احتمالا وقتی.

دولت اصلاحات جناب روحانی و ادامه دهندگان راه اون سال ۹۸ اونقدر خون و خون‌ریزی کردن که حد و حساب نداره
جناب رئیسی هم اون دوران ریاست قوه قضائیه و مسئول اصلی صدور احکام بودن
رای دادن به افرادی که راه این دو تا رو ادامه دادن؟
چی بگم والا



پ.ن: آبان ۹۸ هزار بار خون‌ریزتر از شهریور ۴۰۱ بود

البته اینم اضافه کنم
که شاید یه خرابه رو این آدما نتونن بسازن
ولی کسی مثل «جلیلی» هزاربار بدتر خرابش می‌کنه

انسانی که درگیر ادبیات و هنر شده و میگه من به مسائل سیاسی و جامعه ی درون کشورم اهمیت نمی‌دم ذره‌ای از هنر رو نفهمیده.

پیام‌های پاک شده ی چنل و ناشناسای فوروارد شده ی شما:

https://t.me/+rLJiXPeTyjkxOGNk

جنس ادبیات میان دستان من از همان جنس‌هایی هست که ته انباری پیدا می‌شود. من دلم می‌خواهد گاهی زنگ بزنم و بروم ته تاریکی نم‌دار و خاک‌ خورده و شمایی که مرا می‌خوانید سر و کارتان برای زنده بودن تا پله‌های انباری سرک بکشد. اصلا شاید زیبایی هر خانه‌ای انباری‌اش باشد. مخصوصا آن‌ها که زمان قدیم در پس خیال‌ها و خاطرات، یک خروار واقعیت له و لورده آن‌جا کز می‌کرد.
در دنیای کتاب‌ها ما هیچ نمی‌خواهیم جز به روی زانو افتادن. تسلیم حرف اول را می‌زند در دنیای نوشته‌ها. هرکس که باشکوه‌تر گردن افکار ما را بزند را تاج سر می‌نهیم. حالا من به این فکر می‌کنم که اگر نوشته‌ها جایی سبز، به سبزی برگ چای، کم تراکم و پر از افت و خیز نبود و لم می‌داد به دل ما چه می‌شد؟

-

احساس می‌کنم بخشش شیرین‌ترین دروغ ما انسان‌هاست.

حس می‌کنم «از دست رفتگی» چیزی فراتر از تصورات من است. چیزی فراتر از بنیاد زندگی من. انقدر سنگین و سخت و والاست که در طول این عمر کوتاه هرگاه فکر می‌کنم تمام آن را چشیده و بدست آورده‌ام، مجدد بیشتر از آن چه که بود را به من نشان می‌دهد.

هیچ تعادلی بین در لحظه زندگی کردن و آینده نگری وجود نداره.
این صرفا دیدگاه ماست که بپذیره به طور موقت و روزانه به عمرمون نگاه کنیم یا سرمایه ی نامشخصمون رو قمار کنیم روی یک آینده ی نامشخص‌تر.




که معمولا چون انسان تمایل به بقا داره و مرگ تو کتش نمی‌ره دومی رو انتخاب می‌کنه.

طرفدارانِ جلیلی هجوم آوردند و کل حرف‌شان این است که جلیلی، یک قیمِ بابرنامه‌ست و پزشکیان یک قیم بی‌برنامه و لذا باید به جلیلی رای داد! گویا اصلاً متن را نخواندند و متوجه نشدند که اعتراض اصلی به برنامه داشتن یا نداشتن، نیست؛ بلکه خودِ قیم‌مآبی مسئله‌ست! این نحوه‌ی برخورد طرفداران جلیلی با من، دقیقاً نشان دهنده‌ی رویکردِ خود جلیلی‌ست که عامدانه از فهمیدنِ مسئله‌ی اصلی، اجتناب می‌کند.

اما در مورد برنامه‌های جلیلی، معتقدم که اولاً تخیلی و فانتزی‌ست و در ثانی، در همین فضای تخیلی، برنامه‌هایش کاملاً استبدادی و اقتدارگراست! هر ایرانی یک نقش، و چه کسی، نقش‌های تخیلی را معلوم می‌کند؟ جناب جلیلی و دوستانش! این نحوه‌ی نگاه به جامعه، حتی برای کمونیست‌ها هم قفل است! همچنین جلیلی و دوستانش هیچ وقت نگفتند که اگر منِ نوعی، نقشِ مورد نظرِ دولت را نخواهم، تکلیفم چیست؟ به گمانم پاسخ به این پرسش واضح است.

همچنین جلیلی، نگاهِ گلچین و محدودی به جامعه دارد؛ به عنوان مثال در تمام مناظره‌ها، هر وقت که به موضوع زنان رسید، فقط از زنان روستایی و بدسرپرست و امثالهم صحبت کرد! گویی برایِ جلیلی، زنانِ معترض وجود خارجی ندارند؛ زنانی که خواسته‌های مدنی و سیاسی دارند، وجود خارجی ندارند. در مورد سایر اقشار و سایر گروه‌ها نیز همین رویکرد را دارد و فقط بخشی از جامعه را می‌بیند که مطابق نگاه و برنامه‌هایش باشد ... . منظورِ او از مشارکت مردم، مردمی‌ست که پیرو او باشند.

پس لطفاً دم از برنامه داشتن نزنید! تاریخ، پر است از کسانی که فکر می‌کردند بهترین برنامه‌ها را دارند ولی در عمل فاجعه آفریدند! عملکرد واقعیِ جلیلی بر وعده‌های تخیلیِ او اولویت دارد.

و در نهایت جالب است که دم از جامعه می‌زنند ولی نمی‌بینند که اکثریتِ جامعه آنها را نمی‌خواهد؛ اما چرا همچنان می‌خواهند قدرت را به دست بگیرند؟ چون عمیقاً معتقد هستند که جامعه نمی‌فهمد و آنها بهتر از جامعه، صلاحِ جامعه را می‌دانند! حتی آنها فکر می‌کنند که دارند از خودگذشتگی می‌کنند ...