روانکاوی کلاسیک/ژانوس

شاید این روزها صدای انفجار را از نزدیک نشنوم، اما مگر می‌شود دلم آرام باشد وقتی مردمان جنوب، در خوزستان، بوشهر، بندرعباس و شهرهای دیگر، روزها و شب‌هایشان را با اضطراب می‌گذرانند؟ مگر می‌شود خبرها را خواند، نام شهرها را شنید و بی‌تفاوت از کنارشان گذشت؛ وقتی می‌دانی پشت هر نام، خانه‌ای، خانواده‌ای، کودکی، مادری و پدری ایستاده‌اند که بزرگترین آرزویشان یک شب آرام شده است.
این نخستین بار نیست که جنوب ایران بهای سنگین جنگ را می‌پردازد. از سال ۱۳۵۹، با آغاز جنگ ایران و عراق، خوزستان سال‌ها خط مقدم بود. خرمشهر و آبادان زیر آتش ماندند، هزاران خانواده آواره شدند و نسلی با صدای آژیر، انفجار و پناهگاه بزرگ شد. بسیاری از آن کودکان، امروز خود پدر و مادر شده‌اند اما انگار خاطره‌ی جنگ هنوز از حافظه‌ی این سرزمین پاک نشده است. گویی جنوب، هنوز فرصت نکرده نفس راحتی بکشد.
گاهی با تلخی از خودم می‌پرسم: مگر جرم مردمان جنوب چیست؟ اینکه بر سرزمینی زندگی می‌کنند که نفت و گاز، بخش بزرگی از ثروت این کشور، در آن نهفته است؟ انگار سهمشان از این ثروت، بیش از آنکه امنیت، رفاه و آسایش باشد، سال‌ها تحمل اضطراب، ناامنی و قرار گرفتن در خط مقدم بحران‌ها بوده است. این پرسشی است که بارها در ذهنم تکرار می‌شود و پاسخی برایش پیدا نمی‌کنم.من نمی‌توانم نسبت به رنج آن‌ها بی‌تفاوت باشم. فاصله‌ی جغرافیایی، فاصله‌ی دل‌ها نیست. وقتی بخشی از این سرزمین ناآرام است. امنیت، چیزی نیست که بتوان آن را فقط برای یک شهر یا یک استان خواست. امنیت یا برای همه هست، یا برای هیچ‌کس کامل نیست.
به جنوب که فکر می‌کنم، فقط به پالایشگاه‌ها و اسکله‌ها فکر نمی‌کنم به مردمی فکر می‌کنم که با گرمای طاقت‌فرسا، با سختی‌های بسیار و با نجابتی کم‌نظیر، سال‌ها بار بزرگی از اقتصاد این کشور را بر دوش کشیده‌اند. به کودکانی فکر می‌کنم که حق دارند آینده‌شان را با رؤیا بسازند، نه با خاطره‌ی آژیر. به مادرانی فکر می‌کنم که نباید هر بار با شنیدن خبری، دلشان فرو بریزد. به پدرانی که حق دارند تنها دغدغه‌شان ساختن زندگی باشد، نه حفظ آن در میان بحران.
شاید نتوانم دردشان را زندگی کنم، اما می‌توانم فراموششان نکنم. می‌توانم یادم بماند که آن‌سوی این فاصله، انسان‌هایی زندگی می‌کنند که رنجشان، رنج بخشی از وجود همه‌ی ماست. همدلی، شاید جنگ را متوقف نکند، اما اجازه نمی‌دهد رنج انسان‌ها در سکوت گم شود.
امروز دلم با جنوب ایران است با خوزستان، بوشهر، بندرعباس و همه‌ی شهرهایی که بارها هزینه‌ی سنگینی پرداخته‌اند. ای کاش روزی برسد که هیچ کودکی در این سرزمین، خاطره‌ی جنگ را به ارث نبرد هیچ مادری با اضطراب چشم به آسمان ندوزد هیچ خانواده‌ای، تنها به خاطر جغرافیای خانه‌اش، سهم بیشتری از رنج نداشته باشد و هیچ ایرانی، در هیچ نقطه‌ای از این سرزمین، طعم تلخ جنگ را دوباره تجربه نکند.

#جنوب_ایران
#دلنوشته

✍فرشته عباسی

@psychoanalysis_classical

💔4❤3🕊2👎1

728 viewsFereshteh Abbasi, 17:51