حس از دست رفتن یا از دست‌رفتگی ندارم
حس می‌کنم فقط قرار نیست چیزی بدست بیاد.

ببینید چی رسید دستم.

چه حال و هوای خوبی داره
یه مجله هنری که هرکس با تخصص و پشتوانه ی علمی خاصی اومده و مقالات و نظریه‌هایی رو توش نوشته
منظمه
دلنشینه
انگار ادبیات اون زمان واقعی‌تر بوده
و فقط ۲۱ سال گذشته!

من بعد اینکه یه سوال ریاضی ساده رو حل می‌کنم:

بیاین بریم رای بدیم
اینجوری مسئولیت سخت حمل کردن شعور انسانی رو می‌تونیم نداشته باشیم

من واقعا نمی‌دونم با کدوم پول و ثروت باید ناز دنیا رو بخرم.

فکر نکنم حتا دوستدار ادبیات باشم! بیشتر یک‌جور اعتیاد بیخوده که نمی‌تونم ترکش کنم. گاهی با زجر کتاب می‌خونم انگار اگه نخونم مریض می‌شم و خوندنش هم زیاد فایده‌ای برام نداره. تموم روز فکر می‌کنم چه‌کار کنم که خوشم هم بیاد و خوش بگذره، هیچی پیدا نمی‌کنم. یک آدم کسل و بی‌خودی شدم.

احتمالا عشق، پای لنگ جهان است.
تفسیر و توضیحاتش را هم تو خودم نگه می‌دارم.

داخل چشم‌ها مثل یه خونه ی آوار شده است. باید بین اون آجرهای فروریخته بری و دنبال یه قاب عکس شکسته از کودکی‌ها بگردی. همون رو برداری. از توی قاب دربیاری. خاکش رو پاک کنی. ببوسیش و دراز بکشی وسط همون خرابه‌ها و از حضورت خوشحال باشی و لبخند بزنی.
و شاید فردا بفهمی اون قاب عکس چه آواری تو چشمات ایجاد کرده.

محمد عمرانی: «قضیه خیلی ساده اس، راننده رانندگی بلد نیست، آیا ماشینو متوقف میکنید یا شاگرد راننده رو عوض میکنید؟! »



#انتخابات

پیام‌های پاک شده و ناشناس‌های شما توی این کانال فوروارد میشن:

https://t.me/+rLJiXPeTyjkxOGNk

خزان مسافتی از من بود
که در تدارک رفتن بود
ولی همین که خزان می رفت
دوباره باز خزان می شد


حسین صفا