اگر تجربه و اتفاق مشابه داشتین، میتونین ناشناس بفرستین♡

http://t.me/HidenChat_Bot?start=393451934

استخوانِ زندگیتون کیه؟این شعر رو بهش تقدیم کنید:
هزار مَرتبه از ریشه ریشه کَن شده ام
اگر که خَم نشدم تو استخوانِ منی..💜

@worrylessland

کاش زندگی شبیه پیام بازرگانی ها بود
تن ماهی میخوردی و تو ویلا زندگی میکردی؛
همیشه خونه ات تمیز بود و مثلا تو دغدغه ی اینو داشتی که شب جلوی مهمون ها کنسرو لوبیا و نوشابه بذاری یا کنسرو قورمه سبزی و دوغ آلیس؛ یا انقدر جنبه ات بالا بود که وقتی فامیلتون بهت میگفت واسه افت تحصیلی بچه ی خنگ ات چه پک آموزشی ای رو بخری، بهت برنمیخورد و با یه لبخند گنده، ۱۰۰ میلیون پول میدادی به چهار تا کتاب و سی دی تا مثلا بچه ات، ریاضی کلاس دوم اش رو رفوزه نشه؛ یا مثلا یه کرم جوانساز میگرفتیم و دو هفته استفاده میکردیم و پوست صورت ۹۰ ساله مون میشد شبیه پوست نوزاد!

نشستم و ظرف میوه رو گذاشتم جلوم و همزمان دارم یه ویدیوی جراحی داخل گوشی ام میبینم؛ و همینطور که دوربین زوم کرده رو دل و روده ی بیمار و جراح هم داره اون وسط جراحی میکنه، دونه دونه میوه ها رو میخورم و همین وسط مسط ها یهو یادم میاد که:
واقعا آدم سالم اینطوری میوه و غذا میخوره که من میخورم؟!

مریض شدم و سرماخوردم و دوستم بهم گفت که برم پیش دکتر!
تخریب ۱۰۰ از ۱۰۰💔

من هر بار، زیر پست تورهای مسافرتی خارج از کشور، با دوزار پول و حقوق!

اگر هر کسی در هرکجای این کره خاکی، حد و حدود خودش رو میدونست و رعایت میکرد، دنیا واقعا جای بهتری برای زیستن میشد.

🎬 I SWEAR
#معرفی_فیلم
.

#معرفی_فیلم

فیلمی که امروز دیدم و احتمالا تعریفش رو این روزها شنیده باشین...
پس من دیگه بیشتر تعریف نمیکنم، چون به حد کافی قشنگ و دلنشین و تعریفی هست!

فیلم درباره پسری به اسم جان دیویدسون عه که از سنین نوجوانی اش دچار سندرم توره میشه و دچار مشکلات فراوانی میشه در ارتباط با اطرافیانش.
سندرم توره یه اختلال نورولوژیک عه که باعث تیک های حرکتی و صوتی تو فرد میشه که گاهی این تیک های صوتی، میتونه علاوه بر ایجاد صداها یا گفتن کلمات غیرارادی، باعث بشه فرد بی اختیار، کلمه های نامتعارف و فحش هم بده.  

آقای (ت)!
یک پرستار ماهر و باسابقه ای بود در اورژانس ما که مسئول شیفت هم بود. وقت هایی که بود، از هیچ بیمار عجیب و غریب یا حتی از هیچ دعوا و سر و صدایی نمیترسیدم! همیشه خونسرد بود و آرام و متین! توانایی اش در منیج کردن بیمارها بینظیر بود و میشد یک بیمارستان چند طبقه را بدهی تک نفره اداره کند و بچرخاند!همیشه ایرپاد در گوش هایش داشت و من خیال میکردم حتما بیزنیس خاصی دارد و مجبور است مدام با این و آن در حال مکالمه باشد؛ از قضا یک روز که شارژ ایرپادش تمام شد و بلندگوی موبایلش شروع کرد به آزادانه خواندن، فهمیدم که آقای (ت) همیشه شیفت هایش را چطور انقدر با آرامش و خونسردانه میگذراند؛ با پلی لیستی از گوگوش و هایده و معین!
هیچ وقت نمیفهمیدی واقعا چه احساسی دارد؛ آیا کسی را دوست دارد؟ ندارد؟ آیا عصبانی است؟ آیا خسته است؟ آیا ناراحت است؟
هیچ وقت نمیفهمیدی که واقعا حالش چطور است؛ ایرپادش را میگذاشت و اورژانس را اداره میکرد؛ رتپلاز را برای آن بیمار سکته قلبی آماده میکرد، کلسیم گلوکونات را در یک سرنگ میکشید و لازیکس ها را در سرنگ دیگر، چست لیدهای بیمار تخت ۵ را وصل میکرد و نوار قلب بیمار تخت ۴ را بررسی میکرد، و بعد یهو میدیدی با همان چهره خنثی و گاها آن لبخند کم رنگ همیشگی اش، از پشت استیشن پرستاری بلند میشد و میگفت: من امروز زودتر میروم! و این یعنی آن روز حالش خوب نبوده!

از توصیف کردن آدم ها لذت میبرم؛ همانقدر که از دیدن و نگاه کردن و توجه کردن به آنها!

بیمار امروزم:
من گلوم درد نمیکنه ولی یه دردی انگار ته گلوم عه،
من بینی ام کیپ نشده ها، ولی بسته است انگار،
نه من خداروشکر قند و اینا که ندارم، فقط یه دیابت دارم...

ما یک استاد جوانی داشتیم تو دوران دانشجویی که کلا یه اخلاق های خاص و زشتی داشت که حالا نمیخوام بحث کنم درباره اش!
تو کشیک هایی که ما با هم بودیم و خب من دانشجو و اینترنش بودم، واضحا از دیدنش ناراحت بودم و غمگین. ماه های آخر دانشجویی من تو یه شهر دیگه، به حد کافی سخت و طاقت فرسا شده بود، اخلاق های این استاد ما هم شده بود آتش زیر خاکستر!
بعد این بزرگوار یک بار برگشت به من گفت: خانم دکتر مشکلی هست؟ چرا من هر وقت میبینمت انگار ناراحتی؟! و اصلا یک بار هم به این فکر نکرده بود که شاید اخلاق های خودش آزاردهنده است برای طرف مقابل! و من هر بار که میخواستم زل بزنم تو چشم هاش و بلند بگم که: بله دکتر! اعصابم از دست کارهای تو به هم ریخته و ... جلوی خودم و میگرفتم!
الان به این فکر میکنم که کاش اون موقع بهش میگفتم؛
بعد دوباره فکر میکنم که خب اگر میگفتم شاید تو اون ماه های آخر تجدید دوره ام میکرد و باعث میشد عقب بیفتم؟!
در کل خیلی سخته تصمیم گیری درباره همچین چیزهایی، خیلی سخته توضیح دادنش و درک کردنش!
واقعا اگر همه سعی میکردن حواسشون به کارها و رفتارهاشون باشه بهتر نبود؟ یا حداقل طوری رفتار میکردن که بشه نقدها و مشکلاتت رو با خیال راحت باهاشون درمیون بذاری و از عواقب اش نترسی؟

@reechanel
.
از یه جا به بعد، هر وقت اهنگ های وصال و شنیدم یاد مائده افتادم!

انقدر این سری پادکست های دیالوگ باکس (آدم ها، خاطرات و موسیقی) رو دوست دارم که حد نداره🥲

من یک استاد ماه و نازنین و باسوادی داشتم که متخصص روانپزشکی بودن. یک بار به جای دادن دارو و درمان خوراکی و ... به من، برای PTSD ناشی از تصادف و ترس از نشستن داخل ماشین، یه راهکار و پیشنهادی بهم داد؛ گفت به این تعداد جلسه برو فلان جا و از VR یا واقعیت مجازی های اونجا که شبیه ساز رانندگی عه استفاده کن؛ این ایده رو انجام دادم و بعد از چند جلسه، اون ترس عه کاملا از بین رفت!
حالا سوال من اینجاست که برای PTSD ناشی از جنگی که الان به وجود اومده، من برم کالاف دیوتی بازی کنم مثلا؟ با VR برم وسط جنگ، بمب بندازن رو کله ام؟ تانک بیاد از روم رد شه؟ چه کنم؟


PTSD: اختلال استرس پس از سانحه