ִ ۫ ּ ⭑هنر، همان نجوای بیصداى روح است که از لاى پرده‌ی روزمرگی عبور میکند.
هنر، نفس کشیدن در رنگهاست وقتی کسی نگاه نمیکند. هنر یعنی تبدیل شدن غم به یک نت موسیقی که نه آزار دهد، نه التیام بخشد؛ فقط بگوید: «من هم اینجا بودم.» هنر یعنی همان خط کج مداد روی کاغذ که صافترین حقیقتِ یک دل را روایت میکند. هنر، پُلی است میان «هستم» و «دیدهام».
ظرافت هنر، اما چیز دیگریست. ظرافت، آن اشاره‌ی کوچک باریکه نور روی لبه‌ی یک گلدان سفالی است؛ آن لحظه‌ای که شاعر به جای «گریه» مینویسد «باران پشت پنجره‌ی چشمهایم». ظرافت، هنرِ کم گفتن از بسیار دیدن است. مثل خالِ ریز روی گونه‌ی معشوق در یک تابلوی مینیاتور، یا سکوتِ میان دو نت پیانو که بیشتر از خود نت‌ها حرف میزند.

دختر ایرونی چه ناز و دلبری⚡️

لباس‌های خنکِ تابستونی،موزیک Summer Bummer،بستنی یخی، آفتابِ داغ، خنده‌های از ته دل و روزهایی که بوی تابستون و آزادی میدن…🌤️🌅🌊🌺

‏یک روز بارونی می‌تونه من رو نجات بده.

زمستان تمام شد بهار تمام شد تابستان، اما سوز آن دى هرگز تمام نشد.