نقاطی از زندگی، انسان هرچقدر به اطراف نگاه می‌کند ردی از خود نمی‌بیند. انگار او «هیچ» شده. اهمیتی هم ندارد چقدر شاد، غمگین، ناامید یا خشمگین هستیم؛ هیچ حس تعلقی -چه از طرف ما به دیگران و چه از طرف دیگران به ما- حس نمی‌شود و حتی به سختی می‌توانیم به زبان بیاوریم که تنها هستیم زیرا تنهایی جنسش متفاوت است و «هیچ» بودن به معنای تنها بودن نیست. حس می‌کنم انسان‌ها وقتی هیچ می‌شوند دستان کوتاه‌تری دارند. عضلات خسته‌تر. چشم‌های کم‌سوتر. انسان وقتی هیچ می‌شود که جهان جلوی چشمانش ته بکشد.

این که جهان سرعت گرفته و مردم رو بی‌حوصله کرده باعث اتفاق‌های خوبی شده اما خب
یکی از اون ضررهای بزرگی که زده اینه که خیلی از افراد جای اینکه داستان‌ها رو دنبال کنن جملات قصار رو دنبال می‌کنن.
منطقی هم هست چون یک متن قصار به‌شکل سخیف حرفی رو تو چند خط می‌زنه که گاهی وقت‌ها به صدها صفحه داستان برای بیان غیرمستقیمش نیاز می‌شه.
اما این کجا و اون کجا.

به طرز وحشتناکی نسبت به انسان‌هایی که راه حلی جز مرگ برای معنا دادن به زندگیشون پیدا می‌کنن غبطه می‌خورم.

من نمی‌دونم منظور نجوا رو ولی منظور خودم رو تاحدودی می‌دونم.

لباس پلیس پدر را پوشید
تابلوی ایست دردستش بود
هویتش گم ‌شد
لای آستین گشاد پدر
و قد و قواره ی خامش
تابلو را ‌گرفت جلوی توفان
ایست
ایست
توفان ادامه داد و رفت
پیش پناهش بر‌‌گشت
خانه!
جایی که توفان شروع شده بود
جلوی خانه ‌ایستاد
ایست
ایست
خانه تکان نخورد
خوشحال شد که خانه را نگه داشته
یادش رفت توفان را
یادش رفت لباسش که گشاد است
یادش رفت
توفان مدت‌هاست از او گذشته
و ایست داده

به این زندگی بی‌مزه باید نمک پاشید. مخصوصا به حرف‌ها، زخم‌ها و چشم‌ها.

برای کلاهه اسم گذاشتم
اسمش منوچهره.

خیلی خب دیگه حوصله‌ام از دسترسم خارج شده و می‌خوام با یه بلدرچین ته یه اتاق تنها باشم.

خودکشی دریچه ی نوری‌ست در ظلمت دنیا ولی افسوس و صد افسوس از ریسمان‌های گره خورده به قلبم.


-از یک ناشناس

این یک سوپرایز ویژه است که ممکنه با شنیدنش اشک شوق بریزید