من اینجوریم که
ماهی ترین حافظه دنیا رو دارم
ولی دلیل نمیشه جزییات کسایی که دوستشون دارم رو یادم نباشه

امروز غروب نسخه نهایی 10 صفحه اول رمانم رو میذارم اینجا💯



(اگر دوس داشتید تیکه هاییش رو بخونید از هشتگ #اینجا_کلمات_بی_معنی_است استفاده کنید)

لطفا این 10 صفحه رو تو دیلی هاتون و جاهای دیگه اگه خوشتون اومد تا جایی که می‌تونید منتشر کنید🥲
مرسی

تو خوشمزه ترین کاپوچینویی که زیر بارون پاییز جرئه جرئه توی خیابون خلوت خوردم

و من
خیس ترین لیوان ریخته کاپوچینو ام
که زیر باران
بدون خود
جامانده

با تعابیر احمقانه مرگ او را نباید زیبا کرد
#مهسا_امینی نه پرکشید، نه پرواز کرد و نه فاکینگ چیزی دیگر. او را کشتند و ما همچنان باید خبرها را مرور بکنیم و گوسفندوار به زندگی ادامه بدهیم. فردا نوبت کسی از فامیل ماست. همین

؟

خِر نویسنده رو بگیر نه قهرمان داستانو

به جریان عادت ها عادت ندارم

کمی هم از این دغدغه هایتان به من بدهید

لطفی در حقم کن و زیاد دوستم نداشته باش. از آخرین باری که زیاد دوستم داشتن به بعد ، کم ترین محبتی ندیدم.

- نیما

شهر پر از ناله های خاموش است

من توی اتاقم زندگی می کنم
نه ایران
نه این دنیا!

قدمی سوی نفس برمیدارم
سوی کلاغ های خانه ی دل خود
سوی زرد ترین برگ پاییزی که دور از دیگران فرود افتاده
دستانم برای نوشتن کلمه ی غمگینم نمی لغزد و ماه پشت سیاه ترین آسمان دلمرا از دیدنش محروم کرده
به سادگی قدم هایم میان عابر های مغرور خودم را گم کرده ام
به سادگی سوال های کودکی ام بی کسی را درآغوش گرفته ام
و من
پایانی بر نبود انسانیتم
پایانی برای آن زمان که چوبه ی دار اعتیاد من، زیباترین آغوش خواهد شد

و چه آغوش بی رمقی است دستان سرد تنهایی....

خون را در شیشه ی دل نهان باید کرد.
و لب دنیا را برای بوسه هایش خون!
کوچه های شهر را باید ترس پاشید
و با موسیقی باید سر مردمان را دار زد
عشق را باید پشت خاکریزی قایم، و انسانیت را ترک باید کرد.
شمشیر عذاب را تیز
و در گلوی خود
باید
کرد

میروم کنج دلت خانه بسازم
خانه ای گرم به گرمای وجود
میروم تا که در زلف تو را شانه بگیرم
از سر ناله ی خود
و چنان است همین شاخک ها
و چنین است همین آینه ها
که مرا هم نفس بوی دلت راز کند
کاش تنها تو را
کاش تنها تو را
کاش تنها تو را
چو حبابی
در آغوش بگیرم

نه توانی برای عشق
نه دمی برای احساسات
هیچ چیز اینجا حوصله ما را ندارد