کاش انسان نبودم. حقیقتا بزرگ ترین ای کاش زندگی من است. چون این سر و تن جلوه ی انسانیت من نبوده و نیست. روح دردمندی است که نفس می کشد و زندگی نمی کند. می دانم که همه این ها کلیشه هایی است که ما با هم تجربه می کنیم و می‌گوییم و می‌زیستیم. کاش درد را می شد زیر پا گذاشت اما چشم و گوش و دهان و ذهن را که نمی شود له کرد. ما متاسفیم برای خود. گاهی بیزار از دیگران.
ما نسبت به حال و احوال خود دروغگو ترینیم

همیشه می‌دویدم تا حقم را نخورند. تا اینکه فهمیدم من همان موقع که به دنیا آمدم حق زنده نماندن را از من گرفته اند...

بابک زمانی داخلِ کتابِ «بعد از ابر» نوشت:

«آدم از یک جایی به بعد دیگر خودش را به در و دیوار نمیکوبد، از هرچه هست و نیست شاکی نمیشود، از آدم‌ها فاصله نمیگیرد، از هیچ‌کس دیگر متنفر نمیشود، دیگر گریه نمیکند، غصه نمی‌خورد، از حرفِ کسی نمی‌رنجد، دیگر شعر نمیخواند، موسیقی گوش نمیدهد، به کسی زنگ نمی‌زند، کسی هم به او زنگ نمی‌زند.
دیگر صدایی، اتفاقی، بوی عطری، اسمی،
زنگِ تلفنی، نامه‌ای، خاطره‌ای، حرفی،
رنگِ پیراهنی حواسش را پرت نمی‌کند.
آدم از یک جایی به بعد دیگر منتظر نمی‌ماند، دیگر عجله نمی‌کند، دیگر حوصله‌اش
سر نمی‌رود، دیگر بی‌قرار نمی‌شود…
می‌دانی؟
آدم از یک جایی به بعد فقط تماشا میکند!»
#تیکه_کتاب
@turnonfeeling

و به نام وهم‌هایی که دوست داشتنی‌تر از واقعیت بودند-

جدیدا دارم به این پی میبرم مغز هر آدمی معنای حقیقی واژه ها رو متفاوت از بقیه برداشت میکنه...
حتی نوع برداشتشون از رفتار ها با هم متفاوته...

انگار دنیای هر آدمی کیلومتر ها با آدم دیگه  فاصله داره و حتی جنسشونم باهم فرق میکنه🌍


* و من معلق بین زمین و هوا  که واقعا معنای حقیقی کدوم واژه ، کدوم رفتار و ‌کدوم دنیا درست تره؟!!
به قول بهداد کی مشخص میکنه درست و غلط چیه؟!!👀

🧠👣

داستان کوتاه یک گل سرخ برای امیلی
از ویلیام فاکنر
ترجمه نجف دریابندری


به شدت ارزش خوندن داره

دستم قلم را پس میزند، گلویم حرف هایی را پاره میکند که انگار نزدیک ترین ، به سخن هستند. کسی در من فریاد میکشد و لبانم مهر و موم شده اند. من با من همراه نیست و چه بسیار کسی در من فریاد سر میدهد.

#اقیانوس [💙🌊]
@Emotional_book

و ما چشم هایی به عمق نگاه دلمان داریم...

تنهایی یعنی کسی نباشد که به او بگویی من تنها هستم

متن راجع به محدودیت!
برای راحتی شما صوتش کردم


قرار بود اینو خیلی وقت پیش بنویسم و بفرستم
ولی خب
دائم تغییر می‌کرد جملاتی که می‌خواستم بنویسم

بنویسید
امیدوارترین بودیم
آن هنگام که تن‌هایمان
آغشته‌ی زخم و درد بود

-حسین عربی

انگار باید مدت زیادی می‌گذشت تا بفهمم درد و خنده هیچ ارتباطی با هم ندارند
ممکن است با هم یا بدون هم بر سرمان خراب شوند

دلم گرفته و روی شانه های خودم گریه میکنم.

معین دهاز

من از خود سوالی دارم
مگر می شود انقدر از خودت فاصله بگیری؟

خب اصلا انسان بودن یعنی درد داشتن
مگه میشه کسی تو این دنیا دردی نداشته باشه؟
نمی شه که هممون با هم درد داشته باشیم و هممون با هم لقب هایی مثل دل گرفته و غمگین و حال درونی بد رو یدک بکشیم
این بد بودن قسمتی از وجود ماست
من به جواب حالم خوب نیست اعتماد زیادی ندارم!

#ننوشته

از نوای باران و تشبیهات و استعارات خسته‌ام. از وصف بوی سبز و نویسندگان مسخ قطرات خوش‌بو بی‌زارم.
پرنده‌ای هستم که لانه‌اش فروریخته، جوجه‌اش خیس و گرسنه است و بی‌قرار، از عطسه‌های آسمان می‌گریزد. دلم کویری است که با ریزش باران اهمیتی به ظاهر خوش‌طراوت جدیدش نمی‌دهد و دلش برای خودش تنگ شده. و انسان‌ها باران من هستند. گاهی به شکل سیل، گاهی به لطافت بهار. هر وقت که بر من باریده‌اند عطری بلند شده و دلم خواسته که گرد و خاکم را بتکانم و بلند شوم اما باران‌ها ردی می‌گذارند و می‌روند. و من همچنان بیابانم. همچنان گنجشکی در پی غذا.

نفسم با تپش پنجره ی خیس دوید
بوی گِل را نشنید هیچکسی
قدمم با قدم خاک زمین بال گرفت
دست سردم به تقاضای زمین نالان است
من نبوسیدمت امروز دگر
تو بگو چتر خدا روی سرت هست عزیز؟
چون که اینجا که منم سقف زمین محزون است
بغض من چنگ زده دامن این ابر وسیع
تا فراموش کنم چشم، دگر دریا نیست


آرش!

به نقدهاتون نیاز دارم

متن چطور بود؟
سبک چطور بود؟
اینکه وویس بود خوب بود؟
بازم اینجوری بذارم؟