پذیرش شگفتی عشق برای بعضی از ما از دوران ظلمات قبل از اون سخت‌تره. تصور کنید! دوران خیلی خیلی زیادی از عمرمون به پرورش تنهایی گذشته. به پذیرش سنگینی و سخت بودن روحمون و حالا یه پدیده‌ای این چنین لطیف سراغمون بیاد! چه‌طور بپذیریم وجودی که تو تاریکی‌ها پرسه می‌زده حالا صرفا نفس‌های یکی دیگه از یه خون و جنس دیگه این شکلی ما رو آروم و نرم کنه؟ خیلی سخته که بپذیریم اون حجم از سنگ بودن و پذیرفتنشون حالا به شکل یک توده ی خمیری تو دستای معشوق دراومده و اون انسان خودساخته این شکلی حالا بین دستای یکی دیگه است. کسی که جهان رو سرش خراب می‌شد براش مهم نبود و بلند می‌شد و به زندگیش ادامه می‌داد حالا یک ناخوشی کوچیک یا کمی آزار از یه آدم دیگه -از جنس افرادی که قبل از اون ارزشمند نمی‌دونستیمشون انقدر که به‌هم بریزیم- این‌طور روح و روانمون رو پرتلاطم می‌کنه.
قدم برداشتن از اون شکنجه‌ها به این آرامشی که با بوسه ایجاد می‌شه اولش مگه میشه مضحک نباشه و به سادگی باورش کنیم؟ اما ما انسانیم. گویا اگر سالیان سال هم در قید و بند افکار خودمون و اون دردهای خودمون بمونیم عشقی ممکنه روزی بیاد و بزنه زیر همه چی جوری که یادت بره خودت رو. انگار بنایی که سال‌ها وقت گذاشتی برای ساختنش باید خراب بشه تا چیز جدیدی ساخته بشه. گرچه دنیا همونه. گرچه می‌دونی هنوز دنیا همونقدر تاریکه که قبلا بود؛ اما حتی اگر وجودت سراسر از اون تاریکی‌ها باشه بازهم تو اون انسان قبل نیستی. حداقل قید و بندت دیگه اون جنس نیست.
حقیقتا سخته این‌طور از روی خودمون رد بشیم اما عشق ما رو بارها از روی خودمون رد می‌کنه.
به قول داستایوفسکی مهم نیست کی هستی. بالاخره یه جا هرچی هم باشه قلبت برای یک اسم می‌تپه.

<


اما انسان در عشق خلاصه نمی‌شه. مزخرفه این حرف که همه چیز عاشقی است. شاید شما با عشق حالتون دگرگون بشه یا دنیاتون عوض بشه
اما چه‌طور ظلمات درونتون رو از بین می‌برید؟
ماهیت جهان تغییر می‌کنه؟
رنجی که دارید با عشق صرفا ماست‌مالی می‌شه.
و هیچ‌وقت نمی‌تونید شونه‌های خودتون رو از جا بکنید و روی شونه ی یکی دیگه بذارید!

خونه
دلِ

دلِ
خون

نوید

اگر حال و احوالت را تکه پاره کنند و هر تکه را گوشه‌ای بیندازند احتمالا جستجوگر خوبی می‌شوی.

#نون_نوشتن
نون سوم

-محمودخان دولت آبادی عزیزم

یا خود خدا❤️

از نردبان بودن بسیار غمگینم
از آسمان بودن بسیار غمگینم
تمرین کنم باید، دیوار بودن را

فیلیپ راث گفته اگر رمانی را در بیشتر از دو هفته می خوانید حقیقتاً رمان نمی خوانید.
چطور در دو هفته جنگ و صلح را باید خواند؟ چطور ملاقات با مردان برجسته را در دو هفته خواند؟ یک جلد از کلیدر را حتی؟ چطور می توان یک رمان فلسفی که گنجینه لغات است که باید به خاطر سپرده شود_ به چنین گفت زرتشت اشاره می کند_ را در دو هفته خواند؟
حال نمی گویم که صد نفر بیایند و تلاش کنند بگویند بله ما باهوش و توانا هستیم. فلان کتاب را در یک روز خواندیم.
شاید باید گفت بعضی رمان ها را اگر در کمتر از دو هفته می خوانید حقیقتاً رمان نمی خوانید.
چنین خواند صدرا

جنون نجوا با خلاقیت آتور؟
مو به تن سیخ می‌کنه.

ناخواسته نگاهم خورد به یه مستند از طبیعت شمال
یه پیرمرد که ساکن یکی از روستاها بود می‌گفت ما خوب و بد بودن حالمون به خوب و بد بودن حال این کوه و طبیعت بنده

در فرهنگ سیاست و حکومت‌داری، ذلت به معنای شکست نیست. ذلت به معنای پوسیدگی‌های درونی یک حکومت است که برای ایجاد جنبش‌های گسترده‌تر و ایجاد یک «انقلاب» نیازمند عوامل خارجی است.
از این‌ها بگذریم.
ذلت زمانی پدید می‌آید که حکومتی برای توجیه رفتار و اعمال خود دست به هرکاری بزند.
البته، حکومت ذلیل هیچ‌چیزی برای از دست دادن ندارد.
من به شخصه بعد از گذر کردن این خرده‌سال‌های عمرم تا به حال ندیده بودم حکومتی این چنین برای جلب نظر و رای ملتش تلاش کند.
نکته این نیست که یک حکومت ذلیل صرفا یک حکومت از بین نرفته نیست و می‌تواند هنوز به ظلم‌های خودش ادامه دهد. نکته این‌جاست که یک حکومت ذلیل شده!