می شود ماند و فروریخت ز درد
میشود خنده ی گل را به تماشا ننشست
می‌شود دنیا شد
بی عدالت بشویم
شادیم تکه ی نانی است که تقسیم نشد
می‌شود محزون بود
چه کسی گفت که غم ممنوع است؟
میشود خنده ی لب را ببریم
برویم پیش خدا
گله ای پهن کنیم
درد خود را بتکانیم به هم
میشود قرمز بود
لکه خونی بشویم روی گلو
تا که انسان بشویم
چون که ادم ز ازل تنها بود

نشد که از دلم
جدا کنم تو رو
نشد نشد گلم
برو برو برو
نشد که بی دهن
صدا کنم تو رو
تمام حرف من
برو برو برو


حسین صفا

این تنهایی نیست که به آن احتیاج دارم، گم‌نامی است
- رولان بارت

_ یه روزی همه چیز قطعا درست میشه!
_ میدونم. توکلت به خدا. شاید قطعا نه! ولی آره. میشه!
_ نه. دقت کن به حرفم. یه روزی قطعا همه چیز درست میشه.

گاهی تصور میکنم بجای رفتن از پیش من، مرده ای!
تا حداقل دلیل خوبی براش اشک ریختن بخاطر تو را داشته باشم!

کاش انسان نبودم. حقیقتا بزرگ ترین ای کاش زندگی من است. چون این سر و تن جلوه ی انسانیت من نبوده و نیست. روح دردمندی است که نفس می کشد و زندگی نمی کند. می دانم که همه این ها کلیشه هایی است که ما با هم تجربه می کنیم و می‌گوییم و می‌زیستیم. کاش درد را می شد زیر پا گذاشت اما چشم و گوش و دهان و ذهن را که نمی شود له کرد. ما متاسفیم برای خود. گاهی بیزار از دیگران.
ما نسبت به حال و احوال خود دروغگو ترینیم

همیشه می‌دویدم تا حقم را نخورند. تا اینکه فهمیدم من همان موقع که به دنیا آمدم حق زنده نماندن را از من گرفته اند...

بابک زمانی داخلِ کتابِ «بعد از ابر» نوشت:

«آدم از یک جایی به بعد دیگر خودش را به در و دیوار نمیکوبد، از هرچه هست و نیست شاکی نمیشود، از آدم‌ها فاصله نمیگیرد، از هیچ‌کس دیگر متنفر نمیشود، دیگر گریه نمیکند، غصه نمی‌خورد، از حرفِ کسی نمی‌رنجد، دیگر شعر نمیخواند، موسیقی گوش نمیدهد، به کسی زنگ نمی‌زند، کسی هم به او زنگ نمی‌زند.
دیگر صدایی، اتفاقی، بوی عطری، اسمی،
زنگِ تلفنی، نامه‌ای، خاطره‌ای، حرفی،
رنگِ پیراهنی حواسش را پرت نمی‌کند.
آدم از یک جایی به بعد دیگر منتظر نمی‌ماند، دیگر عجله نمی‌کند، دیگر حوصله‌اش
سر نمی‌رود، دیگر بی‌قرار نمی‌شود…
می‌دانی؟
آدم از یک جایی به بعد فقط تماشا میکند!»
#تیکه_کتاب
@turnonfeeling

و به نام وهم‌هایی که دوست داشتنی‌تر از واقعیت بودند-

جدیدا دارم به این پی میبرم مغز هر آدمی معنای حقیقی واژه ها رو متفاوت از بقیه برداشت میکنه...
حتی نوع برداشتشون از رفتار ها با هم متفاوته...

انگار دنیای هر آدمی کیلومتر ها با آدم دیگه  فاصله داره و حتی جنسشونم باهم فرق میکنه🌍


* و من معلق بین زمین و هوا  که واقعا معنای حقیقی کدوم واژه ، کدوم رفتار و ‌کدوم دنیا درست تره؟!!
به قول بهداد کی مشخص میکنه درست و غلط چیه؟!!👀

🧠👣

داستان کوتاه یک گل سرخ برای امیلی
از ویلیام فاکنر
ترجمه نجف دریابندری


به شدت ارزش خوندن داره

دستم قلم را پس میزند، گلویم حرف هایی را پاره میکند که انگار نزدیک ترین ، به سخن هستند. کسی در من فریاد میکشد و لبانم مهر و موم شده اند. من با من همراه نیست و چه بسیار کسی در من فریاد سر میدهد.

#اقیانوس [💙🌊]
@Emotional_book

و ما چشم هایی به عمق نگاه دلمان داریم...

تنهایی یعنی کسی نباشد که به او بگویی من تنها هستم

متن راجع به محدودیت!
برای راحتی شما صوتش کردم


قرار بود اینو خیلی وقت پیش بنویسم و بفرستم
ولی خب
دائم تغییر می‌کرد جملاتی که می‌خواستم بنویسم

بنویسید
امیدوارترین بودیم
آن هنگام که تن‌هایمان
آغشته‌ی زخم و درد بود

-حسین عربی

انگار باید مدت زیادی می‌گذشت تا بفهمم درد و خنده هیچ ارتباطی با هم ندارند
ممکن است با هم یا بدون هم بر سرمان خراب شوند