و در نهایت هرچیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن داره

دروغه اگه گفتم قیدتو زدم’

داره میره٫

تاحالا شده این حرفو به خودت بزنی :
«مگه من چی کم داشتم ؟!»

‏دلم خیلی برات تنگ شده ولی ببخش دلم باهات اصلا صاف نیست.

حتی دوستامم بدشون میاد از من٫
تو بیا نکن خستم

~هومان

محو اون نگات٫
میشدم هر وقت میدیدم پر دروغه اون چشات 🫴

شما که او را ندیده اید !
اما٫
چشم هایش…
چشم هایش…
چشم هایش…
باور کنید من هم سیر ندیدمش!
چشم هایش نگذاشتند.

بدترین درد اینه که نمیدونی منتظر بمونی یا فراموش کنی

برای چشم های تو٫
باید کتاب و دیوان گفت!
نمی شود که تو ، یک بیت مختصر باشی…

مروارید دور گردنت خودم دیدم میبندی🌔🐚

بر آن لبخند جادویی
بر آن سیمای روشن
که از چشمان تو افتاده
آتش بر هستیه من🫠

زین پس خموش و محصور…,

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود
و من چقدر ساده ام که سال های سال کنار این قطار ایستاده ام
و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام

هیچ وقت دوستات رو باهم آشنا نکن.
هیچ وقت بین دعوای دونفر نیوفت.
‏هیچ وقت نفر سوم یه رابطه نباش.
‏هیچ وقت نفر سوم یه دوستی نباش.
‏ توی همش کسی که ضرر میکنه، تویی!

تاکید: دوستات باهم آشنا نکن

فروختی به خوشیای لحظه ای ولی٫
هنوز غماتو از دور میخرم

ندارم دیگه حوصله داد بیداد
منم میشم عادی باهات,

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی
کی بود ؟ کجا بود ؟ چرا بود و چرا نیست،