در این مدت، مسیر مطالعه و گفت‌وگو در ژانوس ادامه داشت...
خوانش و بررسی سمینار دوم لکان آغاز شد
«ایگو در نظریه فروید و در تکنیک روانکاوی»
یکی از مهم‌ترین نقاط شکل‌گیری اندیشه‌ی لکان، جایی که نسبتِ ایگو، ناخودآگاه، انتقال و جایگاه تحلیلگر دوباره بازخوانی می‌شود.( در حال ثبت نام...)

همزمان، بوک‌کلاب ژانوس نیز فعالیت خود را از سر گرفت؛
با خوانش کتاب «آنتیگونه‌ها» اثر جرج اشتاینر و گفت‌وگو درباره‌ی تراژدی، قانون، میل، سوگواری و جایگاه سوژه در فلسفه و روانکاوی..( در حال ثبت نام...)

در روزهایی که ارتباط‌ها محدود شده بود،
ژانوس به ادامه دادن فکر می‌کرد.

حالا که اینترنت بین‌المللی دوباره وصل شده،
خوشحالیم که دوباره کنار شماییم.🌿

✍ادمین ژانوس

@psychoanalysis_classical

جهت کسب اطلاعات بیشتر و در صورت تمایل به ثبت‌نام در هر کدام از دو ایونت ، در «بله»یا «تلگرام» پیام دهید:

@Psycho_Analysis_janus_admin

در سمینار دوم لکان، نقطه‌ی آغاز نقد لکان از روانکاوی کلاسیک، بازتعریف مفهوم «ایگو» است. او ایگو را نه یک مرکز پایدار آگاهی و تصمیم‌گیری، که یک برساخت خیالی می‌داند که در سطح تصویر و شناسایی شکل می‌گیرد.

مبنای این نگاه، ایده‌ی «مرحله آینه‌ای» است: سوژه در مواجهه با تصویر خود (در آینه یا در دیگری)، یک کلیت منسجم از بدن و هویت را تجربه می‌کند. این تجربه اما حاصل یک شناسایی تصویری است، نه کشف یک هسته‌ی واقعی و یکپارچه در درون روان.
در نتیجه، ایگو چیزی شبیه یک «تصویر تثبیت‌شده از خود» عمل می‌کند؛ تصویری که انسجام ظاهری دارد، اما در سطح تجربه‌ی روانی همواره با تنش، گسست و ناپایداری همراه است. از همین‌جا لکان نشان می‌دهد که احساس «من واحد» بیشتر یک اثر ساختاری است تا یک واقعیت روان‌شناختی ثابت.
در سمینار دوم، این نکته اهمیت دارد که ایگو در تحلیل نباید به‌عنوان نقطه‌ی اتکای حقیقت در نظر گرفته شود. چون ایگو خود بخشی از میدان خیال است و می‌تواند در خدمت پنهان کردن تعارض‌ها و نیروهای ناآگاه عمل کند.
به همین دلیل، تمرکز لکان از ایگو به سمت ساختارهای زیرین‌تر سوژه، یعنی ناخودآگاه و شبکه‌ی دال‌ها، منتقل می‌شود.


#ایگو_به‌_عنوان_ساختار_خیالی

✍فرشته عباسی

@psychoanalysis_classical

اشتاینر در کتاب آنتیگونه ها می‌گوید: دلیل اینکه آنتیگونه هنوز خوانده می‌شود و درباره‌اش حرف می‌زنیم این است که پرسش‌هایش هنوز به پایان نرسیده‌اند. او ما را با مسئله‌ی قانون و آزادی روبه‌رو می‌کند، با مرگ، با اخلاق، با میل و با این پرسش که انسان در لحظه‌های دشوار چگونه جایگاه خود را انتخاب می‌کند.

به همین خاطر، آنتیگونه فقط به یونان باستان تعلق ندارد. او همچنان در کنار ما ایستاده است؛ در دل تعارض‌هایی که تجربه می‌کنیم، در کشمکش میان آنچه باید انجام دهیم و آنچه نمی‌توانیم از آن دست بکشیم. شاید به همین دلیل است که هر نسل دوباره به سراغ آنتیگونه می‌رود چون در او بخشی از پرسش‌های ناتمام خودش را پیدا می‌کند.



✍فرشته عباسی

@psychoanalysis_classical

📚 نخستین کتاب بوک‌کلاب «ژانوس»

«آنتیگونه‌ها»
نوشته‌ی جرج اشتاینر

متنی درباره‌ی بازگشتِ مداوم آنتیگونه در فلسفه، ادبیات و فرهنگ غرب؛
مواجهه‌ای با قانون، قدرت، میل، سوگواری، مقاومت و جایگاه سوژه.

در این جلسات، در کنار خوانش و گفت‌وگوی جمعی، مهمانانی از حوزه‌های فلسفه، روانکاوی و علوم انسانی نیز همراه ما خواهند بود.

📍جلسات:
۱۴ و ۲۸ خردادماه
ساعت ۲۰ به وقت ایران
به‌صورت آنلاین

با حضور:
— اشکان غفاریان دانشمند (مترجم کتاب)
— دکتر مکارمی
— دکتر آیدین آرتا
— دکتر رضا احمدی

تسهیل‌گر گروه:
فرشته عباسی
روان‌درمانگر تحلیلی

در صورت تمایل به ثبت‌نام، برای هماهنگی و رزرو، در «بله» و «تلگرام» پیام دهید:

@Psycho_Analysis_janus_admin




@psychoanalysis_classical

خوانش کتاب «آنتیگونه‌ها» با حضور مهمانان این جلسات، می‌تواند به تجربه‌ای کم‌نظیر و چندلایه تبدیل شود، زیرا هر یک از آنان، از منظری متفاوت با متن و مسئله‌ی آنتیگونه مواجه می‌شوند.

دو تن از مهمانان، آقای دکتر مکارمی و دکتر احمدی ، با رویکرد روانکاوی لکانی به مفاهیمی چون قانون، میل، سوگواری و جایگاه سوژه نزدیک می‌شوند.
دکتر آیدین آرتا، از منظر اسطوره، کهن‌الگو و خوانش یونگی به متن می‌نگرد.
و آقای اشکان دانشمند نیز، به‌عنوان مترجم اثر، از خلال فرایند ترجمه و مواجهه‌ی نزدیک با متن، امکان نوع دیگری از خوانش را وارد گفت‌وگو می‌کند.

همین تفاوت منظرها و شیوه‌های مواجهه با اثر است که می‌تواند «آنتیگونه‌ها» را از یک مطالعه‌ی صرف، به گفت‌وگویی زنده، عمیق و میان‌رشته‌ای بدل کند...
شاید این جلسات فرصتی باشد برای دوباره اندیشیدن به آنتیگونه و «آنتیگونه ها » ...
به قانون، میل، مقاومت و آن نقطه‌ای که انسان در برابر قدرت می‌ایستد...



✍فرشته عباسی

@psychoanalysis_classical

تو موجودی را از دنیای زنده‌ها به جهان مُرده‌ها فرستادی
بی‌رحمانه، جانی زنده را در گور نهادی
و بعد، به خدایان زیرِ زمین دست‌بُرد زدی
و جسدی را در هوای روشن نگاه داشتی
دفن‌نشده، بی‌نغمه و سوگ، بی‌آئین و مراسم
...
کرئون هم نور را آلوده و هم تاریکی را، هم روز را و هم شب را.


#اشکان_دانشمند✍
#ترجمه
آنتیگونه‌ها
جرج اشتاینر
نشر نیماژ

@ashkandaneshmand

📢 آغاز سمینار دوم لکان از این هفته

گروه ژانوس برگزار می‌کند:

خوانش و بررسی سمینار دوم ژاک لکان
«ایگو در نظریه فروید و در تکنیک روانکاوی» (1954–1955)

این سمینار یکی از مهم‌ترین نقاط آغاز دستگاه فکری لکان است؛ جایی که او مفهوم «ایگو» را به پرسش می‌گیرد و مسیر روانکاوی لکانی را از روانشناسی ایگو جدا می‌کند.

در این دوره، مفاهیمی همچون:
• ایگو و ساحت خیالی
• ناخودآگاه و زبان
• انتقال
• جایگاه تحلیلگر
• نقد روانشناسی ایگو
به‌صورت گام‌به‌گام و تحلیلی بررسی خواهند شد.

🔹 مدرس: دکتر رضا احمدی
🔹 به همت گروه ژانوس

👥 مناسب برای:
روان‌درمانگران، دانشجویان روانشناسی، علاقه‌مندان به روانکاوی و پژوهشگران علوم انسانی.



در صورت تمایل به ثبت‌نام، برای دریافت اطلاعات، در «بله» و «تلگرام» پیام دهید:

@Psycho_Analysis_janus_admin


✍🏻 ادمین ژانوس



@psychoanalysis_classical

چهارشنبه ۱۳ خرداد ماه آغاز دوره ست
در صورت تمایل به ثبت نام پیام دهید ...

✍ادمین ژانوس

@Psycho_Analysis_janus_admin

«ژانوس در حال اجرای مجموعه سمینارهای لکان به ترتیب اصلی ارائه آن‌هاست؛ پروژه‌ای که کمتر در فضای فارسی‌زبان به این شکل دنبال شده است.»



گروه ژانوس با هدف مطالعه‌ای نظام‌مند از اندیشهٔ ژاک لکان، پروژه‌ای بلندمدت برای خوانش و بررسی سمینارهای او بر اساس ترتیب تاریخی آن‌ها در پیش گرفته است.

برای اطلاع از شرایط ثبت‌نام، برنامهٔ دوره‌ها و نیز دسترسی به دوره‌ها به‌صورت آنلاین یا آفلاین، از طریق شناسهٔ زیر در بله و تلگرام با ما در ارتباط باشید:

@Psycho_Analysis_janus_admin

✍ادمین ژانوس

@psychoanalysis_classical

قرار است یک نشست رایگان برای مهاجرها برگزار کنیم؛ با هدف ایجاد فضایی برای گفت‌وگو درباره تجربه مهاجرت، دگرگونی‌های هویتی، احساس تعلق، و مواجهه با زندگی در بستر فرهنگی جدید.

این نشست در قالب یک فضای تحلیلی و گفت‌وگویی طراحی شده است. اگرچه به‌عنوان «درمان» تعریف نمی‌شود، اما در دل گفتار، شنیده‌شدن و پویایی کلام، امکان رخدادهای اثرگذار روانی و فرآیندهای تبیینی نیز وجود دارد.

هدف اصلی، فراهم‌کردن فضایی است که در آن تجربه‌ها قابل بیان شوند؛ نه برای حل‌وفصل فوری آن‌ها، بلکه برای اندیشیدن به نحوه‌ی زیستن با آن‌ها و امکان‌پذیر شدن روایت‌سازی از تجربه مهاجرت.

در صورت تمایل، خوشحال می‌شویم این برنامه را به دوستان مهاجر خود معرفی کنید و لینک گروه را با افرادی که ممکن است به این فضا علاقه‌مند باشند به اشتراک بگذارید تا امکان حضور و مشارکت برای افراد بیشتری فراهم شود.

لینک گروه:
https://t.me/+kWNbJPLICBIwMWE0

امروز ساعت 20به وقت ایران

منتظر حضورتان هستیم 🌿

با سلام اگر بتوانید در این دوره شرکت کنید.
📢 دورهٔ آموزشی «یک روانکاو لکانی چگونه کار کی کند؟ ‌
📚 این دوره بر پایهٔ کتاب «یک روانکاو لکانی چگونه کار می‌کند؟» اثر دکتر حسن مکارمی طراحی شده و با حضور ایشان و با اهتمام و همراهی پریس تنظیفی برگزار می‌گردد.
شروع جلسات ۲۷ خرداد ماه ساعت ۲۲ چهارشنبه ها
سرکار خانم صبا رادمان
شماره تماس: 09368565944

لکان در مقالهٔ «مرحله آینه‌ای» تلاش می‌کند نشان دهد آنچه ما «من» یا ایگو می‌نامیم، چیزی نیست که به‌طور طبیعی از درون فرد رشد کرده باشد. برعکس، ایگو از خلال یک تصویر بیرونی شکل می‌گیرد. او مشاهده‌ای ساده را نقطهٔ آغاز بحث خود قرار می‌دهد: کودک در حدود شش تا هجده ماهگی می‌تواند تصویر خود را در آینه تشخیص دهد و معمولاً این تشخیص با نوعی شادی و هیجان همراه است. اما آنچه برای لکان اهمیت دارد خودِ تشخیص نیست، بلکه معنای روانی این تجربه است.
کودک در این مرحله هنوز بر بدن خود تسلط کامل ندارد. حرکاتش ناهماهنگ است، وابستگی شدیدی به دیگری دارد و بدنش را به‌صورت یک کل منسجم تجربه نمی‌کند. با این حال، هنگامی که به آینه نگاه می‌کند، ناگهان با تصویری کامل، یکپارچه و هماهنگ از خود روبه‌رو می‌شود. تصویری که بسیار منسجم‌تر از تجربهٔ واقعی او از بدنش است. کودک این تصویر را به‌عنوان «خود» می‌پذیرد و با آن همانندسازی می‌کند.
اما از نظر لکان، همین نقطه آغاز یک سوءبازشناسی بنیادین است. تصویری که کودک با آن همانندسازی می‌کند در واقع خودِ او نیست؛ تصویری بیرونی است که از او جداست. با این حال، کودک آن را به‌عنوان هویت خویش می‌پذیرد. بنابراین ایگو از همان ابتدا بر پایهٔ نوعی بیگانگی و سوءبازشناسی ساخته می‌شود. به بیان دیگر، انسان از آغاز آنچه هست را در جایی بیرون از خود جست‌وجو می‌کند.
لکان این تصویر را «منِ ایده‌آل» می‌نامد؛ تصویری که وحدت، انسجام و کمال را نمایندگی می‌کند. از این لحظه به بعد، سوژه همواره در نسبت با این تصویر زندگی می‌کند و می‌کوشد خود را به آن نزدیک کند. شاید بتوان گفت بخش بزرگی از تلاش‌های ما برای موفقیت، محبوبیت، زیبایی، قدرت یا حتی شناخت خویشتن، در پیوند با همین تصویر ایده‌آل قرار دارد؛ تصویری که گمان می‌کنیم اگر به آن برسیم، سرانجام کامل خواهیم شد.
لکان معتقد است پیش از این همانندسازی، کودک بدن خود را به‌شکل پراکنده و ناهماهنگ تجربه می‌کند. او از مفهوم «بدن تکه‌تکه» استفاده می‌کند تا نشان دهد تجربهٔ اولیهٔ انسان از خویش، تجربه‌ای سرشار از ناپیوستگی و پراکندگی است. تصویر آینه‌ای این پراکندگی را می‌پوشاند و وحدتی خیالی به سوژه عرضه می‌کند. بنابراین ایگو نه بازتاب یک حقیقت درونی، بلکه پاسخی خیالی به یک فقدان و ناتمامی بنیادین است.
از همین‌جا رابطهٔ انسان با دیگری نیز شکل می‌گیرد. چون هویت ما از طریق یک تصویر بیرونی ساخته شده است، دیگری همواره در شکل‌گیری آنچه خود می‌پنداریم نقش دارد. به همین دلیل رقابت، حسادت، مقایسه و پرخاشگری صرفاً پدیده‌هایی اجتماعی نیستند؛ بلکه ریشه در نحوهٔ شکل‌گیری ایگو دارند. دیگری همزمان کسی است که به ما تصویری از خودمان می‌دهد و کسی است که ما را از آن تصویر محروم می‌کند.
اهمیت مرحلهٔ آینه‌ای در اندیشهٔ لکان تنها به دوران کودکی محدود نمی‌شود. او معتقد است این ساختار در سراسر زندگی انسان تداوم می‌یابد. ما پیوسته در جست‌وجوی تصویری از خود هستیم؛ در نگاه دیگران، در روابط عاشقانه، در جایگاه اجتماعی، در موفقیت‌ها و شکست‌ها. با این حال، آن وحدت و انسجامی که در پی آن هستیم هرگز به‌طور کامل به دست نمی‌آید، زیرا از همان آغاز بر پایهٔ یک تصویر شکل گرفته است.
به این معنا، مرحلهٔ آینه‌ای صرفاً نظریه‌ای دربارهٔ کودکی یا آینه نیست؛ بلکه توضیحی دربارهٔ وضعیت بنیادین انسان است. وضعیتی که در آن سوژه همواره فاصله‌ای با خود دارد و هرگز به‌طور کامل با آنچه گمان می‌کند «منِ واقعی» اوست منطبق نمی‌شود. انسان از همان آغاز در جست‌وجوی تصویری است که تصور می‌کند حقیقت او را در خود دارد، در حالی که آن تصویر از ابتدا در بیرون از او قرار داشته است.




✍فرشته عباسی

@psychoanalysis_classical

«دیگری از من می‌خواهد چه کسی باشم؟»


شاید یکی از ویژگی‌های زندگی امروز این باشد که انسان مدام درگیرِ حدس زدنِ خواستِ دیگری است.
گویی باید کشف کند چه کسی باشد تا دوست‌داشتنی‌تر، پذیرفتنی‌تر یا ارزشمندتر به نظر برسد.
برای همین، بی‌وقفه روی خودش کار می‌کند، خودش را اصلاح می‌کند، با دیگران می‌سنجد، تصویرهای تازه‌ای از خود می‌سازد و در جست‌وجوی نسخه‌ای از خویش است که بالاخره آرامش را به همراه بیاورد. نسخه‌ای که دیگر تردیدی در آن نباشد. اما این نقطه آیا از راه می‌رسد؟

درون انسان چیزی وجود دارد که با هیچ موفقیت، هیچ رابطه و هیچ تصویری به طور کامل پر نمی‌شود. میل همیشه از آنچه به دست آمده فراتر می‌رود و همین فاصله بخشی از ساختار زندگی روانی ماست.
بخش زیادی از رنج امروز شاید از جایی آغاز می‌شود که می‌خواهیم این فاصله را حذف کنیم.وقتی بدن باید بی‌نقص باشد، عشق باید تضمین‌شده باشد، هویت باید کاملاً روشن باشد و زندگی باید دائماً نشانه‌ای از موفقیت ارائه دهد.
اما روانکاوی( و روانکاو )وعده ی کامل شدن نمی‌دهد. فضایی فراهم می‌کند تا هر کس بتواند نسبت خود را با میل، فقدان و تناقض‌هایش پیدا کند. با آن بخش از وجودش که حاضر نیست در قالب هیچ تصویرِ کاملی جا بگیرد.
و شاید مسئله این نباشد که چیزی در ما کم است.
شاید مسئله از لحظه‌ای آغاز می‌شود که خیال می‌کنیم زندگی انسانی می‌تواند از فقدان، ناتمامی و شکاف رها باشد...
آیا رها می‌شویم ؟



✍فرشته عباسی

@psychoanalysis_classical

#سوال



آیا اسطوره ها پایان یافته اند؟

من کیستم، وقتی فقط از طریق دیگری می‌توانم خودم را بشناسم؟


در مقالهٔ «زمان منطقی و اعمال یقین پیش‌نگرانه»
Logical Time and the Assertion of Anticipated Certainty

لکان می‌کوشد به پرسشی بنیادین پاسخ دهد: سوژه چگونه به حقیقتی دربارهٔ خود دست می‌یابد؟ آن هم در شرایطی که این حقیقت هرگز به صورت مستقیم در دسترس او نیست و تنها از خلال رابطه‌اش با دیگری‌ها آشکار می‌شود. از نظر لکان، انسان نه در انزوای ذهنی خود، که در میدان روابطی که با دیگران برقرار می‌کند، به شناختی از خویشتن می‌رسد. به همین دلیل مسئله با اصلی مقاله بررسی ساختار زمانی شکل‌گیری یقین و حقیقت است.
لکان نشان می‌دهد که رسیدن به حقیقت فرایندی تدریجی است که از سه لحظه تشکیل می‌شود: لحظه نگاه، زمان برای فهمیدن و لحظهٔ نتیجه‌گیری.
در لحظهٔ نگاه، سوژه صرفاً با واقعیت مواجه می‌شود و داده‌های موجود را مشاهده می‌کند. در زمان برای فهمیدن، او از مشاهده ی صرف فراتر می‌رود و جایگاه دیگری را در نظر می‌گیرد. سوژه می‌کوشد بفهمد دیگری چه می‌بیند، چگونه می‌اندیشد و چه نتیجه‌ای از موقعیت موجود خواهد گرفت. در این مرحله، فهم از مشاهدهٔ مستقیم نمی‌آید ،از میانجی‌گری دیگری حاصل می‌شود. سرانجام لحظه‌ای فرا می‌رسد که سوژه باید نتیجه‌گیری کند و موضعی اتخاذ نماید.

پس کنش همواره در انتظار یقین کامل باقی نمی‌ماند. در منطق متعارف چنین به نظر می‌رسد که ابتدا باید حقیقت را شناخت و سپس بر اساس آن عمل کرد. اما لکان برعکس استدلال می‌کند که در بسیاری از موقعیت‌های انسانی، یقین کامل هرگز در دسترس نیست. اگر سوژه بخواهد تا رفع تمامی تردیدها صبر کند، هرگز به نقطه ی تصمیم نخواهد رسید. از این رو ناچار است پیش از آنکه همه‌چیز به طور کامل روشن شود، دست به عمل بزند. این همان چیزی است که لاکان «یقین پیش‌نگرانه» می‌نامد؛ یقینی که پیش از اثبات کامل خود، در قالب یک کنش اظهار می‌شود و سپس درستی آن از خلال همان کنش آشکار می‌گردد.

در این چشم‌انداز، حقیقت دیگر امری ثابت و از پیش موجود نیست که سوژه صرفاً آن را کشف کند. حقیقت در فرایند حرکت سوژه و در نسبت او با دیگری‌ها شکل می‌گیرد. به همین دلیل زمان در این مقاله جایگاهی محوری پیدا می‌کند. زمان صرفاً ظرفی خنثی برای وقوع استدلال نیست، در واقع خود بخشی از ساختار استدلال است. انتظار، تأمل، تردید و شتاب، همگی عناصر سازنده ی فرایند رسیدن به حقیقت‌اند. لکان از این طریق با منطق کلاسیک فاصله می‌گیرد ، منطقی که حقیقت را همچون امری حاضر و قابل رؤیت در یک لحظه در نظر می‌گیرد.
در نهایت، مقاله تصویری از سوژه ارائه می‌دهد که تنها از طریق دیگری به شناختی از خود دست می‌یابد، اما در لحظه‌ای تعیین‌کننده باید شخصاً مسئولیت آن شناخت را بر عهده بگیرد. هیچ دیگری نمی‌تواند این گام را به جای او بردارد. از این رو لحظه ی نتیجه‌گیری همواره لحظه‌ای یگانه و شخصی است، لحظه‌ای که سوژه خطر خطا را می‌پذیرد و با یک کنش، حقیقت خود را اظهار می‌کند. به همین دلیل این مقاله را می‌توان یکی از نخستین صورت‌بندی‌های مفهوم اکت در اندیشهٔ لکان دانست؛ جایی که سوژه نه بر اساس دانشی کامل، که از خلال کنشی که پیشاپیش به سوی حقیقت پرتاب شده است، به حقیقت خود دست پیدا می‌کند.



✍فرشته عباسی

@psychoanalysis_classical

بازداشت زنان در هرات را می‌توان نشانه ی هراس از «ژوئیسانس زنانه» دانست ، امری که به‌طور کامل در چارچوب کنترل، فرمان و نظم از پیش‌تعیین‌شده جای نمی‌گیرد. آنچه برای طالبان و در کل ذهنیت طالبانی اضطراب می‌آفریند، صرفاً مسئله ی پوشش، تحصیل یا حضور اجتماعی زنان نیست ، مواجهه با چیزی است که از مهارشدن سر باز می‌زند و تن به فروکاسته‌شدن به نقش‌ها و تعاریف تحمیل‌شده نمی‌دهد.
شاید به همین دلیل است که محدودیت‌ها هر روز گسترده‌تر می‌شوند، زیرا مسئله هرگز خود زن نیست، بلکه آن چیزی است که در وجود او یادآور یک فقدان بنیادین برای نظام‌های تمامیت‌خواه است: این واقعیت که میل را نمی‌توان به فرمان درآورد. از همین رو، هرچه تلاش برای خاموش‌کردنش بیشتر می‌شود، حضورش آشکارتر می‌شود.


#زنان_هرات

✍فرشته عباسی

@psychoanalysis_classical

📚 نخستین کتاب بوک‌کلاب «ژانوس»

«آنتیگونه‌ها»
نوشته‌ی جرج اشتاینر

متنی درباره‌ی بازگشتِ مداوم آنتیگونه در فلسفه، ادبیات و فرهنگ غرب؛
مواجهه‌ای با قانون، قدرت، میل، سوگواری، مقاومت و جایگاه سوژه.

در این جلسات، در کنار خوانش و گفت‌وگوی جمعی، مهمانانی از حوزه‌های فلسفه، روانکاوی و علوم انسانی نیز همراه ما خواهند بود.

📍جلسات:
۱۴ و ۲۸ خردادماه
ساعت ۲۰ به وقت ایران
به‌صورت آنلاین

با حضور:
— اشکان غفاریان دانشمند (مترجم کتاب)
— دکتر مکارمی
— دکتر آیدین آرتا
— دکتر رضا احمدی

تسهیل‌گر گروه:
فرشته عباسی
روان‌درمانگر تحلیلی

در صورت تمایل به ثبت‌نام، برای هماهنگی و رزرو، در «بله» و «تلگرام» پیام دهید:

@Psycho_Analysis_janus_admin




@psychoanalysis_classical

جلسه دوم امشب ساعت۲۰ به وقت ایران

📚 جلسات خردادماه بوک‌کلاب «ژانوس» با خوانش و گفت‌وگو پیرامون کتاب «آنتیگونه‌ها» اثر جورج اشتاینر به پایان رسید.

در این دو جلسه، به برخی از مهم‌ترین محورهای کتاب از جمله اسطوره، قانون، قدرت، زبان، ترجمه، فلسفه و جایگاه سوژه پرداختیم و از همراهی ارزشمند مهمانان و اعضای گروه بهره‌مند شدیم.

البته گستردگی و غنای این اثر به اندازه‌ای است که در دو جلسه نمی‌توان به تمامی ابعاد آن پرداخت. بسیاری از مباحث کتاب همچنان گشوده باقی مانده‌اند و این امکان وجود دارد که در آینده کارگاه یا دوره‌ای مستقل برای مطالعه و بررسی عمیق‌تر «آنتیگونه‌ها» در نظر گرفته شود.

اکنون نوبت انتخاب کتاب بعدی است.

📖 شما دوست دارید در ماه آینده کدام کتاب را در بوک‌کلاب ژانوس بخوانیم و درباره‌اش گفت‌وگو کنیم؟

پیشنهادهای خود را با ما به اشتراک بگذارید. 🌿




✍ادمین ژانوس

@psychoanalysis_classical