جنون نجوا با خلاقیت آتور؟
مو به تن سیخ می‌کنه.

ناخواسته نگاهم خورد به یه مستند از طبیعت شمال
یه پیرمرد که ساکن یکی از روستاها بود می‌گفت ما خوب و بد بودن حالمون به خوب و بد بودن حال این کوه و طبیعت بنده

در فرهنگ سیاست و حکومت‌داری، ذلت به معنای شکست نیست. ذلت به معنای پوسیدگی‌های درونی یک حکومت است که برای ایجاد جنبش‌های گسترده‌تر و ایجاد یک «انقلاب» نیازمند عوامل خارجی است.
از این‌ها بگذریم.
ذلت زمانی پدید می‌آید که حکومتی برای توجیه رفتار و اعمال خود دست به هرکاری بزند.
البته، حکومت ذلیل هیچ‌چیزی برای از دست دادن ندارد.
من به شخصه بعد از گذر کردن این خرده‌سال‌های عمرم تا به حال ندیده بودم حکومتی این چنین برای جلب نظر و رای ملتش تلاش کند.
نکته این نیست که یک حکومت ذلیل صرفا یک حکومت از بین نرفته نیست و می‌تواند هنوز به ظلم‌های خودش ادامه دهد. نکته این‌جاست که یک حکومت ذلیل شده!

حس از دست رفتن یا از دست‌رفتگی ندارم
حس می‌کنم فقط قرار نیست چیزی بدست بیاد.

ببینید چی رسید دستم.

چه حال و هوای خوبی داره
یه مجله هنری که هرکس با تخصص و پشتوانه ی علمی خاصی اومده و مقالات و نظریه‌هایی رو توش نوشته
منظمه
دلنشینه
انگار ادبیات اون زمان واقعی‌تر بوده
و فقط ۲۱ سال گذشته!

من بعد اینکه یه سوال ریاضی ساده رو حل می‌کنم:

بیاین بریم رای بدیم
اینجوری مسئولیت سخت حمل کردن شعور انسانی رو می‌تونیم نداشته باشیم

من واقعا نمی‌دونم با کدوم پول و ثروت باید ناز دنیا رو بخرم.

فکر نکنم حتا دوستدار ادبیات باشم! بیشتر یک‌جور اعتیاد بیخوده که نمی‌تونم ترکش کنم. گاهی با زجر کتاب می‌خونم انگار اگه نخونم مریض می‌شم و خوندنش هم زیاد فایده‌ای برام نداره. تموم روز فکر می‌کنم چه‌کار کنم که خوشم هم بیاد و خوش بگذره، هیچی پیدا نمی‌کنم. یک آدم کسل و بی‌خودی شدم.

احتمالا عشق، پای لنگ جهان است.
تفسیر و توضیحاتش را هم تو خودم نگه می‌دارم.