و ما چشم هایی به عمق نگاه دلمان داریم...

تنهایی یعنی کسی نباشد که به او بگویی من تنها هستم

متن راجع به محدودیت!
برای راحتی شما صوتش کردم


قرار بود اینو خیلی وقت پیش بنویسم و بفرستم
ولی خب
دائم تغییر می‌کرد جملاتی که می‌خواستم بنویسم

بنویسید
امیدوارترین بودیم
آن هنگام که تن‌هایمان
آغشته‌ی زخم و درد بود

-حسین عربی

انگار باید مدت زیادی می‌گذشت تا بفهمم درد و خنده هیچ ارتباطی با هم ندارند
ممکن است با هم یا بدون هم بر سرمان خراب شوند

دلم گرفته و روی شانه های خودم گریه میکنم.

معین دهاز

من از خود سوالی دارم
مگر می شود انقدر از خودت فاصله بگیری؟

خب اصلا انسان بودن یعنی درد داشتن
مگه میشه کسی تو این دنیا دردی نداشته باشه؟
نمی شه که هممون با هم درد داشته باشیم و هممون با هم لقب هایی مثل دل گرفته و غمگین و حال درونی بد رو یدک بکشیم
این بد بودن قسمتی از وجود ماست
من به جواب حالم خوب نیست اعتماد زیادی ندارم!

#ننوشته

از نوای باران و تشبیهات و استعارات خسته‌ام. از وصف بوی سبز و نویسندگان مسخ قطرات خوش‌بو بی‌زارم.
پرنده‌ای هستم که لانه‌اش فروریخته، جوجه‌اش خیس و گرسنه است و بی‌قرار، از عطسه‌های آسمان می‌گریزد. دلم کویری است که با ریزش باران اهمیتی به ظاهر خوش‌طراوت جدیدش نمی‌دهد و دلش برای خودش تنگ شده. و انسان‌ها باران من هستند. گاهی به شکل سیل، گاهی به لطافت بهار. هر وقت که بر من باریده‌اند عطری بلند شده و دلم خواسته که گرد و خاکم را بتکانم و بلند شوم اما باران‌ها ردی می‌گذارند و می‌روند. و من همچنان بیابانم. همچنان گنجشکی در پی غذا.

نفسم با تپش پنجره ی خیس دوید
بوی گِل را نشنید هیچکسی
قدمم با قدم خاک زمین بال گرفت
دست سردم به تقاضای زمین نالان است
من نبوسیدمت امروز دگر
تو بگو چتر خدا روی سرت هست عزیز؟
چون که اینجا که منم سقف زمین محزون است
بغض من چنگ زده دامن این ابر وسیع
تا فراموش کنم چشم، دگر دریا نیست


آرش!

به نقدهاتون نیاز دارم

متن چطور بود؟
سبک چطور بود؟
اینکه وویس بود خوب بود؟
بازم اینجوری بذارم؟

تو می شکنی
من می شکنم
همه چیز بین ما می شکند یارا

سکوت جویدنی است
مزه مزه می شود
آرام آرام قورت می دهیم
وقتی که دیگر دهانمان پر از سکوت نبود
حرف می خوریم
حرف می شنویم
تا دوباره محتاج سکوتی در دهانمان شویم

تو یه جایی میخوای که خیابونش پر رقصن
من نقش رقصو میخوام حک کنیم رو تن خیابون



دیگرد

15 آذر!


بچه ها نخندید که پایان نزدیکه

گاهی یادم میره که باید یادم بره

ما پر از همیم
هرزگاهی همدیگر را کم می آوریم اما خب دلیل نمی شود که این واقعیت نداشته باشد
درد تو را فریاد میزنم
و راستش را بخواهی



هروقت که ناگهانی اشک میریزم می‌فهمم که این اشک تو بود که از چشم من آمده

16 آذر نباید خوابید



از بس هوا خوبه

حقیقت اسلحه است
خودت شلیک می کنی تو سرت یا یکی دیگه؟

من هرروز به خود دروغ گفته ام. هر روزم خودم را بخاطر استقامتم دربرابر سختی های درونی ستایش کردم. هر روز خودم را بیابانی بدون خار دانستم. هر شب هرگاه بغضم می گرفت می‌گفتم حتما سرماخورده ام و گلویم درد می کند و می رفتم پیاز خرد می کردم تا بگویم حتما اشک هایم به این علت است. هر حالت چطور است را خوبم گفته ام. هر روز خندیدم و گفتم این ها هم سختی هایی است که روزی تمام می شود. اما انگار من دست پرورده ی این دروغ های شیرینم.
پر از لبخند
پر از حس خوب
رو به خالی شدن
رو به تخریب
با سنگ نمای دروغ