می‌گه: فکر می‌کنم بعضی وقتا اگه فقط یه "اشکال نداره" بهم می‌گفت و بغلم می‌کرد خوب می‌شدم. ولی نگفت. نکرد.

عزیزم متوجهی؟ من دلم برای بدیهیات تنگ شده. نه چیزای سخت و ساختار شکن.

از رها شدن‌های نیمه‌ی راه خسته‌م.

از هق زدن‌های بعد اعتماد‌ای عمیق خسته‌م.

از نشدن‌های قطاری خسته‌م.

از توضیح دادن، بحث کردن، صبر کردن خسته‌م.

از ده بار تلاش کردن و یازده بار زمین خوردن خسته‌م.

چرايي وجود ندارد، در دنياي بزرگسالان فرصتي براي غر زدن وجود ندارد، در دنياي بزرگسالان قرار نيست همه خوب و دوست‌داشتنی باشند، قرار نيست از هركس و موقعيتي كه شبيه ما نيست متنفر شويم، در دنياي بزرگسالان سياه و سفيدي وجود ندارد، هيچ چيز مطلق نيست، همه چيز ممكن است روي دهد و قرار نيست مانند فيلماي قديسي آدم‌‌های بد شكل خاصي داشته باشند، در دنياي واقعي نمي‌تواند مطلق باشد، درست چیست؟ غلط چیست؟ بد چیست؟ خوب چیست؟

همینایی که ممدرضا می‌گه×۲.

توجه‌های کوچیک، زنده نگهدار آدمی‌ان.

ازینکه اون سنگینی تو قلبم کلمه نمی‌شه، ناراحتم.

یهو رها شدن از هر پناهی اول اینقدر گمت می‌کنه که خودتو یادت می‌ره؛ بعدش یادت می‌ده سفت باشی، سخت باشی، جا نزنی، نمیری.

هیچی به اندازه پدر و مادر بی‌مسؤلیت با تربیت غلط روانمو بهم نمی‌زنه.

بچه از دندون درد فکشو بهم فشار می‌ده پدرش می‌گه اگه دردتو بلند بگی و گریه کنی بیشتر می‌شه!

سرکوفت هرحالتی از احساسات تو بچگی آخرش به یه بزرگسال پرخاشگر و طرد شده‌ی شرمگین ختم می‌شه.

نخ هر تروما رو بگیری اکثراً سرش تو بچگیه. بچه بزرگ کردن واقعاً ترسناکه.

این آهنگ یطوریه.

بیاید از پلانک برای اعتراف‌گیری استفاده کنیم🙏🏽

از بغض‌های تلنبار شده متنفرم. نه کلمه می‌شن، نه رها. فقط انبار می‌شن یه گوشه. کوه می‌شن آخرشم وسط مهمونی، صحبت روزمره، یجا که واقعاً نباید می‌زنه بیرون.