یه چیزی به من یاد داد که مسیر داستان نویسی من رو تغییر می‌ده.

احساس میکنم با خودم غریبه‌ام
و فکر میکنم این احساس هم تقصیر ارتباطاتم با بقیه هست

کلا ادعای انسان‌ها برای ویژگی‌هایی که خودشون نقشی در کسب کردنشون نداشتن رو به هیچ وجه درک نمی‌کنم.

عزیزانم
ابتذال و چسناله‌های متشکل از شکست‌های عشقی(البته اگر اسمش عشق بود که اینجوری شکسته‌هاش زیر دست و پای ما برای جلب توجه نمی‌ریخت) جای تمام هنرهاتونو پر می‌کنه
به جای تمام ارزش‌های شما، بی‌ارزشی‌های آدم‌های مفنگیِ سکس‌پرست خودنمایی می‌کنه
فدای یه تار موتون
به ارزشمند بودن ادامه بدید

احتمالا دل‌بستگی گم‌شده‌ترین نقطه ی زندگی باشد که در من پرسه می‌زند
و شاید دل‌بسته ی این گم‌شدگی باشم.

جمعه را گذاشتم برای خودکشی.

این کتاب هم تموم شد.
کتابی دل‌چسب و البته متفاوت از پیمان هوشمندزاده یکی از عکاس‌های برجسته کشور.
کتاب راجع به پنج دیدگاه از ایشونه که اغلبشون دیدگاه‌های بسیار متفاوتی نسبت به چیزی هست که تا به حال شنیدید و این می‌تونه مجذوبتون کنه. شاید چون صراحت بیان و جستارنویسی هست نتونه اون اثر خیلی عمیق رو روی شما بذاره اما قطعا بعد از خوندن حتی یک صفحه از کتاب و کنار گذاشتنش میگید:«کتاب جالبی بود.»
و
با وجود این‌که جستارنویسی به این شکل و راجع به دیدگاه انسان به زندگی جرئت خیلی زیادی می‌خواد و طبعا خواننده گاهی باهاش مخالفت‌هایی رو هم می‌کنه اما من تونستم پای صحبت‌های یه عکاس باسابقه بشینم و لذت ببرم.
ختم کلام اینه که
کتاب جالبی بود.

تنها راه موفق شدن دقت در انتخاب پدر و مادر است
همینقدر ناممکن

کسایی که رمان من رو خوندن
این رو گوش کنن
و
خلاصه
متوجه بشید
چرا من دیگرد رو انقدر دوست دارم