی خورده. نباید اون‌ها رو از پسربچه‌های دوساله جدا کرد مخصوصا اونایی که به ماشین و تفنگ علاقه‌ای ندارن.

موهایش

ایراد انسان این است که تصور می‌کند هرچیزی یک پاک‌کننده دارد.

زندگی تو ایران به این صورته که به یه بچه فرصت می‌دن. جلوی یه دروازه‌بان بزرگ پنالتی بزن و به آرزوت برس. آیا اون دروازه‌بان از سر دل‌سوزی اجازشو می‌ده؟
هه!

وقتی سوغاتی مشهد نخودچی کشمش نیست

چون این تیکه شعر رو خیلی دوست داشتم وسط چرک‌نویسام نوشتمش بمونه. خط خوبی ندارم. حس خوبی داره

در مقطعی از زندگی انسان دلش می‌خواهد فریاد بزند «از همتون متنفرم. تمام آدم‌ها»
و اگر آن زمان انسانی باشد که این فریاد را بشنود و پس از آن باصبر و سکوت همچنان تو را بخواهد و دوست داشته باشد، شاید تو خوش‌بخت باشی.