من همینجا به دنیا امدم
لای همین آرامش های از دست رفته
از بین عطر کاج، با پس زمینه ای از کبوتر های نشسته و ننشسته، روی دو مشت طلای بی ارزش شاید بشود پر کشید و بال زد اما به آرامش نمی توان رسید.
باران شوی، روی خاکت بباری
با خودت بحث نکنی
و دستان خودت را صمیمانه بگیری
باز هم توانی برای ابراز خوشحالی از داشتن هدیه ای به اسم آرامش نداری
چون تمام این بغض هدیه پیچ شده برای تو فقط همان بزک های رویش است.
پر زدن با یک مشت عقل فرسوده هیچ گاه نامش پرواز نخواهد شد
هرچقدر هم این دنیا را بغل کنی انسانی برای پس زدن آغوشت خواهد آمد
پس
همه می دانیم که انکار این جمله که «آرامش ما درچیزی جز دایه ی مهربان درون یافت می شود نیست» دشوار و حتی غیر ممکن است
اما گاهی انگار آرامش محکم در صورتت سیلی می زند و به این روش خودش را نشان می دهد
و چه کسی در صورت خود سیلی می زند؟
شاید برای آرامش حتی گاهی باید هم مسیر مازوخیسم درون شد.
با اینکه هیچوقت به آن اعتقاد نداشته ام!

همیشه از شوق و علاقه ای که مردم به دیدنِ اشخاص مشهور دارند ، متعجب و متحیر شده ام.
اینکه شناختن اشخاص مشهور را افتخار و سربلندی بدانی و به دوستانت بگویی حضوراً آن ها را دیده ای فقط ثابت می کند که خودِ تو ، آدم کوچکی هستی.
📚 جمع بندی:
سامرست موآم

ناگهان به خودت می آیی و دلت می خواهد به همه ناسزا بگویی
آن لحظه اولین ناسزا را به خودت خواهی گفت
چون جلوی زبانت را برای بیانش گرفته ای

روزی دست خودم را گرفتم و کنار خود نشاندم
و فهمیدم هیچ چیزی از او نمی دانم

هرکس درونش خدایی دارد که او را نمی پرستد. اینطور فکر می کنم که تمام ما درونمان پروردگار و خالقی داریم که با وجود پوست و گوشت و استخوان فکر هایی که برایمان ساخته و از او به ارث برده ایم بازهم دنبال منطقی برای نبودش می گردیم.
گاهی فکر می کنیم خودمان خدای خودمان هستیم و تا برای خالق شدن اغدامی می کنیم همه چیزمان بر هم میریزد. نمی دانم چطور می شود که انسان همیشه محتاج خدایی است بی دلیل. انگار که ناگهان بدون خودش فرو خواهد ریخت. اصلا اگر تمام ستون های وجودمان را به دیگران قرص کنیم تا آن آرامش اولیه نباشد ما هم نیستیم.
دنبال خودمان می گردیم؟
بعید می دانم
انسان دنبال ساختن دوباره ی خودش است چون تا خودش را دیده
فهمیده
نتوانسته شکرگذار خدای درون خودش باشد!

خدایی نکرده ذهنتون رو دست رسانه ندید
که تموم صدای سوزناکتون بشه شجریان
شعراتون بشه ابتهاج
کتاباتون بشه هدایت



دنیا پر از نویسنده و خواننده و شاعره
که هنوز خونده یا شنیده نشدن
اونطور ک حقشونه

ادبیاتی که در این تاریخ و زمان خرج دفاع از حق نشود
باید مچاله کرد و انداخت دور!

اگه «نوشتن» یه مسابقه بود، پاکّن جاش سکوی قهرمانی بود و کاغذ و قلم به‌‌ترتیب در مکان‌های دوم و سوم می‌ایستادند.
برای همين رده‌بندیه که توی راسته‌ی وراج‌ها هیشکی واسه قهرمان طاق نصرت نمی‌بنده.


©️یارعلی پورمقدم

رابطه جنسی باحیوانات در اسپانیا کم‌ بود، با کودکان در هلند هم قانونی شد!
تازه دستور دادن رابطه جنسی با کودکان باید عادی بشه و در مدارس تدریس شود!
از اون بدتر حزب پدوفیل هلند دنبال قانونی کردن رابطه جنسی با مُرده است!





تمدن انسانی؟
باشد!

شاید یه نهیلیسته(پوچ گرا) که شعارش لا اله الله شده

که اگر تفکرات ما معیار بود
در سن های بالاتر به آن ها نمی خندیدیم

فردی پدرش افتاد زندان بخاطر هشتاد میلیون بدهی
و این طفلک یه رپر اماتور
تمام تجهیزات موسیقیشو فروخت
و هنوز یه مبلغ زیادی مونده بود
رپرای خودمون این پولو براش جور کردن


رپ فرهنگ نیست؟
باشد!

حاج اقا بازار از دستمون در رفته چیکار کنیم؟
+ پول داریم فرار کنیم؟
نه حاجی شما دو سال دیگه اینجا مسئولید
+ چه کار کنیم؟
مثل همیشه حواسشون رو پرت کنیم
+ این دفعه دست رو نقطه ضعف بذارید. یه کمم احساسیش کنید بیشتر جوگیر بشن
بریزیم تو مدرسه ها؟
+ نه برادر، شیمیایی بزنید کافیه

https://t.me/reversett/3





یکساللل گذشت

به مناسبت سالگرد اینجا🥲❤️

به مناسبت سالگرد

اسم داستان: آینه

هدف شما از زندگی چیه؟

مکان امن من

دیگر امیدی به زندگی نیست
نامش امید بود و نمی دانست از کجا آمده و کجا می رود

درختی شده ام که انسان های برگ مانند اطرافم در زندگی پاییزی ام هرروز از من جدا می شوند
ساقه ای می خواهم
حتی اگر شد
ریشه ای
من به شاخه بودن خود نیز قانعم

1⃣ @Rap_Hashiye
2⃣ @Rap_Hashiyes

سعادت ما، محصول توجه به دو قطب متضاد امّا مكمل است: از يك سو، نياز به يكى شدن با ديگرى و از سوى ديگر، نياز به مجزا بودن.

توانايى يك زوج براى رشد دوباره، بستگى به تنفس حياتى بين اين دو قطب دارد. مرحلهٔ دم، شامل رخدادهاى با هم بودن همدلانه است؛ مرحلهٔ بازدم، شامل رخدادهايى است كه در آن‌ها خود را تنها مى‌يابيم و بار ديگر به فرديت خويش متصل می‌شويم.

‌✍🏽 #گاى_كورنو
📕 عاشقی یعنی جدایی