من واقعاً دلم می‌خواد آپارتمان خودم رو داشته باشم. توی کشوری زندگی کنم که به راحتی می‌تونم با حقوقم به شعبه‌های دیور و شنل برم تا خرید کنم. توی خیابون غذا بخورم، هر روز از کافه‌ی نزدیک خونه‌ام لاته‌ام رو بخرم و با کیفی که پر از برگه و لپتاپمه سرکار می‌رم. هر سال حداقل دو بار به دو تا کشور جدید سفر می‌کنم، کیف بیرکین دارم، موهای بلندم رو همیشه جمع می‌کنم، هنوزم عاشق پلک‌هایی با سایه‌ی قهوه‌ایم، توی خیابون‌های بارونیِ کشور موردعلاقم پیاده قدم می‌زنم، توی فرانسه نون می‌خرم و توی نیویورک سیتی به سنترال پارک می‌رم تا حس سریال‌های موردعلاقم رو به چشم ببینم.
یه کتابفروشی پیدا می‌کنم که فروشنده‌اش تبدیل به بهترین دوستم می‌شه، آخر هفته‌ها پاستا می‌پزم و همکارهام که حالا دوست‌های نزدیکم شدن رو دعوت می‌کنم و یه‌نفرشون مثل همیشه با خودش بهترین شراب رو میاره.
عصرها تکیه می‌زنم به دیوار و از پنجره عبور آدم‌ها از زیر پنجره‌ی خونه‌ام رو تماشا می‌کنم.
احتمالاً دانشجوی دکترام و توی دانشگاه موردعلاقم درس می‌خونم، پژوهش می‌کنم و کلی مقاله‌ی علمی نوشتم.
و من همه‌چیز رو خیال می‌کنم و آخر عین مادام بواری از غصه‌ی نداشتنشون بیمار و خسته می‌شم.

زن.

سپتامـبـِر اگـر آهـنـگ بود ִֶָ ꙳໋‌

بهترین تعریف از خانواده که دیالوگ تامی شلبی بود:
"به سلامتی خانواده
که گاهی پناهی در برابر طوفانه
و‌ گاهی خود طوفان."

قبل از حل کردن هر مشکلی،
اول چایی میخورم.

تنها ماندن، درست در زمانى كه به كمک نياز داشتم، مرا براى هميشه تغيير داد.

‏بسیار آدمِ “عه آسمونو ببین”، “عه ماهو ببین”، “عه ابرا رو ببین” ای هستم.

زن.

آرزوم تبدیل شدن به همون دختریه که همیشه رویاش رو داشتم.