نفسم با تپش پنجره ی خیس دوید
بوی گِل را نشنید هیچکسی
قدمم با قدم خاک زمین بال گرفت
دست سردم به تقاضای زمین نالان است
من نبوسیدمت امروز دگر
تو بگو چتر خدا روی سرت هست عزیز؟
چون که اینجا که منم سقف زمین محزون است
بغض من چنگ زده دامن این ابر وسیع
تا فراموش کنم چشم، دگر دریا نیست


آرش!

به نقدهاتون نیاز دارم

متن چطور بود؟
سبک چطور بود؟
اینکه وویس بود خوب بود؟
بازم اینجوری بذارم؟

تو می شکنی
من می شکنم
همه چیز بین ما می شکند یارا

سکوت جویدنی است
مزه مزه می شود
آرام آرام قورت می دهیم
وقتی که دیگر دهانمان پر از سکوت نبود
حرف می خوریم
حرف می شنویم
تا دوباره محتاج سکوتی در دهانمان شویم

تو یه جایی میخوای که خیابونش پر رقصن
من نقش رقصو میخوام حک کنیم رو تن خیابون



دیگرد

15 آذر!


بچه ها نخندید که پایان نزدیکه

گاهی یادم میره که باید یادم بره

ما پر از همیم
هرزگاهی همدیگر را کم می آوریم اما خب دلیل نمی شود که این واقعیت نداشته باشد
درد تو را فریاد میزنم
و راستش را بخواهی



هروقت که ناگهانی اشک میریزم می‌فهمم که این اشک تو بود که از چشم من آمده

16 آذر نباید خوابید



از بس هوا خوبه

حقیقت اسلحه است
خودت شلیک می کنی تو سرت یا یکی دیگه؟

من هرروز به خود دروغ گفته ام. هر روزم خودم را بخاطر استقامتم دربرابر سختی های درونی ستایش کردم. هر روز خودم را بیابانی بدون خار دانستم. هر شب هرگاه بغضم می گرفت می‌گفتم حتما سرماخورده ام و گلویم درد می کند و می رفتم پیاز خرد می کردم تا بگویم حتما اشک هایم به این علت است. هر حالت چطور است را خوبم گفته ام. هر روز خندیدم و گفتم این ها هم سختی هایی است که روزی تمام می شود. اما انگار من دست پرورده ی این دروغ های شیرینم.
پر از لبخند
پر از حس خوب
رو به خالی شدن
رو به تخریب
با سنگ نمای دروغ

من به تنهایی معتاد بودم
اگر هرروز کمی با خودم خَلوت نمی‌کردم مثل این بود که ضعیف‌تر می‌شدم، چیزی نبود که به آن افتخار کنم اما وابسته‌اَش شده بودم، تاریکیِ داخل اتاق، برایم مثل نورِ آفتاب بود.

چارلز بوکوفسکی

ببینید
از یه جایی به بعد بحث این نیست که شما چقدر از درون فرو ریختین و حالتون خوب نیست
بحث اینه که دیگه خسته می شید از اینکه همش به خودتون نگاه می کنید و حال خوب نمی بینید
اون موقع حتی اگر خود حال بدم اذیت نکنه قطعا این خستگی اذیتتون می کنه

یکی گفت: دوستی با تو قشنگ برا من حس دوستی با مثلا صادق هدایت داره



واقعا؟

قسمتی از رمانم:
‌#اینجا_کلمات_بی_معنی_است


آزادی، بی‌تضمین ترین واژه ممکن است. جایی که همه انسان‌ها به نوعی در آن متوقف می‌شوند. میان خیالات و افسردگی‌های روزمره، شاد بودن آخرین چیزی است که می‌توان در پناهگاه آزادی یافت. در کنار صورتهای زخم خورده و خندان موجودات بی‌احساسی به اسم انسان که هر روز به درخت خوشبختی پناه میبرند برای اینکه حتی ذره‌ای هم که شده آزادی را بچشند. افرادی که از آن فرار میکنند و با داستان های خیالی خود، این وضعیت و آدمها را ضعیف‌تر نشان میدهند یا کسانی که دور از دیگران و در تاریکی و خلوت خود، لا به لای سواد و کشتارها دنبال آزادی میگردند اما آزادی جایی دور تر از دیگران و نزدیکتر از ذهن آنهاست. جایی که تو از همه چیز بگذری و کوه جنازه ها هم تو را به عقب نکشند. جایی که درون گودال جنون خودت شیرجه بزنی و روحت را از میانش بیرون بکشی. آزادی، به تنهایی به دست نمی‌آید. تو باید بی‌احساس و بی‌منطق ، پشت این جنگ کلمات پناهگاهی برای خود پیدا کنی. آزادی کوتاه است. هم اندازه باور ما. هم اندازه زمانی که نیاز داریم تا بمیریم. هم اندازه معنی کلمات وقتی که از کنار معانیشان میگذریم. آزادی یعنی کلماتِ بیمعنی!

اگر بخوام به طور خلاصه راجع به رمانم بهتون توضیح بدم:
یک شخصیت داریم
که اول آزاد نیست
بعد آزاد می‌شه
و آخرسر میفهمه چیزی که تا الان بهش دیگران می گفتن آزادی، اون مفهوم رو بهش نمی‌رسونه و انگار اشتباهه اصلا!
پس دنبال آزادی حقیقی می‌گرده



نظرات؟

قلبم پنجره ای است در روزی که باد سرد می وزد. لای این پنجره باز مانده و سوز جولان می دهد. می شود پنجره را ببندی؟