جلسه اول خوانش فراسوی اصل لذت از پروفسور فروید
با ارایه ی تاریخچه ای از ؛
_اصل لذت
_فراسوی اصل لذت
_رانه ی مرگ
_اجبار به تکرار
_و همینطور پرداختن به آرا ٔ بقیه نظریه پردازان فلسفه و روان‌کاوی


امروز ساعت۱۹ آغاز می‌شود

آغاز ثبت‌نام در سمپوزیوم «روانکاوی در جاده ی ابریشم ».

در این نشست در تاریخ ۱۷ اسفند ماه ، به مدت ۲۰ دقیقه مقاله ی خود را با عنوان « از ناخودآگاه تا فولکلور و افسانه های شرق » ارائه خواهم داد ...

مقاوم به درمان ...

مقاومت به درمان (Resistance) نه به‌عنوان مانعی برای تحلیل، بلکه به‌عنوان بخشی از فرآیند درمانی در نظر گرفته می‌شود. لکان این مفهوم را در چارچوب زبان، ناخودآگاه و میل بازتعریف می‌کنه برخلاف رویکردهای کلاسیک که مقاومت را شکلی از دفاع در برابر کشف حقیقت ناخودآگاه می‌دانند، در نظریه لکانی، مقاومت بیشتر به رابطه‌ی سوژه با دال‌ها و جایگاهش در گفتار دیگری بزرگ مربوط است.
ناخودآگاه ساختاری شبیه به زبان دارد و مقاومت معمولاً در محدودیت‌های گفتاری آنالیزان نمایان می‌شود. لکانی‌ها این مقاومت را در دو سطح بررسی می‌کنند:
_ مقاومت در برابر دلالت‌های جدید: آنالیزان ممکن است از وارد شدن به زنجیره‌ی دال‌های جدید اجتناب کند، زیرا این امر تهدیدی برای ثبات سوژگی او محسوب می‌شود.

_مقاومت در سطح معنا: سوژه می‌تواند از کشف دلالت‌های تازه امتناع کند، زیرا ورود به این حوزه می‌تواند جایگاهش را در نظم نمادین مختل کند.


۱/۳

@Psychoanalysis_classical

مقاومت به‌عنوان لذت در پدیده‌ی ژوئیسانس است . لکان از مفهوم ژوئیسانس (Jouissance) برای توضیح نوع خاصی از لذت استفاده می‌کند که هم لذت‌بخش و هم رنج‌آور است. برخی آنالیزان ها در درمان مقاومت می‌کنند، زیرا درد و رنج آن‌ها به نوعی منبع ژوئیسانس است و از دست دادن این رنج، آن‌ها را در موقعیتی نامعلوم قرار می‌دهد.

۲/۳

@Psychoanalysis_classical

مقاومت فقط از سوی آنالیزان نمی‌آید، بلکه ممکن است از طرف آنالیست نیز وجود داشته باشد. آنالیست، به‌عنوان سوژه‌ای که میل را تنظیم می‌کند، ممکن است ناخواسته آنالیزان را در جایگاهی حفظ کند که تحلیل را متوقف سازد. در نتیجه، تحلیل‌گر باید از تله‌های انتقال متقابل آگاه باشد.


۳/۳



@Psychoanalysis_classical

برخلاف روانکاوی کلاسیک که به دنبال تثبیت یک معنا است، روانکاوی لکانی معانی ثابت را دچار گسست می‌کند تا آنالیزان به کشف دال‌های جدید برسد...

یک درس مهم از روان کاوی این است که در برابر اجبار به تکرار، امکان گشایش فرصتهای جدیدی وجود دارد که ممکن است در آن موقعیت ها همچنان در معرض تکرار باشیم، زیرا نمیتوانیم آرزوی عدم وجود ناخود آگاه را آرزو داشته باشیم اما می توانیم انتخابهای بیشتری انجام دهیم. ممکن است همیشه در رسیدن به آن چه میخواهیم موفق نباشیم به یاد داشته باشید که ما سوژه هایی تقسیم شده هستیم. ما حتی اطمینان نداریم که واقعاً این ما هستیم که آن چه را میخواهیم میطلبیم یا خیر این امر حداقل در جامعه ی امروزی و برای روزهای آینده غیر ممکن خواهد بود زیرا حتی اگر بخواهیم خود را از بزرگترین موانع اجتماعی برای رضایتمان رها کنیم همچنان در تسخیر تاریخ سلطه و بیگانگی خواهیم بود که کیستی ما و نحوه ی سخن گفتن مان از خود را شکل می دهد. با این حال حتی اگر به شکست ادامه دهیم می توانیم به موفقیت های واقعی دست یابیم و به گونه ای انتخاب کنیم که بهتر بدانیم تفاوت بین موفقیت و شکست چیست.


@Psychoanalysis_classical

لکان در سمینار بیستم (1972-1973) درباره« زن »چه میگوید!؟

لکان می‌گوید:
«Il n’y a pas La femme»
و بلافاصله اضافه می‌کند:
«La femme n’existe pas»


@Psychoanalysis_classical

چرا؟
منظور لکان چیست؟

«زن در چارچوب زبان و نظم نمادین قابل توصیف نیست.»
لکان از اصطلاح pas-toute برای نظر خودش استفاده میکند .اما این بیان لکان به چه معناست:
بر خلاف مردان که در نظم فالوسی تعریف می‌شوند، زنان در وضعیت pas-toute هستند بخشی از آن‌ها( زنان) همواره فراتر از زبان و معنا می‌ماند. ، مردان مشمول یک قاعده‌ی کلی هستند، اما زنان «همه» نیستند،( غیر_همه هستند) چون بخشی از وجودشان خارج از این قواعد قرار می‌گیرد. یعنی زنانگی را نمی‌توان کاملاً در قالب یک نظام بسته توضیح داد.
زنانگی در تجربه‌ی خاص هر زن تجلی پیدا می‌کند، نه در یک تعریف کلی.
در واقع لکان این اصطلاح را برای توضیح ساختار روانی زنان در نظم نمادین به کار می‌برد. او معتقد است که مردانگی در نظم فالوسی جا می‌گیرد، یعنی میل و لذت مردانه درون ساختار زبان و قانون پدرانه قابل تعریف است.زنانگی اما در این نظم به‌طور کامل جای نمی‌گیرد، یعنی بخشی از آن خارج از زبان و منطق فالوسی باقی می‌ماند. در واقع زنان همیشه تا حدی بیرون از این سیستم تعریف می‌شوند و بخشی از وجود زنان در سطح امر واقع باقی می‌ماند و قابل نمادین شدن نیست.
به بیانی دیگر مرد از نگاه لکان ، پدر توتمی داشته و حذف شده و او نمی‌خواهد مانند پدر توتمی حذف شود.پس در چارچوب قانون و نظم باقی می‌ماند ، ولی زن خود را در جایگاه زن توتمی قرار می‌دهد و خودش قانون و نظم ایجاد می‌کند که خودش را اخته کند .
و همچنین دیزار زنانه بر خلاف دیزایر مردانه به سمت کل حرکت میکند و چشم در چشم دیگری بزرگ میاندازد. همین امر باعث می‌شود که مردان یک نوع ژویسانس داشته باشند ، یعنی ژویسانس فالوسی .این ژویسانس از طریق فالوس و نظام نمادین تنظیم می‌شود.
(فالوس اینجا فقط یک عضو فیزیکی نیست، بلکه یک دال است که نشان‌دهنده‌ی قدرت، نام پدر، قانون، و میل است) و میل مردانه در چارچوب زبان و قوانین فرهنگی شکل گرفته و محدود می‌شود. در واقع ژویسانس مردانه، محدود، قابل تعریف و در چارچوب زبان و فرهنگ قرار دارد.اما زنان فقط یک ژویسانس ندارند. علاوه بر ژویسانس فالوسی، زنان می‌توانند نوع دیگری از ژویسانس را تجربه کنند که خارج از این منطق قرار دارد.


@Psychoanalysis_classical

متن کامل مقالهٔ دربارهٔ نگارش روانکاوانه
نویسنده: تامس آگدن
ترجمه و انتشار:‌ گروه روانکاوی تداعی

پانصدمین مقاله‌ای که در تداعی ترجمه و منتشر شده است.

چرا باید روان_کاوی شویم ؟ ...

بیست و پنج سال کار فشرده این نتیجه را در پی داشته است که اهداف ضروری فن امروزین روانکاوی با اهداف آغازین آن تفاوت زیادی دارد. نخست اینکه پزشک روان کاو نمی توانست کاری بیش از کشف مواد نا آگاه پوشیده برای بیمار، ترکیب آنها و ارایه شان به او در زمان مناسب انجام دهند بنابراین روان کاوی در اصل و در درجه نخست هنر تفسیرگری است. چون این روش مشکل درمان را حل نمی کرد، به زودی هدف دیگری وارد میدان شد که واداشتن بیمار به تأیید ساخت دهی روانکاو از حافظه خویش بود. در این راستا تمرکز عمده بر مقاومتهای بیمار معطوف می شود؛ اکنون هنر آشکارسازی این مقاومتها در سریع ترین زمان ممکن، نشان دادن آنها به بیمار و ترغیب بیمار به رها کردن مقاومت هایش از طریق تأثیر پذیری انسانی است؛ این جایی بود که «انتقال» نقش تلقین را ایفا کرد.

با این حال، [به مرور] روشن تر میشد که هدف تعیین شده این هدف که مواد نا آگاه باید آگاه شوند با این روش هم به طور کامل دست یافتنی نیست. بیمار نمی تواند همه پس رانده ها را به یاد آورد و شاید آنچه نمیتواند به یاد آورد، به طور دقیق بخش اصلی داستان باشد. لذا او در مورد درستی ساخت ارایه شده اطمینان حاصل نمی کند. او به جای یادآوری مواد پس رانده به عنوان بخشی از گذشته که [هدف] مطلوب پزشک است به تکرار آن در قالب تجربه کنونی واداشته میشود. محتوای این بازتولیدها که با وضوحی ناخوشایند ظاهر میشوند همواره پاره هایی از زندگی جنسی کودکی یعنی عقده ادیب و زایچه های آن است و لاجرم در فضای انتقال، رابطه بیمار با پزشک کنش نمایی می شوند. وقتی جریانهای روانی بدین مرحله رسیدند، شاید گفته شود که روان نژندی ابتدایی اکنون با نوعی روان نژندی انتقالی تازه جایگزین شده است. تلاش پزشک این بوده است که این بازتولیدها را تا حد ممکن محدود نگه دارد؛ و آنها را به مجرای یادآوری سوق دهد تا در حد ممکن به شکل تجربه کنونی تکرار نشوند. نسبت میان یادآمده ها و بازتولید شده ها از شخصی به شخص دیگر متفاوت است.
به طور قاعده پزشک نمیتواند بیمارش را از این مرحله درمان معاف کند. او باید بیمار را به باز تجربه پاره هایی از زندگی فراموش شده اش وادارد ولی از سوی دیگر، باید بداند که بیمار دارای میزانی از بی اعتنایی است که با همه اینها او را توانا میکند تا بفهمد آنچه برایش واقعیت جلوه میکند تنها بازتابی از گذشته فراموش شده است. اگر در این کار موفق شود حس اطمینان بیمار غلبه پیدا میکند و موفقیت درمانی مربوط حاصل می شود.....




فراسوی اصل لذت
زیگموند فروید
میثم بازانی


@Psychoanalysis_classical

💠 مرحله پایانی روانکاوی

اتچگوئن:

« فقط یک نوع پایان وجود دارد—آن که از طریق توافق میان روان‌کاو و بیمار به دست می‌آید. در موارد دیگر، اگر تصمیم یک‌جانبه باشد یا توسط شرایطی خارج از اراده‌ی هر دو طرف تحمیل شود، معمولاً از پایان تحلیل صحبت نمی‌شود، بلکه از وقفه در تحلیل یا پایان غیرمنظم تحلیل صحبت می‌شود.»

#مرحله_پایانی_روانکاوی

@ravandarmangar_r

انتقال ، خشم نیست...
عشق به ندانستن است...

‏همواره کسی ما را می نگرد...
او کیست؟
کیست که مرا می نگرد؟

@Psychoanalysis_classical