معکوس

داره شب می‌شه
آسمون کم‌کم پتوشو می‌ندازه رو شهر بخوابه.

715 viewsننویسنده, 15:41

605 viewsننویسنده, 11:47

#ننوشته

من گاهی سرم را بالا می‌آورم. سخت، انگار ده کیلو وزنه به گردنم همیشه آویخته است. اگر آن لحظه‌ بچه‌ای ببینم خودم را فحش می‌دهم که چرا سرم بالا آمده. تفاوتی نمی‌کند آن بچه چقدر از جهان ما دور است. چقدر پدر مادرش با هرچه دستشان می‌رسیده و نمی‌رسیده او را به خواب زده‌اند. من از حضور کودکان شرمسارم؛ زیرا به من یادآوری می‌کنند که روزگاری کودک بوده‌ام. آن زمان که بعد از ظهر جمعه‌های دل‌انگیز، از صندلی عقب می‌جهیدم روی دستی ماشین، می‌لولیدم بین پدر و مادرم و تقلا می‌کردم تا آهنگ شاد صدایش بیشتر شود می‌گذشت تا پسربچه ی ما برود لپش را بچسباند به لب‌های شیشه ی پشت راننده. در دل تابستان، پشت غروبی که آفتابش به زحمت صنوبر‌ها را دور می‌زد چشم‌های افتاده از دنیایش را نبندد و به این فکر کند که چرا چاوشی می‌گوید «هرروز پائیزه.» شب کودکی‌اش را بردارد و ببرد کنج تخت. بوسه و شب‌ به‌خیر‌ها را که شنید، تیک‌تاک ساعت که پرواز کرد و نشست وسط فرش پذیرایی، برود دنبال آن تیک‌تاک و ساعت یک شب از او بپرسد چرا «هرروز پائیزه.»
من گاهی سرم را بالا می‌آورم. سخت، انگار ده کیلو وزنه به گردنم همیشه آویخته است. اگر آن لحظه‌ بچه‌ای ببینم خودم را فحش می‌دهم که چرا سرم بالا آمده. تفاوتی نمی‌کند آن بچه چقدر از جهان ما دور است. چقدر پدر مادرش با هرچه دستشان می‌رسیده و نمی‌رسیده او را به خواب زده‌اند. من از حضور کودکان شرمسارم؛ زیرا به من یادآوری می‌کنند که شاید هنوز کودک باشم. کودکی که همه ی وجودش را این ‌بار می‌گذارد زیر فرش. جایی که هیچ تیک‌تاکی دستش به آن نرسد و کمبود‌هایش را روی تمام گل‌های قالی که به آن‌ها شاشیده و نشاشیده ببیند. بلرزد از این‌که لباس‌های کودکانه به تنش نمی‌خورد و هنوز نخ‌هایی او را به تار و پود فرش پذیرایی خانه‌شان گره زده.
خاطرم هست خانه را عوض کردیم. فرش را عوض کردیم. ساعت خانه عوض شد. من هنوز از تیک‌تاک‌ها می‌ترسیدم و دیگر برایم مهم نبود «هرروز پائیزه.» آن لحظه فکر می‌کردم به این‌که چرا باید می‌چسبیدم به شیشه و به این فکر می‌کردم که چرا بابت زنده بودن از کسی اجازه نگرفته‌ام؟ همیشه جنازه ی بچگی‌هایم را روی گل‌های فرش‌ها می‌بینم. همه‌اش تقصیر بچه بودن است.

783 viewsننویسنده, edited 18:22