اینکه یه جاهایی تو بزرگسالیمون رفتارمون دقیقا شبیه رفتارای پدر و مادرمون میشه؛ اونم دقیقا رفتاری که ازش بدمون میومد!
وقتی اون رفتار رو انجام میدیم، تازه اونجاست که یهو مچ خودمون رو میگیریم.

آلبرت بندورا نشون داد که ما بیشتر از اونکه با آموزش مستقیم یاد بگیریم از طریق مشاهده برنامه‌ریزی میشیم. تو دوران کودکی مغز مدام داشته محیط رو اسکن میکرده. وقتی پدر یا مادر تو شرایط استرس یا عصبانیت رفتار خاصی نشون میدادن، مغز اون رفتار رو به عنوان یک کد مرجع برای مدیریت اون موقعیت ذخیره کرده. حتی اگه تو کودکی از اون رفتار متنفر بوده باشیم، سیستم شناختیمون نحوه اجرای اون رفتار رو کاملا یاد گرفته و بایگانی کرده؛ تا دقیقا همون لحظه عصبانیت و استرس نشونش بدیم!

توی رویکرد طرحواره درمانی، وجود ما از لایه ها و من های مختلفی ساخته شده. وقتی تحت فشار هیجانی، خستگی یا تهدید قرار میگیریم یکی از این حالتای والد درونی فعال میشه؛ یا همون والد سرزنشگر که همیشه داره تحقیر میکنه و خشمش رو خالی میکنه یا همون نقش هایی که تو کودکی برای بقا یاد گرفتیم. وقتی مچ خودمون رو میگیریم در واقع داریم سوییچ شدن ناگهانی ذهن به حالت والد رو شکار میکنیم. یعنی اون لحظه این تو نیستی که داری تصمیم میگیری بلکه اون الگوی قدیمی از والدینت جای تو رو گرفته!

عه، این همون والد درونیه که از خستگی یا استرس فعال شده.

نفس بکش و به خودت یادآوری کن.

اولین ریلز اینستاگرام❤️‍🔥🤌🏻

این حس، یکی از سنگین ترین احساسات انسانیه... از اون دسته احساساتی که گاهی انقدر تجربش سخته، که بجاش خشم و غم رو تجربه میکنیم!
اون حس که وقتی اشتباهی ازت سر میزنه، یا وقتی کسی نگاهت میکنه، یا موقعی که حس میکنی کافی نیستی، یهو توی وجودت خودشو نشون میده و تو رو از درون می‌خوره، پوچت میکنه، شرمندت میکنه، و باعث میشه از خودت متنفر بشی!

وقتی از بیرون بهت میگن: چرا این شکلی هستی؟ چرا اینطوری لباس پوشیدی؟ چرا اینقدر ضعیفی؟... جواب جملات واضحه!!!!!

این کار تو نبود... تو با ارزشات یکی نیستی! این همون شرم سالمه...

اگه شرم داره به «بودن» تو حمله می‌کنه (که تو کی هستی)، پسش بزن.

اما اگه داره به «عمل و رفتار» تو حمله می‌کنه (که چیکار کردی)، باهاش روبرو شو.

ما فهمیدیم شرم چیه، و احساسش چه کاری باهامون میکنه...

این «صدای خودت» نیست. این صدایِ همون کساییه که قبلا قضاوتت کردن. موافقی؟

(مثلا: صدای تحقیر معلم کلاس سومم، یا عیب جویی های پدربزرگم)

وقتی خجالت می‌کشی، سعی نکن همه چیز رو بریزی تو خودت. دربارش با یه دوست یا آدم امن حرف بزن.

وقتی شرم اومد سراغت، سعی کن دقیقاً همون حرفایی رو به خودت بزنی که به یه دوست صمیمی میزدی. مهربون بودن با خودت، بزرگترین دشمن شرمه.

شرم صرفا یک احساس معمولی نیست، بلکه یک بحران هستی شناسانه‌ست که مستقیما به مرکز وجودی ما حمله می‌کنه، نه فقط به رفتارمون.

زمان احساس گناه میگیم: «کار اشتباهی کردم»، اما در زمان تجربه شرم به این باور می‌رسیم که «من ذاتا ایراد دارم»؛ و این همون لحظه‌ ایه که میل به «نبودن» در ما شکل میگیره.

شرم در واقع بازتاب نگاه قضاوتگر جامعه‌ست که درون ما نهادینه شده و باعث میشه برای بقا در جمع، نقاب «خویشتن کاذب» به صورت بزنیم.

شاید بخشی از شرم، تاوان اجتناب ناپذیر زندگی اجتماعی باشه، اما خطر اصلی اونجاست که اجازه میدیم این احساس، تمام وجودمون رو ببلعه.