با استفاده از فسیل‌های تازه کشف شده و تصویربرداری پیشرفته، دیرینه‌شناسان معمای دایناسورهای شاخدار گمشده در اروپا را حل کردند و حیواناتی که زمانی تصور می‌شد پسرعموهای دور iguanodon هستند را به عنوان اعضای واقعی کلاد Ceratopsia طبقه‌بندی کردند.

بسیاری از Ceratopsiaهای اولیه، مانند Yinlong، قبل از اینکه چندین بار در آمریکای شمالی پراکنده شوند، در آسیا تکامل یافتند. ساده ترین مسیر برای این پراکندگی ها از طریق اروپا بود اما کمبود فسیل‌ها این را به چالش می‌کشید! اقیانوس اطلس تازه در طول کرتاسه شروع به باز شدن کرده بود بنابراین دایناسورها می‌توانستند از آن عبور کنند و از آنجایی که جزایر حوزه مرکزی اروپا چندان از هم دور نبوده‌اند، منطقی است که دایناسورها می‌توانستند از جزیره‌ای به جزیره دیگر بروند. دایناسورهای شاخ‌دار مانند Triceratops از نمادین‌ترین دایناسورها هستند، اما بیشتر آنها از آمریکای شمالی هستند و اکنون دانشمندان آنها را در اروپا پیدا کردند!

- البرز امیدی شاه‌آباد

رفرنس 📚
https://www.nature.com/articles/s41586-025-09897-w

امروز سالگرد تولد یکی از بزرگترین دانشمندان تاریخ، چارلز داروین است که با نظریه تکامل خود، علوم زیستی را برای همیشه تغییر داد و زمینه ساز به وجود آمدن زیست شناسی مدرن شد.

مطلب روز داروین در سال پیش : روز داروین 🐢

ثبت جهانی غارهای پیش از تاریخ لرستان در فهرست میراث جهانی یونسکو

در تیرماه سال ۱۴۰۴ غارهای پیش از تاریخ دره‌ی خرم آباد در استان لرستان به ثبت جهانی یونسکو رسیدند. این ثبت جهانی علاوه بر این که به صنعت توریسم کمک می‌کند و افراد زیادی از سرتاسر دنیا به لرستان می‌آیند تا از این غارها بازدید کنند، می‌تواند زمینه ساز بسیاری از تحقیقات علمی در زمینه‌ی دیرینه شناسی و باستان شناسی باشد. پیش از این دانشمندان و پژوهشگران زیادی مانند مارسل اوتو از بلژیک و سایر نقاط جهان برای بررسی این غارها به ایران آمدند و کشفیات جدید و قابل توجهی داشتند. غار قمری که چند وقت پیش در آنجا بودم علاوه بر ابهت شگفت انگیزی که داشت شواهدی از حضور انسان ها و همینطور گونه‌های دیگر را در خود جای داده بود. غار قمری یکی از مکان‌های اصلی اتراق و پناه گرفتن برای نئاندرتال‌ها بوده. آثار زندگی نئاندرتال ها در این غار به عصر پارینه سنگی میانه (۲۵۰ تا ۴۰ هزار سال پیش) تعلق دارد. با اینکه فسیل‌های نئاندرتال‌ها در چندین غار و پناهگاه صخره‌ای در غرب زاگرس کشف شده بود اما اولین استقرارها در غار قمری مربوط به ۸۰ هزار تا ۴۰ هزار سال پیش است. فسیل‌های متعددی از گونه‌های مختلف سم‌داران مانند گوزن زرد، بز کوهی و گاو وحشی به همراه پستانداران دیگری مانند خارپشت و خفاش نیز در این غار کشف شده‌اند که نشان می‌دهد ساکنان این غار به احتمال بسیار زیاد در موقعیت‌های محیطی متفاوت به شکار گونه‌های مختلف می‌پرداختند.

با اینکه برخی افراد مثل همیشه شروع به نارضایتی کردند و نقد هایشان ناشی از عدم آگاهی به واقعیت های علمی بود، اما از ایران همیشه به عنوان یکی از سایت‌های فسیلی بسیار غنی یاد شده. فسیل‌های مختلفی از پستانداران تاثیرگذار و حائز اهمیتی مانند Hipparion با قدمت ۷ میلیون سال و Capricornis با همان قدمت در منطقه‌ی گاو کش در نزدیکی منطقه‌ای به نام دلفان در لرستان یافت شده بود. تا پیش از این، منطقه‌ی فسیلی مراغه به عنوان یکی از معدود سایت های فسیلی حاوی بقایای پستانداران ماقبل تاریخ به حساب می‌آمد که البته فسیل های بسیار زیادی از پستاندارانی مانند iranotherium، نوعی کرگدن از عصر میوسن مربوط به دوره‌ی نئوژن نیز در آنجا کشف و ثبت شد. ثبت این فسیل ها به آگاهی عموم مردم از علم و دانش کمک کرده و حس احترام به طبیعت را در آنها افزایش می‌دهد.

- البرز امیدی شاه‌آباد

بر اساس یک تجزیه و تحلیل ژنتیکی و پروتئومیک جدید از بقایای فسیل شده گربه سانان که قبلاً به ببرها نسبت داده می‌شد، اکنون مشخص شده که مجمع الجزایر ژاپن، بین ۷۳۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ سال پیش (اواخر پلیستوسن)، محل سکونت شیرهای غارنشین (Panthera spelaea) بود.

شیرها و ببرها در اواخر عصر پلیستوسن به شکارچیان رأس هرمی تبدیل شدند و اجزای جدایی‌ناپذیر مگافونا در شرق آسیا محسوب می‌شدند. شیرهای غارنشین عمدتاً در شمال اوراسیا ساکن بودند، در حالی که ببرها بیشتر در جنوب پراکنده شدند. شیرها و ببرها به عنوان شکارچیان رأس هرم، احتمالاً از طریق رقابت مستقیم و غیرمستقیم، مسیرهای تکاملی سایر گوشتخواران همزیست را شکل داده‌اند و از طریق شکار، از زمان ظهور (تقریباً دو میلیون سال پیش) بر جمعیت گیاهخواران تأثیر گذاشته‌اند. بعدها، شیرها و ببرها ممکن است به رقبای مهمی برای یکدیگر تبدیل شده باشند، زمانی که شیرها حدود یک میلیون سال پیش از آفریقا پراکنده شدند و شروع به گسترش دامنه خود در سراسر اوراسیا کردند.

با این حال شیرها و ببرهای امروزی دیگر برخوردی با یکدیگر ندارند و این به دلیل تاثیرات فعالیت‌های انسانی بر انقراض گونه های جانوری حیات وحش است. اکنون نزدیک ترین جمعیت‌های شیر و ببر از لحاظ جغرافیایی، بیش از ۳۰۰ کیلومتر در هند از یکدیگر فاصله دارند. اما در اواخر عصر پلیستوسن، برخورد بین شیرها و ببرها رایج بود و این برخوردها ممکن است بیشتر در امتداد یک منطقه انتقالی (به نام کمربند انتقالی شیر-ببر) که در سراسر اوراسیا، از خاورمیانه تا آسیای مرکزی و خاور دور امتداد دارد، رخ داده باشند. در شرقی‌ترین لبه این منطقه، مجمع‌الجزایر ژاپن مدت‌هاست که به عنوان پناهگاه ببرهای اواخر پلیستوسن در نظر گرفته می‌شود، که بر اساس شواهدی از ساب‌فسیل‌های بزرگ گربه‌سانان که به ببرها نسبت داده می‌شوند، مطرح شده است.

برای روشن شدن منشأ و تاریخچه تکاملی گربه‌سانان پلیستوسن در ژاپن، محققان ۲۶ بقایای ساب‌فسیل (بقایایی که نه آنقدر قدیمی هستند که فسیل حقیقی باشند نه آنقدر جدید که استخوان غیر فسیلی باشند) کشف‌شده از چندین مکان در سراسر مجمع‌الجزایر ژاپن را دوباره بررسی کردند. دانشمندان با استفاده از هیبریداسیون ژنوم میتوکندری و هسته‌ای، توالی‌یابی، پالئوپروتئومیکس، تاریخ‌گذاری مولکولی بیزی و تاریخ‌گذاری رادیوکربن، دریافتند که تمام بقایای شبیه به ببر در ژاپن، به‌طور غیرمنتظره‌ای ببر نبودند و درواقع شیرهای غارنشین بوده‌اند. با وجود محتوای بسیار کم باقی مانده از DNA در اکثر نمونه‌ها، دانشمندان توانستند پنج ژنوم میتوکندری تقریباً کامل و یک ژنوم هسته‌ای جزئی را بازیابی کنند.

تجزیه و تحلیل ژنوم هسته‌ای از بهترین نمونه حفظ‌شده، این نتیجه را تأیید کرد و یک تجزیه و تحلیل پالئوپروتئومیک، گونه‌ی تشخیصی امینواسید موجود در بقایا را به عنوان alpha-2-HS-glycoprotein شناسایی کرد که با شیرها مطابقت داشت و مربوط به ببرها نبود. شیرهای غارنشین بین حدود ۷۲۷۰۰ تا ۳۷۵۰۰ سال پیش، زمانی که یک پل زمینی در آخرین دوره‌ی یخبندان، شمال ژاپن را به سرزمین اصلی متصل می‌کرد، به مجمع‌الجزایر ژاپن وارد شدند. این حیوانات حتی به مناطق جنوب غربی مجمع‌الجزایر نیز رسیدند و حتی با گرگ‌ها، خرس‌های قهوه‌ای، خرس‌های سیاه آسیایی و جمعیت‌های اولیه‌ی انسانی همزیستی داشتند و بخش جدایی‌ناپذیری از اکوسیستم اواخر پلیستوسن این مجمع‌الجزایر را تشکیل می‌دادند. بررسی مجدد بقایای به جا مانده شیرها و ببرها در عرض جغرافیایی میانی اوراسیا در آینده برای روشن شدن پویایی دامنه گونه‌ها و حل نوسانات کمربند شیر-ببر ضروری خواهد بود.

- البرز امیدی شاه‌آباد

دیرینه‌شناسان دریافتند که حفره‌های بینی بسیار بزرگ تریسراتوپس نقشی فراتر از حس بویایی داشته‌اند.

سال ها بود که تصاویر Triceratops و خویشاوندانش تنها بر اساس استخوان ترسیم شده بود. اکنون، دیرینه‌شناسان در ژاپن آناتومی بافت نرم این دایناسورهای شاخدار را نقشه‌برداری کرده‌اند و ساختارهای غیرمنتظره‌ای را آشکار کرده‌اند که ممکن است نحوه تنظیم دما و تنفس آنها را توضیح دهد. جمجمه‌‌ی دایناسورهای شاخدار به عنوان یکی از پیچیده‌ترین جمجمه‌هایی که تاکنون توسط تکامل مهره‌داران تولید شده است، رتبه‌بندی می‌شوند، که شامل ساختاری مقدار مانند، اشکال مختلف شاخ و چین‌ها، ناحیه بینی گسترش یافته و یک باتری دندانی فشرده ساخته شده برای پردازش پوشش گیاهی سخت است. از آنجا که این ویژگی‌های متمایز احتمالاً زیربنای تسلط اکولوژیکی این گروه بر روی خشکی بوده‌اند، دانشمندان مدت‌هاست که بر عملکرد ساختارهای جمجمه‌ای آنها (به ویژه شاخ‌ها، منقار و چین‌ها) تمرکز کرده‌اند.

این دایناسورها به طور خاص بینی بسیار بزرگ و غیرمعمولی داشتند و دانشمندان نمی‌دانستند که چگونه اندام‌ها در آن قرار می‌گیرند، حتی با اینکه الگوهای اولیه خزندگان را می‌شناختند. دانشمندان با استفاده از داده‌های CT-Scan مبتنی بر اشعه ایکس از جمجمه‌ی یک Triceratops، و همچنین آگاهی از مورفولوژی آرواره‌ی خزندگان مدرن، برخی از ویژگی‌های منحصر به فرد را در بینی پیدا کردند و اولین فرضیه جامع در مورد آناتومی بافت نرم در دایناسورهای شاخدار را ارائه کردند. در بیشتر خزندگان، اعصاب و رگ‌های خونی از فک و بینی به سوراخ‌های بینی می‌رسند. اما در تریسراتوپس، شکل جمجمه مسیر فک را مسدود می‌کند، بنابراین اعصاب و رگ‌ها، سیم پیچی عجیبی داشته. اساساً، بافت‌های Triceratops به این شکل تکامل یافته‌اند تا از بینی بزرگ آن پشتیبانی کنند.

محققان همچنین یک ساختار تخصصی در بینی Triceratops شناسایی کردند که به عنوان شاخک تنفسی شناخته می‌شود. شاخک تنفسی یک ویژگی آناتومیکی است که تقریباً در بین سایر دایناسورها ناشناخته است اما در نمونه‌های زنده‌ی آنها یعنی پرندگان و همچنین در پستانداران رایج است. این سطوح نازک و خمیده بینی، سطح تماس بین هوا و خون را افزایش می‌دهند و به تنظیم دما از طریق تبادل گرما کمک می‌کنند. دانشمندان حدس میزنند که این ساختارها به کنترل دما و سطح رطوبت کمک کرده‌اند، زیرا در غیر این صورت خنک کردن جمجمه بزرگ آن دشوار خواهد بود.

- البرز امیدی شاه‌آباد

دیرینه شناسان اولین گونه جدید و بی‌چون و چرا از Spinosaurus را کشف کردند. این گونه جدید که Spinosaurus mirabilis نام دارد حدود ۹۵ میلیون سال پیش (دوره کرتاسه) در زمین پرسه می‌زد. فسیل‌های این دایناسور در منطقه فسیلی دورافتاده جنگوب در نیجر، در اعماق صحرای مرکزی، توسط تیم پروفسور پائول سرنو کشف شد.

برجسته‌ترین ویژگی Spinosaurus mirabilis، تاج عظیم و منحصر به فرد آن است که برخلاف هر چیزی است که قبلاً در این گروه مستند شده بود. نمونه اولیه این گونه در سال ۲۰۱۹ کشف شد اما بعدا با اکتشاف چند نمونه‌ی دیگر، دانشمندان متوجه شدند که گونه‌ای جدید را کشف کرده‌اند. بر اساس بافت سطحی تاج و کانال‌های عروقی داخلی، دانشمندان معتقدند که تاج با کراتین پوشیده شده بود که احتمالا این تاج در زمان حیات به رنگ روشن بوده. تاکنون بیشتر فسیل‌های این گروه در رسوبات ساحلی یافت شده بود اما محل فسیل جدید در نیجریه حدود ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر از نزدیکترین خط ساحلی دریای باستانی فاصله دارد. گونه‌ی جدید احتمالا در یک زیستگاه جنگلی داخلی که توسط رودخانه‌ها جدا شده بود زندگی می‌کرد.

https://doi.org/10.1126/science.adx5486

- البرز امیدی شاه‌آباد

نقد فیکسیسم (ثبات انواع)

آیا برخی موجودات تکامل پیدا نمی‌کنند؟

- البرز امیدی شاه‌آباد

تغییر و تحول ظاهر دایناسورها

تصویری که مشاهده می‌کنید متعلق به کتابی قدیمی از اطلاعات عمومی با جلدی زرد رنگ است و نویسنده در بخش مربوط به علوم طبیعی، چند صفحه را هم به دایناسورها اختصاص داده است. تصاویر مربوط به دایناسورها در این کتاب مربوط به سال‌ها پیش است و بدیهیست که تصور ما از دایناسورها اکنون بسیار متفاوت از تصاویر این کتاب و سایر کتب قدیمی است. حالا به کمک تحقیقات علمی به خوبی آشکار شده که دایناسورهایی مانند Gallimimus بدنی پوشیده از پر داشتند و دم خود را بر روی زمین نمی‌کشیدند. یا Scelidosaurus که به عنوان یکی از دایناسورهای Thyreophora شناخته می‌شود به لطف تحقیقات علمی علاوه بر تغییر ظاهری، تحت تاثیر اطلاعات دقیق تکاملی نیز قرار گرفته. در گذشته تصور میشد که Scelidosaurus از گونه های اولیه و اجداد ankylosaur یا stegosaur بوده باشد اما با شواهد فسیلی بیشتر اکنون می‌دانیم که Scelidosaurus از جد مشترکی Eurypodaها (شامل ankylosaurها و stegosaurها) تکامل پیدا کرده و حدود ۱۸۳ میلیون سال پیش منقرض شد.

ویژگی مثبت علم این است که با کشف اطلاعات جدید مدل‌ها تغییر کرده و دقیق می‌شوند.

- البرز امیدی شاه‌آباد

☄ نوادگانی از بازماندگان آخرالزمان

مستند جدید surviving earth، داستان نابودی ها را روایت می‌کند. ۵ بار که حیات به خاک و خون کشیده شد اما دوباره گل ها از دل خاکستر دایناسورها جوانه زدند و این یعنی زندگی راه خود را پیدا می‌کند. جلوه های بصری قوی در مستند، موجب افزایش تاثیرگذاری و گیرایی آن شده.
تنوع گونه های منقرض شده‌ای که در مستند حضور دارند قابل توجه بود. در این میان گونه هایی مانند Dimetrodon، Yutyrannus و Teleoceras به چشم میخورند.
از طرفی برخی تصاویر تریلر خبر از حادثه‌ای طبیعی در محیط زندگی Spinosaurus می‌دهد. همچنین Spinosaurusهای نابالغ با بدنی پوشیده از پر به تصویر کشیده شدند در حالی که شواهدی در این مورد وجود ندارد. حضور یک گونه ichtyosaur هم مایه دلگرمیست چون این خزندگان خیلی کمتر مورد توجه مستندها قرار گرفته اند.

اخبار جنجالی و مهم دیرینه شناسی و تکامل طی چند وقت اخیر :

⭕️ نئاندرتال‌ها احتمالا توانایی شکار کردن فیل‌های غولپیکر را داشته‌اند.

داده‌های شیمیایی از دندان‌ها و عاج‌های بزرگترین پستاندار خشکی زی تاریخ یعنی Palaeoloxodon، گونه‌ای فیل با قدی حدود ۵.۲ متر مربوط یه ۱۲۵ هزار سال پیش که در آلمان کشف شدند نشان می‌دهد که این جانوران سفرهایی با مسافت بیش از صدها کیلومتر داشته‌اند و احتمالا با نئاندرتال‌ها برخورد کرده‌اند. دانشمندان در این پروژه از اطلاعات پالئواکولوژی و ترکیبی از داده‌های ایزوتوپیک و آنالیز پالئوپروتئومیکس استفاده کردند.

رفرنس 📚
https://www.science.org/doi/10.1126/sciadv.adz0114

⭕️ نخستین موجودات زنده روی زمین، بیوشیمی خود را بر پایه مولیبدن بنا کرده بودند.

​تحقیقات جدید نشان می‌دهند که ۳.۴ میلیارد سال پیش (در ائون آرکئن)، میکروب‌های باستانی به مولیبدن متکی بودند. فلزی که در آن زمان به شدت کمیاب بود. این موجودات حتی سازگاری های ابتدایی و ناموفقی را با عنصر تنگستن نیز تکامل داده بودند. این یافته‌ها ممکن است روش جستجوی اخترزیست‌شناسان برای یافتن حیات در سیارات دیگر را بازنویسی کند.

رفرنس📚
https://www.nature.com/articles/s41467-026-72133-0

⭕️ هیولای کراکن روزگاری در زمین زندگی می‌کرده.

فسیل گونه‌ای از سفالوپودهای غولپیکر با ظاهری شبیه به کراکن (ماهی مرکب غولپیکر و افسانه‌ای) در ژاپن کشف شد که اندازه‌ی قابل توجهی را به خود اختصاص داده بود. فقط یک اختاپوس یا اسکوئید ۱۹ متری را تصور کنید که در اقیانوس‌های دوره‌ی کرتاسه پرسه می‌زند. حالا دانشمندان دانشگاه Hokkaido در حال بررسی بیشتر فسیل این جانور هستند و آن را Nanaimoteuthis نامیدند.

رفرنس 📚
https://www.science.org/doi/10.1126/science.aea6285

- البرز امیدی شاه‌آباد

بسیاری از موجوداتی که ارتباط نزدیکی با دریا دارند، ساختاری خاص تحت عنوان غدد نمکی را در اطراف چشمات و بینی خود تکامل داده‌اند.

این ساختار به موجودی مانند ایگوانا اجاره میدهد که نمک اضافی و سموم را به صورت کریستال های سفید بسیار کوچک از طریق عطسه دفع کند. پرندگانی مانند مرغ ماهی خوار نیز از چنین ساختاری برخوردارند. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که spinosaurus (و احتمالا سایر گونه های این خانواده) دارای غدد نمکی شبیه به پرندگان بوده‌اند. دانشمندان با بررسی دقیق آثار باقی مانده بر روی شواهد فسیلی، غدد بالای چشم و مجاری دفعی را شناسایی کرده‌اند که نشان می‌دهد این دایناسورها، نمک اضافی را فیلتر می‌کردند تا بتوانند به‌راحتی در محیط‌های ساحلی و آب‌های شور به شکار و شنا بپردازند.

⭕️ این غدد به Spinosaurus اجازه می‌دادند تا به جای محدود شدن به رودخانه‌های آب شیرین، در مصب‌های ساحلی و مناطقی که رودخانه‌ها به دریا می‌پیوندند، رفت‌وآمد کند و از آنجایی که بسیاری از ماهی‌ها و جانداران دریایی مقادیر بالایی از نمک دارند، این ویژگی، به‌طور کامل از رژیم غذایی متکی بر ماهی آن‌ها پشتیبانی می‌کرد.

- البرز امیدی شاه آباد

ریچارد داوکینز بالاخره اعتراف کرد⁉️

❌️ متن پیش رو هیچ اعتباری ندارد :
SCIENTIST Richard Dawkins, renowned for his passionate debunking of God and religion, has suggested human beings were born when MUD simply came to life. Richard Dawkins believes humans were created through mud. mud, in the form of clay, may have learned to replicate and eventually the process led to the creation of the famous DNA double helix and life itself.
http://www.express.co.uk/news/world/752936/Humans-evolved-from-MUD-says-Richard-Dawkins-bible-was-right-evolution-bible

قبلا راجع به چگونگی آغاز حیات توضیح داده بودم. گاهی اوقات فرضیه مشهور شیمی دان کمتر شناخته شده‌ای به نام گراهام کایرنز اسمیت با لحن نادرست بیان می‌شود. اسمیت در فرضیه خود بیان میکند که اولین مولکول‌هایی که توانایی ساخت همانند خود را داشتند یعنی همان پیش‌سازهای RNA و DNA ممکن است نه در اقیانوس، بلکه بر روی ساختار بلوری و منظم خاک رس شکل گرفته باشند. چون لایه‌های خاک رس می‌توانند به عنوان یک کاتالیزور طبیعی برای چسبیدن و منظم شدن مولکول‌های آلی عمل کنند.

ریچارد داوکینز دانشمند دوست داشتنی و قابل احترامی است اما مانند هر شخص دیگری اشتباه می‌کند. در گذشته به برخی از اشتباهات داوکینز و مناظرات او با استیون جی گولد پرداخته بودم. اما نویسنده‌ی متن نشان داده شده سعی دارد اینطور وانمود کند که داوکینز به زنده شدن ناگهانی گل گرایش پیدا کرده. داوکینز یک زیست‌شناس تکاملی است. او هرگز معتقد نیست که یک روز گل و لای تبدیل به انسان شد! تکامل انسان میلیاردها سال بعد از پیدایش اولین سلول‌های زنده رخ داده است. همانطور که گفتم داوکینز طراح این فرضیه نیست اما در فصل ششم کتاب ساعت ساز نابینا او به بررسی فرضیات مختلف درباره منشا حیات می‌پردازد. او فرضیه خاک رس اسمیت را به عنوان یک ایده‌ی ممکن برای چگونگی آغاز اولین همانندسازی‌های شیمیایی قبل از پیدایش DNA معرفی می‌کند.

دلیل ارائه‌ی چنین دیدگاهی از طرف داوکینز وجود شواهدی بود که احتمال درست بودن فرضیه اسمیت را ممکن می‌کنند. برای مثال اکنون میدانیم که اطلاعات می‌توانند در بلورها ذخیره شوند و انتقال یابند. از طرفی قدرت کاتالیزگری خاک رس می‌تواند سرعت واکنش های شیمیایی را افزایش دهد. در آزمایش‌ها، جیمز فریس و همکارانش نشان دادند که اگر نوکلئوتیدهای فعال‌شده را روی سطوح خاک رس قرار دهند کانی ها می‌تواند به طور خود به حودی باعث شکل‌گیری زنجیره‌های نسبتا طولانی از RNA شود. یافته های دیرینه شناسی و رسوب شناسی هم نشان می‌دهند که در گذشته خاک رس و برخی کانی ها به وفور یافت می‌شدند. اما چالش انتقال اطلاعات از ماده معدنی به ماده آلی مانع از نظریه شدن این فرضیه شد! همچنین نرخ خطای بسیار بالا در تکثیر بلورها احتمال چنین اتفاقی را کمتر میکند و همچنین هیچ شواهدی مبنی بر وجود کاتالیزورهای مستقل بلوری تا به امروز یافت نشده.

چه چیزی جایگزین این فرضیه می‌شود؟ 🧬

زمانی که اسمیت فرضیه خود را ارائه کرد، RNA در جامعه‌ی علمی دست کم گرفته شده بود. اما با کشفیات جدید اکنون می‌دانیم که RNA هم می‌تواند اطلاعات ژنتیکی را ذخیره کرده و مثل پروتئین‌ها واکنش‌های شیمیایی را کاتالیز کنند. بنابرین RNA خودش پاسخ سوال است! به همین دلیل احساس نیاز به یک واکنش بلوری اولیه اکنون بسیار کمرنگ شده.

- البرز امیدی شاه‌آباد

۳۳ سال پیش در چنین روزی

در ۱۱ ژوئن ۱۹۹۳، استیون اسپیلبرگ برگ برنده‌ی سینمایی خود را رو کرد. اکنون ۳۳ سال از انتشار فیلم پارک ژوراسیک می‌گذرد و این اثر هنری همواره به عنوان یکی از بهترین آثار علمی/تخیلی شناخته می‌شود. زمانی که علم و عشق و هنر با یکدیگر آمیخته شدند پارک ژوراسیک خلق شد. با وجود تمام ویژگی‌های مثبت پارک ژوراسیک، دنباله‌ی این فیلم به اندازه نسخه‌ی اول قدرتمند ظاهر نشد اما با این حال همه چیز تا دنیای ژوراسیک ۱ خوب پیش رفت. می‌توانم بگویم دنیای ژوراسیک ۱ با بازی کریس پرت آخرین فیلم اصیل فرنچایز ژوراسیک بود.

استیون اسپیلبرگ رمان پارک ژوراسیک مایکل کرایتون را باز آفرینی کرد و جان دوباره ای به شخصیت‌های داستان بخشید. دکتر آلن گرنت، یک دیرینه شناس بیزار از بچه‌ها و البته عاشق و دلباخته‌ی دکتر الی ساتلر دیرینه‌گیاه‌شناس دوست داشتنی. فیزیکدان و ریاضیدان کاریزماتیک و خوش‌پوش، یان مالکوم، به همراه جان هاموند سرمایه دار اکنون در دام Velociraptorها و Tyrannosaurus rex افتاده‌اند و به دنبال راه نجات می‌گردند. علیرغم تلاش‌های موفق و هنرمندانه‌ی اسپیلبرگ، جیمز کامرون سال‌ها بعد گفت :

می‌خواستم پارک ژوراسیک را ترسناک بسازم!

شاید اگر به جای اسپیلبرگ، کامرون مسئول ساخت پارک ژوراسیک بود اکنون خیلی از کودکان به جای دوست داشتن دایناسورها، از آنها متنفر بودند...!

به هرحال پارک ژوراسیک نوید بخش علم در فرهنگ عامه بود. با وجود تمام ایرادات علمی ریز و درشت در فلسفه و جزئیات داستان، پارک ژوراسیک تاثیرگذار ترین اثر علمی تخیلی تاریخ پس از جنگ ستارگان به حساب می‌آید. به لطف پارک ژوراسیک، دنیا با دایناسورها آشنا شد و بسیاری از دایناسورها به عموم مردم معرفی شدند و اکنون به اندازه‌ی T.rex مشهور هستند. بسیاری از مردم به علومی مانند ژنتیک گرایش پیدا کردند و همه‌ی این‌ها به خاطر این بود که دنیس ندری نتوانست از چنگ Dilophosaurus نجات پیدا کند.

- البرز امیدی شاه‌آباد