ولی موهای من خسته اند

بلندگو در گوشم سوت می کشد
آرام می مانم
نور نگاه دیگران چشمانم را از حدقه در می آورد
آرام می مانم
پوستم را نوازش هایشان می خراشد
آرام می مانم
سیم های ساز صدایم را پاره می کنند
آرام می مانم
دست هایم از آغوش هایشان می لرزد
آرام می مانم
لب هایم از بوسه هایشان یخ می زند
آرام می مانم
اما نمی دانم چه بر سر دلم آمد
هنوز هم اینجاست
لا به لای دنده هایم
پر از محبت های نچشیده
اینجاست که آرام بودن را یادم می رود
و بیش از حد آرام می شوم!

کنجی تنها خاک می خورم
می پرسد چرا خودخوری می کنی؟

نمی فهمم چرا آدم ها صداقت و بی نزاکتی رو اشتباه می گیرن

ماری و مکس

داستان کوتاهِ «خدای زندانی»

نویسنده: آرش شیبانی

امیدوارم لذت ببرید

قسمتی از داستان:

خدایی که من میشناسم  یک اتاقک  2 در 2 میخواهد که یک گوشه اش بنشیند و دفتر نقاشی اش را دستش بگیرد و بگوید خب، امروز نقش و نگار دل او را زرد روشن میزنم و این یکی را دلم میخواهد کمی سیاه کنم. دنیا است دیگر، سیاهی نیاز دارد.
خلاصه، خدای من همین نقاش خنده روی ساده بود که آمدند، بحث کردند و گفتند من فلان جای خانه ی خدا را میسازم و آن یکی هم گفت من آن قسمت را میسازم و چشم هم چشم یها قصری ساخت به چه ابهت! و من خدای خود را درون قصر خودساخته ی آدم ها با لباس های مجللش زندانی دیدم.

سخت ترین کاری که یه نویسنده میتونه بکنه؟
اینه که داستان بنویسه!

عشق چمدانی است که با آن به دلت سفر می کنم

🗣 Olivia Rodrigo
🎧 Melobit Application
‌

آدمی که ذهنش ته نشین میشه کتاب میخونه
آدمی که کتاب نمی خونه نمی دونه ته نشین شدن یعنی چی

از حالا به بعد حس می کنم نسل من به یه چیزی بیشتر از نوشته های احساسی و عاطفی نیاز داره با کلی استعاره و آرایه
باید دلنوشته ها بالاتر از این ها بره
نسل ما چیزی بیشتر از اینها نیاز داره

قشنگ ترین شعری که خوندید؟

در من‌ اعتراضاتی بیدا‌د می کند که با هیچ انقلابی آرام نخواهد گرفت

برگ می شوم روی تن برکه ی خودم