دو قسمت از خوانش آثار روانکاوی با استناد به کتاب درس گفتارهای مقدماتی زیگموند فروید ترجمه آقای علی الوند
در چنل یوتیوب منتشر شد ...




https://youtu.be/NzBKSsoYGHY



https://youtu.be/WnPrbzlhUxQ

فروید در مقدمه ی شرح حال کیس «دورا» می نویسد:
بدون شک قبلاً که مجبور به انتشار نتیجه ی تحقیقاتم بدون امکان سنجش و بررسی بقیه ی همکاران بودم اوضاع دلچسب نبود. مخصوصاً این که نتایجم حیرت آور بود و اصلاً هم خوش آیند نبود.ولی حالا که مشغول انتشار داده های خامی هستم که اساس نتیجه گیری هایم هستند و دارم آنها را در معرض قضاوت جهانیان میگذارم باز هم اوضاع دلچسب نخواهد شد.
قبلاً متهم میشدم که هیچ اطلاعاتی درباره ی بیمارانم نمیدهم و حالا به دادن اطلاعاتی متهم میشوم که نباید ارائه شوند.تنها امیدم این است که در هر دو مورد منتقدان مثل هم اند و فقط بهانه ی سرکوفت هایشان را عوض کرده اند....
✍️♻️علی الوند



@psychoanalysis_classical

درود


در این قسمت ، به یکی از مفاهیم بنیادین روان‌کاوی فرویدی پرداخته شد
اعمال سهوی
همان لغزش‌هایی که به ظاهر ساده و بی‌اهمیت‌اند، اما در ژرفای خود، چیزی از ناخودآگاه ما را فاش می‌کنند.
فراموشی اسم‌ها، اشتباه در گفتار، جا گذاشتن وسایل…
همگی حامل پیام‌اند
پیام‌هایی که فروید با نگاهی دقیق و تحلیل‌گرانه، ما را دعوت به شنیدن آن‌ها می‌کند.

📌این قسمت، دومین بخش از خوانش تحلیلی درس‌گفتارهای مقدماتی روان‌کاوی است.

📌با شنیدن این بخش، زمینه‌ی لازم برای درک بهتر بحث رؤیا در قسمت بعدی؛ که امشب آپلود خواهد شد ، فراهم می‌شود.


📌در صورت مفید بودن، لطفاً این پادکست را با دیگر علاقه‌مندان به روانکاوی ، به اشتراک بگذارید.


https://youtu.be/WnPrbzlhUxQ




@psychoanalysis_classical

درود
توضیحات قسمت سوم؛

در این قسمت به قلب رؤیاها سفر می‌کنیم؛ همان قلمرو مرموزی که شب‌ها بی‌خبر واردش می‌شویم و صبح با خاطراتی تکه‌پاره بیدار میشیم. این‌بار سراغ درس‌گفتارهای پنجم تا هشتم فروید می‌رویم؛ جایی که او رویا را به‌عنوان شاه‌راهی به ناخودآگاه انسان معرفی می‌کند.

در این قسمت می‌شنوید:

چرا رؤیا از نظر فروید یک پدیده‌ی روانی است، نه صرفاً زیستی؟

روش تداعی آزاد در تحلیل رؤیا چیست؟

رؤیاها چطور با خاطرات سرکوب‌شده و امیال پنهان ارتباط دارند؟

معنای "مقاومت" و "تحریف" در خواب چیست؟

و چطور می‌توان با دقت در جزئی‌ترین تصاویر خواب، به لایه‌های عمیق روان دست یافت؟




📌متون فروید را باید کلمه به کلمه و علاقه خواند و این خوانش ها صرفاً جهت آشنایی شما با فروید و خط فکری ایشان می‌باشد...








https://youtu.be/35GnNJAtlEU?si=DTFqLwfC1LjKzAGp




@psychoanalysis_classical

جواد گنجی: پژوهشگر، مترجم و مدرس در حوزۀ روانکاوی لکانی، فلسفه و علوم اجتماعی.

ژاک لکان، سوفسطایی مدرن: دربارۀ روانکاوی و پادفلسفه

برگزارشده در آذرماه 1403



نظر شما چیه ؟

@psychoanalysis_classical

Aggressiveness in Psychoanalysis

_ مقاله‌ی «پرخاشگری در روانکاوی» اثر ژک لکان
_ ترجمه: ارسلان رعیت و فاطمه امیری
_بخشی از مکتوبات لکان
_ بررسی مفهوم پرخاشگری در ساحت روان و ظهور آن در فضای تحلیلی

@psychoanalysis_classical

واژه انگلیسی «Identity» (هویت) در دیکشنری انگلیسی آکسفورد به این صورت تعریف شده است :« یکسان بودن یک فرد با یک موجودیت در همه شرایط و همیشه؛ این واقعیت یا این موقعیت که یک موجودیت یا فرد خودش بوده و نه چیز دیگری است؛ موقعیت یا واقعیت یکسان بودن فرد در مراحل مختلف وجود؛ تداوم شخصیت .»

در حالی که این تعریف میتواند نزدیکترین آن به تعریف لکان از سوژه باشد اما تعریف هویت بستگی به این دارد که فرد بپذیرد عناصری از هویت وجود دارند که نسبت به آن ناخودآگاه است؛ آن کس که بر این تفکر است هویت فقط تعریفی است که فرد دوست دارد از خودش داشته باشد.( من ایرلندی هستم ..من یک خانم شاغل و مستقل هستم و...) در واقع در حال صحبت کردن در مورد آن چیزی است که لکان «ایگو» می نامد .سوره لکانی به وسیله دال ساخته و آشکار می شود که بدون دانستن اینکه چه معنایی دارد، بر زبان آورده می شود.
مرحله آیینه ای مربوط به اولین مرتبه ای است که کودک به خودش به عنوان «من» در ارتباط با یک تصویر فکر میکند. یک تصویر که رفته رفته آن را به صورت تصویری که او را باز می نمایاند، درک می کند.

همانطور که روان شناس رشد هنری والون اشاره می نماید نوزاد انسان در هنگام تولد در مقایسه با نوزاد حیوان از جمله پستانداران اولیه بسیار نارس است .نوزاد انسان از ابتدای تولد تا هجده ماهگی یا بیشتر قادر به ایستادن راه رفتن یا بلند کردن ماهرانه اشیاء نیست و حس «خویشتن» و «تمامیت» که به وسیله حس عمیق و بالغ فراهم می شود (درک تمام بدن در محیط) در وی وجود ندارد. با این حال این نوزاد انسان نابالغ درمانده و موجودی که درکی تکه و پاره از خود دارد در نقطه ای میان شش تا هشت ماهگی تصویری از خود در آیینه می بیند و در می یابد که تصویر خودش است. این نقطه اولین باری است که کودک خود را به صورت یک موجودیت واحد کشف میکند و این کشف منبع احساسی نیرومند از لذت و هیجان است که معمولاً کودک آن را با بزرگترها سهیم میشود؛ به عنوان مثال، نوزادی که به این کشف رسیده، بازگشته و به مادر خود نگاه میکند و این احساس شگفتی و افتخار را با او سهیم میشود این عمل بنیادین فرد را به سوی تشکیل ایگو و درک سوژه سوق داده و حاوی هیجانات نیرومندی است.
لکان گفته است که:« بایستی مرحله آیینه را به صورت یک مرحله همانندسازی درک کنیم... تغییری که وقتی فرد تصویری از خود فرض می کند، در وی رخ می دهد.» کشف «خویشتن » توسط کودک یک عمل فکری است: عملی است متشکل از تبدیل یک تصویر به یک اندیشه - اندیشه ای از «من» یا «خویشتن»؛ از این رو، هویت انسان بر پایه یک عمل فکری اولیه بنا شده است. اما این موضوع بیان مجدد
cogito ergo sum
فکر میکنم، پس هستم از دکارت نیست. در حقیقت لکان با هرگونه فلسفه ای که مستقیماً از cogito (کوگیتو/ گوژیتو ) نشأت گرفته باشد کاملاً مخالف است. به نظر او، امر متضاد آن صحیح است. من فکر میکنم پس من نیستم، با من تنها زمانی کاملاً یک فرد (فاعل) هستم که فکر نمیکنم دقیقا عمل فکر کردن در مورد خویشتن است که سوژه را خنثی میکند.
کودک علاوه بر اینکه با خویشتن در آینه همانندسازی می کند با آنچه از وی جدا است نیز همانندسازی مینماید: سوژه برای اولین بار با «دیگری» همانندسازی کرده و خود را تجربه مینماید. پس عمل بنیادین همانند سازی نه تنها هیجانی و فکری ، بلکه «مجزا کننده» نیز هست؛ سوژه را از خودش جدا کرده و به سمت ابژه می برد. مرحله آیینه برای لکان یک ماتریس نمادین است که در آن «من» پیش از اینکه در دیالکتیک تعیین هویت با دیگری به ابژه تبدیل شود و پیش از اینکه زبان به معنای همگانی آن کارکرد «من» به عنوان یک فرد را مجدداً در او بازیابد, به شکل نخستین آن می رسد. ادراک عقلی فرد در مرحله آیینه تجربه ای است که فرد را بیگانه می کند و آغاز یک مجموعه از عدم راستی است؛ اما لزوم این بیگانه سازی است که به سوژه امکان دستیابی به قلمرو نمادین را می دهد....



#بیلی
#لکان
#مرحله_آینه_ای
@psychoanalysis_classical

انعکاس یا تصویر درون آیینه یک فریب است یک شخصیت غیر واقعی که حتی از لحاظ تقارن نیز مغایر با واقعیت است(در آینه سمت راست در سمت چپ قرار می گیرد و بر عکس) کودک پیش از مرحله آیینه می توانسته دیگر افراد را در آیینه تشخیص دهد - مادرش پدرش یک کودک دیگر....
کودک تصویر دیگر همتایان انسان خود را پیش از تصویر خودش تشخیص میدهد: این امر بدین معنا است که کودک با دانش قبلی از طبیعت غلط تصویر به مرحله آیینه می رسد. وقتی کودک در نهایت خود را در آیینه می شناسد در آن لحظه میداند که این تصویر شخص واقعی نیست؛ کودک انسان بر خلاف میمون که سعی میکند به تصویری که آن را رقیب می پندارد حمله کند فوراً در می یابد که این تصویر غیر واقعی است و این در حالی است که از طریق این غیر واقعیت تمامیت خود را برای اولین بار تجربه می نماید « این تصویر من نیستم و در عین حال من هستم » ( آشنا نیست؟)
از همان ابتدا، هویت کودک( یا سوژه) به این دو صورت است: «آنچه من هستم» و «آنچه من و دیگران از من میبینیم» - تصویر به صورت همزمان هم تصویر آن فرد هست و هم نیست و پیش از این که میان سوژه و ابژه شکافی ایجاد شود نوعی سردرگمی و ادغام میان این دو وجود دارد - پذیرش تجسم مادی تصویر خودش به وسیله سوژه.
تصویر نوزاد برای خودش شگفت انگیز است - نقطه آغاز یک انعکاس به درازای زندگی بر خودش .این امر نشان میدهد که سنگ بنای سوژه انسان یا هویت انسان نوعی کنش عقلانی سازی شده و مجزا کننده از خودشیفتگی است.
معنای رایج واژه «خودشیفتگی» حاوی نوعی دلالت منفی بر خودبینی است؛ اما معنای آن در روانکاوی به نگاهی عاشقانه بر خویشتن نزدیک تر است سنگ بنایی که برای رشد هویت سوژه لازم است. در خودشیفتگی نگاه فرد بر خودش لزوماً عاشقانه است نه به این دلیل که همیشه نگاهی مثبت است، بلکه به این دلیل که بدون این نگاه هویت فرد از هم میباشد: معمولاً حمله بر خودشیفتگی فرد تجربه نیرومندی است که میتواند تمام باور فرد از سوژه را مورد تهدید قرار دهد. شاید به همین دلیل است که نوزادان و کودکان به افرادی که بیشتر شبیه خودشان هستند واکنشی قوی نشان میدهند و این واکنش بایستی یا به صورت عشق «تسلط یابد» یا به صورت تنفر «شناسایی شود». به نظر می آید در میان کودکان این امر به صورت تفاوت های جزئی است که میان کودک و فردی بسیار شبیه به او یا حداقل فردی که قابل تحمل است وجود دارد و شاید دلیل آن به وجود آمدن سؤالی است مبنی بر اینکه کدامیک از این دو قابل اعتماداند؟ که به تمام تمهیدات ایگو حمله می کند. مرحله آیینه به جایگاه بنیادین خودشیفتگی در خلق هویت سوژه تأکید می نماید دیدن خویشتن به صورت یک تصویر و عشق به تصویری که خویشتن فرد است. درک این موضوع در روانکاوی بسیار ارزشمند است؛
تأکید لکان بر تشکیل مفهوم «من» سوژه زیربنای تمام مفاهیم او از فرآیند روانکاوی است.کارکرد مرحله آیینه ایجاد یک ارتباط میان ارگانیزم و واقعیت آن است؛ این ارتباط فکری میان حیات درونی و حیات خارجی سوژه آغاز آگاهی خویشتن به عنوان یک ابژه است و به علت فرآیند روانی تبدیل تصویر «خویشتن» به مفهوم «خویشتن» آغاز تبعیت خویشتن ذهنی از فرآیندهای نمادسازی است.



#بیلی
#لکان
#مرحله_آینه_ای
@psychoanalysis_classical

نمادگرایی، سکسوالیته و زبان در رویا ؛ خوانشی مختصر از درس گفتار مقدماتی زیگموند فروید (۱۹۱۵ـ۱۹۱۷)



در این قسمت از پادکست، به عمق یکی از پیچیده‌ترین جنبه‌های رؤیا می‌رویم: نمادگرایی. چرا رؤیاها از زبانی استفاده می‌کنند که خودِ رؤیابین هم نمی‌شناسد؟ این زبان از کجا آمده و چه نسبتی با میل جنسی، اسطوره‌ها و زبان نخستین بشر دارد؟ از فرضیه‌ی زبان ابتدایی با منشأ جنسی می‌گوییم و از پیوند روانکاوی با اسطوره‌شناسی، زبان‌شناسی و فرهنگ عامه. این اپیزود پلی است میان خواب و فرهنگ، میان ناخودآگاه و زبان....


📌این خوانش قطره ایست در برابر اقیانوس مبحث رویا در روان‌کاوی فروید

📌 خوانش کاملاً فرویدی ست ...




برای شرکت در کلاس «خوانش خط به خط» این درس گفتارها پیام دهید ...
متون فروید را باید کلمه به کلمه و علاقه خواند و این خوانش ها صرفاً جهت آشنایی شما با فروید و خط فکری ایشان می‌باشد...


https://youtu.be/rs_NGuITlkU?si=cqUdKkyI9Ogg9e4l

درود



📌فرایند ساخت رویا و شرارت های کودکانه اش؛
خوانشی از درس گفتار های مقدماتی زیگموند فروید (۱۹۱۵-۱۹۱۷)



📌در این اپیزود از پادکست، به قلب نظریه‌ی رؤیا در روان‌کاوی فرویدی می‌رویم؛ جایی که فروید از "کار رؤیا" dream work سخن می‌گوید – فرایندی پیچیده که افکار سرکوب‌شده را در قالب تصاویری رؤیایی، نمادین و گاه آشفته آشکار می‌سازد.

در این گفتار تحلیلی، با سه مکانیزم اصلی کار رؤیا (تراکم، جابه‌جایی، تصویرسازی) آشنا می‌شویم و رؤیا را به‌مثابه زبان ناخودآگاه و ساختاری کودکانه بازخوانی می‌کنیم.

از عقده‌ی ادیپ و زندگی جنسی کودکان تا شرارت‌های رؤیایی و تضادهای نمادین – همه و همه در این اپیزود بررسی می‌شوند تا به یک پرسش بنیادین پاسخ دهیم: چرا رؤیاهای ما گاهی ترسناک، گمراه‌کننده و در عین حال پرمعنا هستند؟
برای شرکت در جلسات «خوانش خط به خط» این درس گفتارها پیام دهید ...
متون فروید را باید کلمه به کلمه و علاقه خواند و این خوانش ها صرفاً جهت آشنایی شما با فروید و خط فکری ایشان می‌باشد..


https://youtu.be/aBFLkZK_4tw

#الهه 🖤

بروس فینک در شرح یکی از مقالات کتاب نوشتارها لکان می‌نویسد:
«...بدین قرار چنین می‌نماید که معنا، از مکانی که پرانمایه (دال) در آن واقع شده، یا ساختاری که در آن عمل می‌کند، تولید می‌شود. معنا در یک جمله یا مجموعه‌ای (زنجیره‌ای) از جملات سماجت می‌ورزد بدون اینکه بتوانیم دقیقا تعیین کنیم دقیقا کدام عنصر یا کلمه، آن معنا را تولید می‌کند: این ترکیب آن‌ عناصر در نظم و ترتیبی خاص است که مولد معنایی تکین است که قابل رهگیری به هیچ‌یک از آن کلمات نیست. به عبارت دیگر، کل (معنا) بزرگتر از مجموع اجزا (معنای تک به تک هر یک از عناصر یا کلمات) است. علاوه بر این معنایی هم که هر جزء به دوش می‌کشد می‌تواند عمیقأ فردی باشد: کافی است به یاد بیاوریم که «اسب» آن معنایی را که برای هانس کوچولو داشته، برای ما ندارد.»

خبرها بیرون از ما می‌چرخند،
اما اضطراب، ترس، و بی‌پناهی، درونِ ما خانه می‌کنند.

«اسرائیل به ایران حمله کرده و چند منطقه مسکونی تخریب شده »



و ما، پیش از آن‌که تحلیل‌گر باشیم، انسانیم. با بدنی که می‌لرزد، با ذهنی که می‌خواهد بفهمد چه می‌گذرد.

اگر دلتان می‌خواهد یا نیاز دارید، از احوالتان بنویسید.
کجا هستید؟ چه حسی دارید؟ در تن‌تان چه می‌گذرد؟
گاه همین نوشتن، آغاز بازیابی است....

امید که خوب باشید...

#لکان به ما آموخت که سوژه‌ی انسانی هرگز تمام نیست؛ او حول یک فقدان بنیادین شکل می‌گیرد، و آنچه «واقع» می‌نامیم، چیزی جز تجلی این فقدان نیست.

در میدان جنگ اما، آنچه می‌جنگد، اغلب خود سوژه نیست، «فانتزی‌هایی» ست که جای فقدان را پر می‌کنند:
فانتزی قدرت مطلق، فانتزی تمامیت، فانتزی کنترل واقعیت.

و این فانتزی‌ها، وقتی با ابزار سیاست و تکنولوژی همدست می‌شوند؛
به‌جای ساختن معنا، ویرانی می‌آفرینند.

ما با کودکانی(دو کودک سلوک ) مواجه‌ایم که وارد زبان شده‌اند، اما هرگز از فانتزیِ تملک دیگری بیرون نیامده‌اند؛ و حالا، این سوژه‌های ناپخته‌ی قدرت، در میدانِ واقع، موشک پرتاب می‌کنند تا خلا نمادین‌شان را پر کنند.



@psychoanalysis_classical

چ‍را ج‍ن‍گ‌؟
بررس‍ی‌ روان‍ش‍ن‍اس‍ان‍ه‌ پ‍دی‍ده‌ ج‍ن‍گ‌
مکاتبات آلبرت اینشتین و زیگموند فروید
ترجمه : خسرو ناقد

@amirkadivar17

در آغوش مرگ زیسته‌ام...
برای فرشته‌یی که تاریکی را شناخت
از مرگ برگشتم
نه چون فاتحی با تاج پیروزی، چون گمشده‌ای که عمق تاریکی را، با جان خویش دید.

در آن سوی مرزها نه نوری بود، نه وعده‌ای از رهایی...
تنها پژواک سکوت خودم بود ، که دیوارهای نبودن را خراش می‌داد.

آنجا، "من" از من تهی شد تا "هستی" بی‌نقاب، بی‌نقشه،رخ بنماید....
و بازگشتم، با حیرتی از زندگی، که چه‌سان در هر دم، در هر زخم، می‌توان زیست…
اگر بگذاری فرو بروی، اگر بگذاری بمیری.

اکنون من هر صبح را آغاز نمیدانم،
ادامه‌ی مرگ می‌دانم....
هر شب را پایان نمیدانم،
فرصتی دیگر برای صادق‌ بودن در برابر نیستی می‌دانم...

در آینه‌ی خالیِ نبودن
چشم دوختم به خویش، به صورتم،
به تهی‌خانه‌ای که سال‌ها خودم را در آن پنهان کرده بودم.


من مرگ را زندگی کردم ،نه چون پایانِ یک قصه، که چون اتاقی تاریک
که درِ آن از درون بسته می‌شود.

آنجا، زمان نمی‌گذشت، تن معنا نداشت،
و صدا، تنها فریاد نوزادی بود که هیچ‌گاه گریه نکرد.

در آغوش مرگ، خود را دیدم، برهنه از نقاب، بی‌دفاع از داستان‌هایی که سال‌ها بافته بودم تا نجات یابم.

و آن‌جا بود که فهمیدم:
نجات، افسانه‌ای‌ست که روان برای فرار از حقیقت می‌گوید...
و حقیقت؟
حقیقت این است:
تو تنهايی.
و این، آغاز است ...
آغاز زندگی

برگشتم، با حیرت...
به سان آن‌که از رؤیایی بی‌زمان ، درونِ زهدانِ تاریک،برای بار دوم متولد می‌شود.

حالا هر نفس، هر زخم، هر اندوه نوری‌ست که از مرگ می‌تابد.
من دیگر زنده نیستم، من دیگر نمی‌میرم
من مرگ را زندگی کردم....



فرشته‌ای کنارم نشسته بود، با بال‌هایی سوخته،برای شهادت دادن ...
او گفت: «از این عبور کن، برای دیدن آن‌چه هست.»
و آن‌جا، در دل تاریکی، نه نوری آمد، نه وعده‌ای. فقط من بودم و فرشته‌ام، و تنهایی مطلقی ، که دیگر ترسناک نبود.

از مرگ برگشتم....
چنان حاملِ فهمی دیگر: هر زیستنِ راستین،
نوعی مردن است... و هر مرگی در آغوش گرفته شود، دروازه‌ای‌ست به حقیقتی بی‌نقاب.

من مرگ را زندگی کردم....
و حالا هر گامی که برمی‌دارم
صدای فرشته‌ای‌ست که می‌گوید: «تو دیگر از حقیقت نمی‌گریزی»






«و شاید این حقیقت بود که زیسته ام...»




#تجربه‌ی_روزهای_جنگ
#مرگ #ترومای_جمعی

@psychoanalysis_classical

نظر شما چیه ؟

دوگانه‌ی «شاهی/آخوندی» نوعی تفکر صفر و یکی‌ست.
در روانکاوی، این نوع ساده‌سازی بیشتر دفاعی‌ست
و تلاشی برای فرار از پیچیدگی واقعیت است
هویت جمعی ما خاکستری‌ست؛ آغشته به رنج، تناقض و پرسش.

این وضعیت، نشانه‌ی آشفتگیِ فکری نیست، پیامد زیستن در جهانی‌ست که پیوسته معنا را از ما دریغ کرده است.
روان انسان در شرایط تروما، تمایل دارد برای بازیابی حس کنترل، جهان را ساده کند:
"یا اینی، یا آنی."
"یا سیاهی، یا سپیدی."

این نوع تفکر، در روان‌کاوی، دفاع اسپلتی (Splitting) نام دارد؛
سازوکاری اولیه که کودک در برابر اضطرابِ ناتوان‌کننده از آن استفاده می‌کند، و جامعه‌ای که در اضطراب مزمن تاریخی گرفتار باشد، به همین الگو پناه می‌برد.
اما بلوغ روانی و فکری، یعنی تاب‌آوردن پیچیدگی.

جامعه‌ای که هویتش بر زخم‌ها، ترس‌ها و سانسور بنا شده،
نمی‌تواند با دوگانه‌هایی مثل "شاهی/آخوندی" فهمیده شود.
هویت ایرانی، تاریخی‌ست از پنهان‌کاری، وفاداری اجباری، و مبارزه‌های خاموش؛ از زنانگیِ سرکوب‌شده، از مردانی که احساس را دفن کرده‌اند، از نسل‌هایی که نه جنگ را خواستند، نه انقلاب را، اما همه را به دوش کشیدند.
در چنین شرایطی، تفکر دوقطبی، بیشتر نشان از رنجِ فکرنکرده دارد،
تا واقع‌بینی سیاسی یا شناخت هویت.

هویت ما، اگرچه زخمی، اما متکثر است؛
نه به دو قطب می‌گنجد، نه در قالب‌های ازپیش‌ساخته....

@psychoanalysis_classical

میل همیشه در رابطه با میل دیگری‌ست.

ما در پی میل دیده‌شدن در چشم دیگری‌ هستیم ؛ حتی اگر دیده‌شدن، با تحقیر یا هشدار اخلاقی همراه باشد ...

حتی اگر بگوییم «من می‌خوام فقط برای خودم زندگی کنم»، باز هم در برابر «دیگری» ایستاده‌ایم. حتی نفیِ دیگری، واکنشی به دیگری‌ست. لکان می‌گه: «مستقل‌ترین میل‌ها هم، همیشه در افقِ میلِ دیگری شکل گرفته‌اند.»

پس ساختار میل ما در زبان و در مواجهه با دیگری شکل می‌گیرد .
در واقع میل از دلِ فقدان به وجود میاد،
و این فقدان، در جایگاهِ دیگری، قانون، یا زبان، ساخته شده...

@psychoanalysis_classical

گفتمان ارباب در روان کاوی یعنی چه؟

در این گفتمان، روان‌درمانگر به شکل پنهان یا آشکار خود را در جایگاه «S1» (دال اصلی، فرمان‌دهنده) قرار می‌دهد، نسخه می‌دهد: «باید این کار را بکنی.»
معنا تحمیل می‌کند: «تو این مشکل را داری چون پدرت/ مادرت فلان کار را کرد.»
میل را جهت می‌دهد: «هدفت باید این باشد که به فلان‌جا برسی.»
سوژه (مراجع) در این وضعیت به یک «ابژه‌ی اصلاح» یا «دانش‌آموز درمانی» تبدیل می‌شود، او باید کسی شود که خودش باید معنا بسازد. و این گونه در گفتمان ارباب گیر می‌کند و میلش در حاشیه قرار می‌گیرد، و دانایی از بالا به او القا می‌شود...

۱/...
#درباب_روانکاو

@psychoanalysis_classical

در گفتمان روان‌کاو، روان‌کاو در جایگاه ابژه‌ی کوچک میل (a) می‌نشیند. «کسی» است که با حضور فعال و سکوتی دقیق، به سوژه امکان می‌دهد تا میل خود را بشنود، مسیر خودش را کشف کند، و با فقدان بنیادینش روبه‌رو شود. در واقع ؛
معنا از خودِ سوژه زاده می‌شود..
دانایی برای سوژه ساخته می‌شود و هیچ گونه انتقال دانایی صورت نمیگیرد .…
تنظیم یا جهت‌دهی میل از طرف روانکاو صورت نمی‌پذیرد و میل خودش ظهور می‌کند...
فقدان ، پر نمیشود ، شنیده می‌شود...

۲/...

#درباب_روانکاو
@psychoanalysis_classical