من زاده ی اجتماع هستم. مثل فرزندی که از مادرش متنفر است.

به عنوان یه نویسنده خواستم بگم از رپ الگوهای زیادی می‌گیرم.

زندگی غروب کودکیم شده. آن زمان که مادرم می‌گفت توپ‌بازی داخل کوچه کافی است. ساقم زخم شده بود، سر هیچ و پوچ دعوا کرده بودم، یقه‌ام پاره بود و بغضم پشت تیرچراغ‌برقی چند لحظه اشک شده بود؛ اما دلم نمی‌خواست بروم خانه. می‌خواستم کودک بمانم.

روز به روز نکبت‌تر از دیروز

Nimona
نقد و اینکه ارزش دیدن داره یا نه؟

تو وویس پایین توضیح دادم.

#معرفی_فیلم

تو به من ظرافت‌هایی از غم‌ را یاد دادی که خود به تنهایی نمی‌توانستم ببینمشان؛ زیرا که غم در دل آرامشمان بود.

ولی شاید اون لحظه‌ای که تو داری از صدای جیرجیرک می‌نالی که نمی‌تونی بخوابی
اون داره برای بچش لالایی می‌خونه

با این‌که قلمم ادعا می‌کند که من فکر می‌کنم و چشمانی برای دیدن جهان دارم یا پوست نافذی برای لمس احساسات، ولی من تماما خود را زیر سوال می‌برم؛ و می‌دانم که بسیار کور و کر و بی‌حوصله‌ام. با این‌‌حال می‌فهمم انسان‌ها پژمرده‌اند. گمان کنم این تنها چیزی است که ادعای فهمیدنش را دارم.

تنها قانون مهم نویسنده این است که مطالب را طوری بنویسد که خودتان حوصله‌ نداشته باشید چنان بنویسید.



© جان مورتیمر



@Writing_lovers

Despicable Me 4

برای گیشه
یه شروع خوب، ادامه ی عالی، پایان تکراری و خسته کننده

ضعیف‌ترین نسخه ی این انیمیشن

#معرفی_فیلم

داداشتون جنگو برده

بعد از سه ساعت متوالی زل زدن به برگه‌های داستانی که نوشتم
فهمیدم سه ساعت گذشته و من فقط سه خط نوشتم و بقیش داشتم فکر میکردم
داشتم فرو می‌رفتم تو حس غریبانه ی شبم
خلاصه که سه ساعت و سه خط و هیچ!
صبح شده
بیزارم

به زودی.

.

تموم شد
بازنویسیش میکنم