تنهایی اعتیاد نمی‌آورد. تنهایی به اندازه ی خود کافی است. برای هر فرد بندی از تنهایی -می‌خواهد کلفت یا نازک باشد- دور گردن آویخته شده. روزی آن را حس می‌کند که از مبدا خود خیلی دور شود و نخ کشیده شده، دور گردن او را برنجاند. فکر می‌کنم نخ من کوتاه‌ترین نخی است که ساخته شده. بیشتر شبیه قلاده سگ.

نون پنیر چایی شیرین ساعت ۴ صبح>>>>>

یه چیزی خدمتتون عرض کنم شماهایی که دارید داستان می‌نویسید
من یه بار تو یه جمعی داستان عروسک چوبی رو فرستادم
دقیقا کنار هم دو تا نقد اومد
یکی میگفت چه شروع خوبی کاش آخرش هم مثل اولش میشد
و یکی میگفت اولش خسته کننده بود اما پایان خیلی جذابی داشت

خواستم بگم خیلی خودتون و ذهنتون رو درگیر نقدهای این چنینی نکنید و به کارتون برسید
سواد کارتون رو بالا ببرید

کجای زندگی رو اشتباه رفتم که همیشه نمی‌تونم روزی ۱۲ ساعت بخوابم؟

زیر مبل، پشت پرده، کشوی سوم کابینت کنار گاز آشپزخانه، پشت تخت، ته کمد دیواری و بین دستان خودم. هیچ‌جا دلیلی پیدا نکردم تا از خودم متنفر نباشم.

داستان بلند «بهمن بوی اسفند می‌دهد»

-آرش شیبانی

داره شب می‌شه
آسمون کم‌کم پتوشو می‌ندازه رو شهر بخوابه.

#ننوشته

من گاهی سرم را بالا می‌آورم. سخت، انگار ده کیلو وزنه به گردنم همیشه آویخته است. اگر آن لحظه‌ بچه‌ای ببینم خودم را فحش می‌دهم که چرا سرم بالا آمده. تفاوتی نمی‌کند آن بچه چقدر از جهان ما دور است. چقدر پدر مادرش با هرچه دستشان می‌رسیده و نمی‌رسیده او را به خواب زده‌اند. من از حضور کودکان شرمسارم؛ زیرا به من یادآوری می‌کنند که روزگاری کودک بوده‌ام. آن زمان که بعد از ظهر جمعه‌های دل‌انگیز، از صندلی عقب می‌جهیدم روی دستی ماشین، می‌لولیدم بین پدر و مادرم و تقلا می‌کردم تا آهنگ شاد صدایش بیشتر شود می‌گذشت تا پسربچه ی ما برود لپش را بچسباند به لب‌های شیشه ی پشت راننده. در دل تابستان، پشت غروبی که آفتابش به زحمت صنوبر‌ها را دور می‌زد چشم‌های افتاده از دنیایش را نبندد و به این فکر کند که چرا چاوشی می‌گوید «هرروز پائیزه.» شب کودکی‌اش را بردارد و ببرد کنج تخت. بوسه و شب‌ به‌خیر‌ها را که شنید، تیک‌تاک ساعت که پرواز کرد و نشست وسط فرش پذیرایی، برود دنبال آن تیک‌تاک و ساعت یک شب از او بپرسد چرا «هرروز پائیزه.»
من گاهی سرم را بالا می‌آورم. سخت، انگار ده کیلو وزنه به گردنم همیشه آویخته است. اگر آن لحظه‌ بچه‌ای ببینم خودم را فحش می‌دهم که چرا سرم بالا آمده. تفاوتی نمی‌کند آن بچه چقدر از جهان ما دور است. چقدر پدر مادرش با هرچه دستشان می‌رسیده و نمی‌رسیده او را به خواب زده‌اند. من از حضور کودکان شرمسارم؛ زیرا به من یادآوری می‌کنند که شاید هنوز کودک باشم. کودکی که همه ی وجودش را این ‌بار می‌گذارد زیر فرش. جایی که هیچ تیک‌تاکی دستش به آن نرسد و کمبود‌هایش را روی تمام گل‌های قالی که به آن‌ها شاشیده و نشاشیده ببیند. بلرزد از این‌که لباس‌های کودکانه به تنش نمی‌خورد و هنوز نخ‌هایی او را به تار و پود فرش پذیرایی خانه‌شان گره زده.
خاطرم هست خانه را عوض کردیم. فرش را عوض کردیم. ساعت خانه عوض شد. من هنوز از تیک‌تاک‌ها می‌ترسیدم و دیگر برایم مهم نبود «هرروز پائیزه.» آن لحظه فکر می‌کردم به این‌که چرا باید می‌چسبیدم به شیشه و به این فکر می‌کردم که چرا بابت زنده بودن از کسی اجازه نگرفته‌ام؟ همیشه جنازه ی بچگی‌هایم را روی گل‌های فرش‌ها می‌بینم. همه‌اش تقصیر بچه بودن است.

.

امروز قراره که بریم و نتیجه داستان‌های شما رو اعلام کنیم

خیلی رندوم خواستم یه چیزی بگم

یه مصاحبه از محمود دولت‌آبادی بود راجع به کلیدر(بلندترین رمان ایرانی و دومین رمان بلند جهان)
میگفت «من سه تا کلیدر دور ریختم تو بیابونی سر کوچمون تا یه کلیدر نوشتم»

و این یعنی نویسندگی.
-جهان نوشتن بداهه‌نویسی و پاک‌نویس نکردن رو نمی‌پذیره حتی اگر اون نوشته‌رو هیچ‌کس جز خودتون قرار نیست بخونه-

بعد از این یک ماه که گذشت
بنا بر اون چند اصلی که داستان نیازمند بود داشته باشه
به اتفاق نظر و بحث و حاشیه این صحبت‌ها
برنده ما انتخاب شد

اول اینکه به تموم شمایی که زحمت کشیدید
نوشتید
وقت گذاشتید
پیگیر بودید
خسته نباشید میگم
۵۸ نوشته به دست من رسید طی این یک ماه
که چند تا از اون‌ها عمیقا کار رو برای ما سخت کرد و انتخاب دشواری بود
اما خوشحال بودم که به عده‌ای تونستیم «داستان» رو گره بزنیم و کم‌کم از محتواهای چندخطی دل‌نوشته ی تلگرامی کمی فاصله بگیریم
به شدت خوشحال شدم از این موج داستانی و زحماتتون
شگفت‌زده و ذوق‌زدم کردید

و اما کسی که این وسط به معنای واقعی کلمه یک راوی خوب بود «صدرا» بود.

بهش تبریک می‌گم
اگر دوست داشتید دنبالش کنید و ببینید صدرا چی گفته: https://t.me/sadra_var

داستانش رو هم براتون ارسال می‌کنم تا بمونه یادگاری.

یه روز دستای مهدیار رو می‌بوسم.