روانکاوی کلاسیک/ژانوس

چرا بگوییم میل هرگز ارضا نمیشود گویی روانکاوی بینشی بدبینانه درباره ی اشتیاق های انسانی دارد

؟

_ در آن مکانی که میل به اهدافش نمیرسد, منظورم جایی است که میل شکست میخورد، آفرینشی پوزیتیو پدیدار می شود و عمل آفریننده رخ میدهد. اگر قضیه چنین است احتمالاً از خودتان می پرسید چرا لزوماً میل باید با شکست مواجه شود؟
میل هرگز ارضا نخواهد شد، به این دلیل ساده که ما سخن میگوییم تا آنجا که ما سخن میگوییم تا آنجا که غرق در دنیای نمادین هستیم تا آنجا که به جهانی تعلق داریم که در آن هر چیزی هزار و یک معنا دارد، ما هرگز به ارضای کامل میل دست نخواهیم یافت چون از اینجا تا ارضای کامل میل عرصه ی بیکرانی از هزارتوهای بی شمار گسترده است. از آنجا که من سخن میگویم فقط کافی است که در مسیر میلم گفته ای را ابراز یا عملی را وضع کنم از جمله اصیل ترین گفته ها یا عمل ها تا بلافاصله با انبوهی از مبهم گویی ها مواجه شوم که از هرگونه سوء تعبیر محتمل سرچشمه می گیرند. به هر حال عملها ممکن است آفریننده باشند اما خالص ترین عمل یا دقیق ترین کلمه هم هرگز نمیتواند از ظهور عمل یا کلمه ی دیگری اجتناب کند و این مرا از کوتاه ترین مسیر ارضای میل منحرف خواهد کرد. به محض اینکه کلمه ادا شد و عمل وضع شد، یک بار دیگر مسیر ارضا گشوده می شود فرد به هدف نزدیک میشود، عملی را در زندگی وضع می کند و باز هم مسیر دیگری گشوده میشود. این خط میل دقیقاً مسیر روانکاوی را بازتولید می کند. آن مسیری است که از قبل ردیابی نشده است بلکه با هر تجربه ای گشوده میشود.
تجربه ی روانکاوانه رخ میدهد این تجربه به مثابه نقطه ای حک میشود و از این نقطه به بعد مسیر جدیدی باز میشود. ما از این نقطه به نقطه ی دیگری عبور میکنیم و راه جدیدی را شروع میکنیم. اگر روانکاوی را نوعی مسیر درمانی در نظر بگیریم، آن مسیری در حال گسترش خواهد بود، زیرا وقتی به مرز میرسیم روانکاوی یک درجه بالاتر می رود. صورت بندی دقیق این خواهد بود؛ روانکاوی مسیری محدود اما بی نهایت است. به این دلیل محدود است که همواره با مرزی مواجه میشود که متوقفش میکند و به این دلیل بی نهایت است که وقتی به مرز میرسد همواره به صورت بی نهایت پیش رفت میکند. این دقیقاً همان منطق جابجایی ای است که قادریم با استفاده از آن هم مسیر میل و هم مسیر روانکاوی را ادراک کنیم.

بر اساس تئوری مجموعه ها که کانتور مطرح کرده است نام اصلی که بر این حرکت در حال گسترش حکم میراند اصل گذر از حد (passing to the limit) است. از نظر کانتور گذر از حد بر این امر دلالت میکند که رسیدن به حد موجب به وجود آمدن یک مجموعه ی بی نهایت می شود. ... فرد به آستانه می رسد و بی درنگ یک توالی اضافی به سوی بی نهایت باز میشود.

#نازیو

@psychoanalysis_classical

👍4❤3👌1

1.96K viewsBook_Reading Admin, 06:44