زیاد این محتوا رو دیدیم:
«گرفتار چیزی که توی سوشال مدیا میبینیم نشیم. خودمون رو همون‌طور که هستیم بپذیریم و با مقایسه‌ی خودمون با بقیه، سلامت روانمون رو از بین نبریم»
ولی مشکل دیگه‌ای هم هست؛ معیارهای روابط آدم‌ها بر مبنای معیارهای سوشال مدیا شده.
با آدمایی سر و کار داریم که بدون در نظر گرفتن شرایط خودشون، اینکه چه کسی هستن و چه چیزی رو واقعا میخوان،معیارهاشون شده همه ی آنچه در سوشال مدیا هست.
و اینطور می‌شه آدم‌هایی که واقعا میخوان خودشون رو بپذیرن و مقایسه نکنن هم همچنان گرفتار این مقایسه میشن.

احساسات به خودی خود خوبن،ولی از کنترل خارج شدشون اصلا.

بهرحال تا وقتی یه کاری رو تموم نکنی بعدی رو که نمیتونی شروع کنی،نه؟پس به هر شکلی شده تمومش کن.

اونجایی که آدما حس میکنن شرایط از کنترلشون خارجه،سر و کله ی خرافات پیدا میشه.

نمی‌دونم امسال دقیق قراره چیکار کنم،ولی می‌دونم هر کاری که تصمیم به انجامش بگیرم قراره انتخاب واقعی خودِ خودم باشه و بخاطر خودم انجامش بدم.

وقتی ترس‌هات رو پَس می‌زنی با قدرت بیش‌تری برمی‌گردن سمتت‌. ترس‌هات رو بنویس و ازشون آگاه شو. اینجوری حداقل می‌دونی با چی طرفی.

غمات رو بغل کن، شاید خنده برگشت.

نهایتا اون چیزی که باید جدی بگیریش فقط خودتی،هیچ چیز و هیچکس اونقدرا هم جدی نیست.

البته که گاها حتی خودت رو هم نباید جدی بگیری.

آدما وقتی میدونن کسی هست که دوستشون داشته باشه،شیر میشن.

قرار نیست کسی بهت اثباتش کنه، خودت باید بپذیریش،ارزش خودت رو میگم.

از ترس زندگی، زندگی نمی‌کرد.

«تو نیاز به تایید نداری» شوخی زشتیه که روانشناسی زرد شروع کرده.

خودت رو مجبور به درک چیزی که اذیتت می‌کنه نکن.

خوندن «مامان و معنی زندگی» بشدت برام سخته.دو ماهه شروعش کردم و هربار شروع به خوندنش میکنم ترس و اضطرابم بالا میاد.مخصوصا الان که توی دوران پر استرس زندگیمم.

در ظاهر فقط آغوش بود،اما که می‌دانست که چگونه ما را نجات داد در آن بحبوحه که جنگ ما برای زندگی بود.

جان تی جاست، روانشناس سیاسی در کتاب A theory of system justification میگه که فقر و اوضاع بد اقتصادی بر خلاف تصور ما باعث قیام نمیشه.همیشه عده ی زیادی هستن که سیستم موجود رو توجیه کنند.