اینجا هم عرض کنم که دوباره شنبه. همش شنبه. چشم وا می‌کنی شنبه. نفس می‌کشی شنبه. هنوز نشنستی شنبه. نکبت شنبه. خدانگهدار.

توجه‌های کوچیک، زنده نگهدار آدمی‌ان.

گر نیامد به عیادت، به عزا می‌آید.

کمبود وقت دارم.

دلم می‌خواد مثل پیتزا کش بیام.

نیاز دارم به گم و گور شدن. به دی‌اکتیو طولانی. فراموشی و برای چند روز فکر نکردن‌.

ماشالا؛ سَر شماست؟؟ آخه تو اعضا و جوارح همه‌ی ماست.

ماشالا؛ سر شماست؟
آخه خیلی وقته جزئی از ته ماست.

تبدیل غم به چربی.💞

بارونِ پنج صبح رو هستم. آدم می‌مونه و غمشو و خداش.

هوا، هوای من و جام و می و آفرود. الباقی اضافات است.

دلم یه ذوق زیاد می‌خواد که از خوشحالی خوابم نبره و سکته کنم و بمیرم.

کاش یه بازنشسته بودم که بدوبدو و سگ‌دوهاشو زده بود و الآن ملیح داشت سر صبح تو پارک پیاده روی می‌کرد.

امروز: سوگواری برای صمیمت‌های از دست رفته.

من نصیحتت نمی‌کنم. دارم خودِ گذشته‌م رو نجات می‌دم.

"همه رو گذاشتی کلوز فرندت، جز خودت."

اون ذوق چشمای مامان و بابا به همشون می‌ارزه. تلاش کن.

باید ترکشون کنی تا خودت رو به دست بیاری.